Για διογκωμένο και ατεκμηρίωτο κατηγορητήριο, μεθοδεύσεις της αντιτρομοκρατικής και για μια διαδικασία που εξυπηρετεί πολιτικές σκοπιμότητες κάνει λόγο η προφυλακισμένη Μαριάννα Μανουρά σε σπιτολή της όσον αφορά την υπόθεση της έκρηξης στο διαμέρισμα της οδού Αρκαδίας στους Αμπελόκηπους. Παράλληλα, υποστηρίζει ότι η πολύμηνη προφυλάκισή τους και συνδέεται με την προσπάθεια διατήρησης ενός αφηγήματος περί τρομοκρατικής οργάνωσης, η οποία όπως λέει είναι ανύπαρκτη, δηλαδή «χωρίς όνομα, χωρίς ιστορία, χωρίς δράση, χωρίς καν υπόσταση».
Παράλληλα τοποθετεί εκτός κάδρου τους τέσσερις συγκατηγορούμενους της και κάνει λόγο για «μία διαδικασία στηριγμένη σε ένα εμφανώς διογκωμένο κατηγορητήριο όπου μάλιστα είναι προφανές πως τέσσερις από τους πέντε κατηγορούμενους δεν έχουν καμία σχέση ούτε γνώριζαν για το τι επρόκειτο να συμβεί στις 31/10».
Επιπλέον, δηλώνει πως θα βρεθεί στο δικαστήριο για να αντικρούσει τις κατηγορίες και να υπερασπιστεί, όπως αναφέρει, τόσο τη στάση της όσο και τη μνήμη του Κυριάκος Ξυμητήρης.
«Υπερασπίζομαι, δεν απολογούμαι
Εν μέσω αποκαλύψεων πάσης φύσεως κυβερνητικών σκανδάλων αλλά και συμμετοχής του ελληνικού κράτους στον πόλεμο που έχει εξαπολύσει ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον Ιράν, αποφάσισε ο κατασταλτικός μηχανισμός να ασχοληθεί με τον “εσωτερικό εχθρό”. Τρεις βδομάδες πριν την πρώτη δικάσιμο μας γνωστοποιήθηκε η έναρξη του δικαστηρίου μας. Στην 1 Απρίλη και ένα μήνα πριν τη λήξη του 18μήνου ξεκινάει η διαδικασία. Μία διαδικασία στηριγμένη σε ένα εμφανώς διογκωμένο κατηγορητήριο όπου μάλιστα είναι προφανές πως τέσσερις από τους πέντε κατηγορούμενους δεν έχουν καμία σχέση ούτε γνώριζαν για το τι επρόκειτο να συμβεί στις 31/10.
Η αιχμή του δικαστηρίου όμως δεν είναι αποκλειστικά η ανάδειξη των κατά τα άλλα χιλιοχρησιμοποιημένων τακτικών της αντιτρομοκρατικής αλλά η υπεράσπιση της μνήμης του επαναστάτη Κυριάκου Ξυμητήρη και των ένοπλων μέσων αντίστασης που αποφάσισε να υιοθετήσει ενάντια σε αυτό το ανθρωποφάγο σύστημα.
Από την πρώτη στιγμή οι διωκτικές αρχές με την αντιτρομοκρατική στα ηνία είδαν την συγκεκριμένη υπόθεση ως ένα συμβάν ιδανικό για να ανοίξουν ακόμα μια βεντάλια διώξεων και φυλακίσεων ανθρώπων. Η προφανής αδυναμία της αντιτρομοκρατικής να στοιχειοθετήσει ένα έστω προσχηματικά αξιόπιστο κατηγορητήριο, κράτησε σε ομηρία όλους εμάς, με τις αιτήσεις διακοπής της προσωρινής κράτησης να απορρίπτονται σε όλα τα ενδιάμεσα δικαστικά συμβούλια (εξάμηνο και δωδεκάμηνο) με φαιδρές αιτιολογήσεις.
