Κατά την εισήγησή του στο χθεσινό Υπουργικό Συμβούλιο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αφιέρωσε όλες κι όλες 65 λέξεις για την τραγωδία στο εργοστάσιο «Βιολάντα», με τις πέντε απανθρακωμένες εργαζόμενες. Ads Περιορίστηκε στα συλλυπητήρια προς τις οικογένειες των θυμάτων, ενώ παρέπεμψε στην έρευνα της Πυροσβεστικής για τα αίτια του εργοδοτικού δυστυχήματος, «έτσι ώστε να μάθουμε ακριβώς τι έγινε και να αποδοθούν οι ευθύνες εκεί όπου αναλογούν».
Ο κ. Μητσοτάκης, κατά την επταετή περίοδο της διακυβέρνησής του, ουδέποτε έκανε νύξη στα εργοδοτικά δυστυχήματα, παρά το γεγονός ότι οι μακάβριες λίστες διευρύνονται συνεχώς τα τελευταία χρόνια.
Διαβάστε: Εργατικά δυστυχήματα / Πάνω από 200 νεκροί μέσα στο 2025
Τα Τέμπη της εργασίας
Τα Τέμπη καραδοκούν στα εργοτάξια, στα εργοστάσια, στις οικοδομές, στα ναυπηγεία, στον τομέα της καθαριότητας, στους δρόμους όσον αφορά τους ταχυμεταφορείς. Το 2025 καταγράφηκαν 201 νεκροί εργαζόμενοι και 332 πολύ σοβαρά τραυματισμένοι. Ads Προφανώς, οι ψυχές που χάνονται δεν είναι αριθμοί, αλλά πόνος που εισβάλλει και εγκαθίσταται σε αναρίθμητα σπίτια. Παρ’ όλα αυτά, ακόμη και αυτή η καταμέτρηση υποεκτιμά το μέγεθος του εγκλήματος.
Σύμφωνα με τη Eurostat, στη χώρα μας καταγράφεται μόλις το 30%–40% των θυμάτων της εργοδοτικής αυθαιρεσίας. Συνεπώς, για κάθε εργατικό δυστύχημα ή ατύχημα που καταγράφεται, υπάρχουν τουλάχιστον άλλα δύο που δεν καταγράφονται, ενώ πολύ περισσότεροι είναι οι εργαζόμενοι που χάνουν τη ζωή τους από επαγγελματικές ασθένειες.
Το «success story» χωρίς τους νεκρούς
Στο γαλάζιο success story, που έχει ξεδιπλωθεί και στο σκέλος της απασχόλησης, φαίνεται να περιττεύουν οι νεκροί εργαζόμενοι. Για κάθε τέτοιο τραγικό συμβάν, ωστόσο, δεν ευθύνεται μόνο η «κακιά η ώρα».
Τα 13ωρα, η διευθέτηση του χρόνου εργασίας, οι υπερωρίες ακόμη και στην εκ περιτροπής εργασία, οι απουσίες ελέγχων από την Πολιτεία – και η γενικότερη μετατροπή του εργασιακού δικαίου σε tabula rasa – ανοίγουν τις λεωφόρους του αίματος των εργαζομένων, σύμφωνα με τους ειδικούς.
Η κόπωση σκοτώνει
Οι εργατολόγοι, άλλωστε, κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την κόπωση από τα εξουθενωτικά ωράρια στον επισιτισμό, στο εμπόριο, στις κατασκευές, στη βιομηχανία, στις μεταφορές και στα logistics.
Παράλληλα, φθηνοί και ευάλωτοι εργαζόμενοι καλούνται να ανταποκριθούν σε συνθήκες έντονου στρες, ενώ τα υψηλά όρια συνταξιοδότησης αναγκάζουν αρκετούς — άνω των 65 ή και των 70 ετών — να ανεβαίνουν ακόμη στις σκαλωσιές.
Σε αυτό το φόντο, οι Επιθεωρήσεις Εργασίας και οι Επιθεωρήσεις Υγείας και Ασφάλειας υπολειτουργούν.
Διαθέτουν ελάχιστο προσωπικό, με αποτέλεσμα να αδυνατούν να διενεργούν ουσιαστικούς και εντατικούς ελέγχους.
Διαβάστε: Εργατικά δυστυχήματα / Η μελέτη της ΕΛΣΤΑΤ – Τα στοιχεία και οι πιο επικίνδυνοι κλάδοι
Απορρυθμίσεις χωρίς έλεγχο
Οι κενές οργανικές θέσεις στο ΣΕΠΕ έχουν φτάσει το 25%, σύμφωνα με την αντιπολίτευση. Η αναβολή της κοπής της πίτας, χθες, του Κωστή Χατζηδάκη λόγω του δυστυχήματος — ο οποίος, ως υπουργός Εργασίας, προώθησε αυτές τις απορρυθμίσεις — επικρίθηκε ως μνημειώδης υποκρισία από χρήστες στα κοινωνικά δίκτυα.
