Συνολικά 12.880 ποινικές διώξεις για αδικήματα ενδοοικογενειακής βίας που προβλέπονται από τον νόμο 3500/2006 καταγράφηκαν το 2025, σύμφωνα με στοιχεία που διαβιβάστηκαν στη Βουλή στο πλαίσιο συζήτησης επίκαιρης ερώτησης της προέδρου της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωής Κωνσταντοπούλου, σχετικά με την αναγνώριση της γυναικοκτονίας ως αυτοτελούς κακουργήματος. Ωστόσο, είναι σημαντικό να επισημανθεί ότι τα στοιχεία που δόθηκαν δεν είναι επαρκή σε σχέση με το φύλο του θύματος.
Κατά τη συζήτηση, ο υφυπουργός Δικαιοσύνης Ιωάννης Μπούγας παρουσίασε το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο και τις παρεμβάσεις που έχουν υλοποιηθεί για την πρόληψη και αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας, την προστασία των θυμάτων και την αυστηροποίηση της ποινικής μεταχείρισης των δραστών. Όπως υπογράμμισε, όταν διαπιστώνεται ότι ένα έγκλημα συνδέεται με το φύλο του θύματος ή φέρει ρατσιστικά χαρακτηριστικά, ενεργοποιούνται οι επιβαρυντικές διατάξεις του άρθρου 82Α του Ποινικού Κώδικα, οι οποίες προβλέπουν βαρύτερες ποινές.
Τα στοιχεία προέρχονται από το Αυτοτελές Τμήμα Συλλογής και Επεξεργασίας Δικαστικών Στατιστικών Στοιχείων (JustStat), στο πλαίσιο της ετήσιας έρευνας για τα εγκλήματα κακοποίησης, η οποία βασίζεται στα δεδομένα των Εισαγγελιών Πρωτοδικών όλης της χώρας.
Η εικόνα της τελευταίας εξαετίας δείχνει εντυπωσιακή αύξηση των ποινικών διώξεων. Από 2.534 υποθέσεις το 2020 και 1.987 το 2021, οι διώξεις ανήλθαν σε 3.115 το 2022 και 4.658 το 2023, για να εκτοξευθούν στις 13.486 το 2024 και να διαμορφωθούν στις 12.880 το 2025.
Τη μεγαλύτερη συμμετοχή στο σύνολο των υποθέσεων καταλαμβάνουν τα αδικήματα της ενδοοικογενειακής σωματικής βλάβης και της ενδοοικογενειακής παράνομης βίας ή απειλής. Μόνο το 2025 καταγράφηκαν 5.758 διώξεις για σωματική βλάβη και 6.357 για παράνομη βία και απειλή. Την ίδια χρονιά ασκήθηκαν επίσης 205 διώξεις για βιασμό ή κατάχρηση σε ασέλγεια, 506 για προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας, 48 για απόπειρα ανθρωποκτονίας, τέσσερις για απόπειρα θανατηφόρας σωματικής βλάβης και δύο για παρακώλυση της απονομής της δικαιοσύνης
Σε γεωγραφικό επίπεδο, η Αθήνα εξακολουθεί να συγκεντρώνει τον μεγαλύτερο αριθμό ποινικών διώξεων για ενδοοικογενειακή βία, με 5.961 υποθέσεις το 2025 έναντι 5.358 το 2024. Ακολουθούν η Θεσσαλονίκη με 844 υποθέσεις και ο Πειραιάς με 594. Αξιοσημείωτη αύξηση καταγράφηκε επίσης σε περιοχές όπως η Ροδόπη, η Μυτιλήνη, το Ναύπλιο και το Κιλκίς.
Ξεχωριστή κατηγορία αποτελούν οι υποθέσεις ανθρωποκτονιών και θανατηφόρων σωματικών βλαβών σε βάρος συντρόφων ή μελών της οικογένειας. Το 2025 ασκήθηκαν συνολικά 26 ποινικές διώξεις, έναντι 20 το 2024. Από αυτές, οι 22 αφορούσαν ανθρωποκτονία με δόλο και οι τέσσερις θανατηφόρα σωματική βλάβη.
Για πρώτη φορά, τα στοιχεία των ετών 2024 και 2025 περιλαμβάνουν καταγραφή ανά φύλο θύματος και δράστη. Σύμφωνα με αυτά, το 2025 καταγράφηκαν 2.346 ποινικές διώξεις σε υποθέσεις όπου θύμα ήταν γυναίκα και δράστης άνδρας, έναντι 2.496 το προηγούμενο έτος. Οι περισσότερες περιπτώσεις αφορούσαν ενδοοικογενειακή απειλή και παράνομη βία, καθώς και σωματικές βλάβες. Παράλληλα, καταγράφηκαν 187 υποθέσεις προσβολής της γενετήσιας αξιοπρέπειας, εννέα περιπτώσεις βιασμού ή κατάχρησης σε ασέλγεια και 13 απόπειρες ανθρωποκτονίας.
Στις περιπτώσεις όπου το θύμα ήταν γυναίκα και ο δράστης άνδρας, οι διώξεις για ανθρωποκτονία ανήλθαν σε τέσσερις το 2025, έναντι δύο το προηγούμενο έτος, χωρίς να καταγραφούν υποθέσεις θανατηφόρας σωματικής βλάβης. Ωστόσο, επισημαίνεται ότι τα στοιχεία για το φύλο δεν είναι πλήρη, καθώς η σχετική καταχώριση δεν είναι υποχρεωτική στα πληροφοριακά συστήματα των Εισαγγελιών, με αποτέλεσμα να είναι διαθέσιμη μόνο στο 56% των υποθέσεων το 2024 και στο 36% το 2025.
Όσον αφορά τις ανθρωποκτονίες και τις θανατηφόρες σωματικές βλάβες, ο Πειραιάς εμφανίζει τον μεγαλύτερο αριθμό υποθέσεων, με επτά το 2024 και δώδεκα το 2025. Για τις υπόλοιπες εισαγγελικές περιφέρειες δεν δημοσιοποιούνται ακριβείς αριθμοί, καθώς οι σχετικές καταγραφές είναι περιορισμένες και καλύπτονται από κανόνες στατιστικού απορρήτου.
Το JustStat σημειώνει τέλος ότι από το 2024 η έρευνα εκσυγχρονίστηκε με νέες κατηγορίες καταγραφής, υπογραμμίζοντας παράλληλα ότι η μη υποχρεωτική καταχώριση στοιχείων φύλου αποτελεί σημαντικό περιορισμό κατά την αξιολόγηση και ερμηνεία των διαθέσιμων δεδομένων.