Η υπόθεση κρατήθηκε έτσι ανοιχτή, απουσία οποιουδήποτε νέου στοιχείου που να το δικαιολογεί, με τα απορριπτικά σκεπτικά των συμβουλίων να αυτοαναιρούνται σε σημεία προσπαθώντας να βρουν νέο αφήγημα προκειμένου να εξαντλήσουν το όριο της προφυλάκισης για όλους τους κατηγορούμενους, επιχειρώντας έτσι να ικανοποιήσουν δύο στόχους: αφενός την εμπέδωση της κρατικής εκδικητικότητας και αφετέρου την συντήρηση του αφηγήματος για τρομοκρατική οργάνωση. Μιας οργάνωσης χωρίς όνομα, χωρίς ιστορία, χωρίς δράση, χωρίς καν υπόσταση, η εφεύρεση της οποίας εξυπηρετεί αφενός μεν θεαματικούς-επικοινωνιακούς λόγους, αλλά και σοβαρή αναβάθμιση του κατηγορητηρίου που φέρει τον κίνδυνο εξοντωτικών ποινών.
Το αποτέλεσμα αυτής της επιτηδευμένης καθυστέρησης κλεισίματος της υπόθεσης επί 17 μήνες, ήταν η καθυστέρηση έκδοσης και του τελικού βουλεύματος με αποτέλεσμα πλέον η δίκη να φτάνει κοντά στο τυπικό χρονικό όριο λήξης της κράτησης για όλες/ου τις κρατούμενες/ους της υπόθεσης. Γεγονός που από μόνο του προκαλεί μια βιασύνη στον ορισμό και στη διεξαγωγή της, με την επίδοση της κλήσης της για να γίνεται στις 09/03, μόλις 3 εβδομάδες πριν την έναρξή της την 1η Απριλίου, πιέζοντας ασφυκτικά τον χρόνο προετοιμασίας μας. Καλούμαι λοιπόν, 1η Απρίλη να δικαστώ κατηγορούμενη για συγκρότηση και ένταξη σε τρομοκρατική οργάνωση, διακεκριμένη κατασκευή εκρηκτικών μηχανισμών και κατοχή εκρηκτικών υλών και εκρηκτικών μηχανισμών, πιστολιών και πυρομαχικών, έκρηξη με ενδεχόμενο δόλο, διακεκριμένη φθορά και παράνομη οπλοκατοχή, σε μια δίκη που έχει δείξει εξαρχής δείγματα βιασύνης και προχειρότητας.
Μπορεί η συνθήκη που διαμορφώνεται να μην με εκπλήσσει. Γνωρίζω πολύ καλά τον ρόλο της αστικής δικαιοσύνης μέσα στο συγκεκριμένο σύστημα εκμετάλλευσης, που ενώ υποκρίνεται τον ρόλο της εντός ενός “κράτους δικαίου”, στην πραγματικότητα ενδιαφέρεται κατά βάση για την εφαρμογή των επιταγών της αντιτρομοκρατικής και της πολιτικής ηγεσίας. Παρ’ όλα αυτά, δηλώνω κατηγορηματικά πως δεν διατίθεμαι να επιτρέψω καμία επίσπευση της διεξαγωγής της δίκης να λειτουργήσει άλλο εις βάρος δικό μου και των συγκατηγορουμένων μου και του ίδιου του συντρόφου μου Κυριάκου.
Κι αν η αντιτρομοκρατική υπηρεσία χρειάστηκε, για άλλη μια φορά, 17 μήνες για να επιστρέψει στο σημείο απ’ όπου ξεκίνησε, χωρίς κανένα νέο στοιχείο αλλά επιμένοντας στην δίωξη – τσουβάλιασμά μου με άλλους τέσσερις ανθρώπους που δεν έχουν καμία απολύτως σχέση, εμπλοκή και γνώση στην υπόθεση, η προκειμένη δίκη περιλαμβάνει μία νέα μεθόδευση. Την πλήρη απουσία όλων των μπάτσων της αντιτρομοκρατικής από μάρτυρες κατηγορίας.