Η κυβέρνηση επιχειρεί να θολώσει αυτή την εικόνα, προβάλλοντας το αφήγημα της αύξησης των μισθών και της αποκλιμάκωσης της ανεργίας. Είναι όμως τα πράγματα έτσι;
Φτωχοί εργαζόμενοι
Τα στοιχεία της Eurostat καταγράφουν ότι οι Έλληνες πολίτες βρίσκονται στην προτελευταία θέση στην Ε.Ε. ως προς την αγοραστική δύναμη.
Το 26,9% των πολιτών στην Ελλάδα διέτρεχαν το 2024 κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού — ποσοστό αυξημένο σε σχέση με το 2023 (26%). Η Ελλάδα βρίσκεται στην τρίτη θέση από το τέλος, πάνω μόνο από τη Βουλγαρία (30,3%) και τη Ρουμανία (27,9%).
Η τραγωδία στην μπισκοτοβιομηχανία δείχνει να προκαλεί πλήγμα στο επικοινωνιακό ντεμαράζ που επιχειρούσε η κυβέρνηση, με αιχμή την αύξηση του κατώτατου μισθού από την 1η Απριλίου και την πρόσκληση του υπουργείου Εργασίας σε διαβούλευση με τα κόμματα, με αφορμή το νομοσχέδιο για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας.
Συλλογικές Συμβάσεις: Ένα «αδειανό πουκάμισο»
Υπενθυμίζεται πως, κατά την οπτική της αντιπολίτευσης, το νομοσχέδιο αυτό συνιστά κάτι σαν «αδειανό πουκάμισο», καθώς απουσιάζει η αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης (η κλαδική ή εθνική σύμβαση να υπερισχύει της ατομικής ή επιχειρησιακής όταν είναι καλύτερη). Επιπλέον, δεν προβλέπεται η μονομερής προσφυγή στη διαιτησία.
Αν, πάντως, ο πρωθυπουργός επικρίνεται για τη λακωνικότητα ή τη σιωπή του απέναντι σε αυτό το τοπίο στην αγορά εργασίας — με την αντιπολίτευση να τον κατηγορεί για υπεράσπιση των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων — αλγεινή εντύπωση προκαλούν και όσα δηλώνουν ορισμένα γαλάζια στελέχη.
Δηλώσεις που προκαλούν
Μόλις τέσσερις ημέρες πριν οι πέντε εργαζόμενες απανθρακωθούν στο εργοστάσιο «Βιολάντα», ο υφυπουργός Εργασίας Κώστας Καργκούνης κόμπαζε στο TikTok, ισχυριζόμενος ότι η χώρα «βρίσκεται στην 4η θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση με τα λιγότερα θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα».
Ο κ. Καργκούνης, ωστόσο, αναφερόταν στα δηλωμένα εργατικά ατυχήματα, παρακάμπτοντας τα «αθέατα» συμβάντα, που, κατά τους εργατολόγους, είναι αμέτρητα.
Η Σοφία Βούλτεψη, σε τηλεοπτική αντιπαράθεση με το μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ Χρήστο Κατσώτη, επιχείρησε να αντιπαραβάλει τους νεκρούς στους χώρους εργασίας με τα… θύματα του κομμουνισμού.
Ο πρώην γαλάζιος αντιπεριφερειάρχης Τρικάλων της Ν.Δ. έδειξε να βάζει το κερασάκι στην τούρτα του κυνισμού, προτάσσοντας ως προβληματισμό ότι στην περιοχή «έχει δεχθεί μεγάλο πλήγμα η επιχειρηματικότητα».
Σε αυτό το φόντο, τα κόμματα του δημοκρατικού – προοδευτικού τόξου δύσκολα θα επιτύχουν τον στόχο της πολιτικής αλλαγής μόνο με ανακοινώσεις για το χάλι του εργασιακού τοπίου, όσο τεκμηριωμένες κι αν είναι.
Εδώ και αρκετά χρόνια, πολιτικοί αναλυτές επισημαίνουν την ανάγκη οι κεντροαριστεροί φορείς να κατέβουν στους χώρους δουλειάς, ώστε να αφουγκραστούν τις ανάγκες των εργαζομένων, να ανταλλάξουν απόψεις και να ακούσουν τα παράπονά τους και την κριτική τους, προκειμένου να συγκροτήσουν στέρεες και πειστικές προτάσεις.