Η κατηγορούσα αρχή δηλαδή, υπό τις εντολές τις οποίες έλαβαν χώρα οι έρευνες, βγήκαν τα εντάλματα σύλληψης και αποδόθηκαν οι κατηγορίες, κρίνει ότι δεν υπάρχει λόγος να εμφανιστεί στη διαδικασία. Η διωκτική αρχή δηλαδή δεν εμφανίζεται σε μία υπόθεση που αυτή η ίδια διώκει. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τους ακριβής λόγους που συνέβη κάτι τέτοιο. Είναι γεγονός ότι με τις νέες τροποποιήσεις του 2024 (Νόμος Φλωρίδη) δίνεται πλέον η δυνατότητα να μη καλούνται οι αστυνομικοί που συντάσσουν ένα κατηγορητήριο και ηγούνται του σταδίου της προδικασίας στη δίκη σε μια προφανή προσπάθεια να προστατευθούν από προβλεπόμενες αντιφάσεις που νομοτελειακά θα προκύψουν.
Ειδικά όμως σε αυτήν την υπόθεση, με ένα τόσο διάτρητο κατηγορητήριο και μια δικογραφία γεμάτη αντιφάσεις, κενά και προφανείς ελλείψεις, η απουσία αστυνομικών της αντιτρομοκρατικής από τη λίστα μαρτύρων κατηγορίας αποσκοπεί στην προστασία τους από την που θα προέκυπτε μέσα στη δικαστική αίθουσα με την αναμενόμενη αποδόμηση των μυθοπλασιών τους.
Έρθει, δεν έρθει, όμως οι ευθύνες θα της αποδοθούν. Ευθύνες για τον αισχρό τρόπο που αντιμετώπισαν την οικογένεια του συντρόφου μου Κυριάκου Ξημητήρη τις πρώτες ώρες της έκρηξης, που ξεπερνά κατά πολύ τα ηθικά όρια που δήθεν επικαλούνται και που δήθεν προστατεύουν αυτοί οι αδίστακτοι τύποι που ομνύουν στη δημοκρατία και στη νομιμότητα. Ευθύνες και για την εντολή απόσπασης δείγματος DNA ενώ βρισκόμουν ακόμη αναίσθητη στον Ευαγγελισμό. Ευθύνες για το γεγονός πως για άλλη μια φορά όπως και τόσες άλλες στα χρόνια δράσης της, η αντιτρομοκρατική αποτελεί αιχμή του δόρατος της καταστολής με παρακολουθήσεις, διώξεις, φυλακίσεις αμέτρητων αγωνιστών/ριων.
Αντιθέτως, εγώ θα βρίσκομαι εκεί. Θα βρίσκομαι εκεί να αναλάβω τις ευθύνες που μου αναλογούν, να υπερασπιστώ την πολιτική επιλογή για τη θέση που κατείχα στις 31/10. Θα βρίσκομαι εκεί να σταθώ απέναντι σε ένα μηχανισμό που αποδεικνύει καθημερινά την μεροληψία του και που, εδω και δεκαετίες πια, ξεδιπλώνει στο πρόσωπό αγωνιστών και αγωνιστριών, όλη του την εκδικητικότητα. Παρ’ όλες τις πιθανές συνέπειες όμως θα υπερασπιστώ περήφανα τις επιλογές του συντρόφου μου, την αναγκαιότητα για αγώνα με όλα τα μέσα, τη βαρύτητα αυτής της επιλογής και το αποτύπωμα που αυτή αφήνει.
Και θα βρίσκομαι εκεί, διότι ο πολιτικός χώρος στον οποίο ανήκω τα τελευταία 15 χρόνια του ζωής μου διακατέχεται από άλλες αξίες και προτάγματα από αυτά που προωθεί το σύστημα. Δεν ρίχνει τις ευθύνες του άλλου όπως κάνει καθημερινά η κυβέρνηση, δεν προασπίζεται τον παρτακισμό και το ατομικό συμφέρον όπως προβάλλει το σύστημα και δεν επιλέγει τον εύκολο δρόμο της ιδιοτέλειας όπως το επιλέγουν οι εκπρόσωποί του.
Δεν θα περευρεθώ στη δίκη για να σκύψω το κεφάλι, ούτε για να αποποιηθώ τις ιδέες και τις ευθύνες μου. Δεν θα χαρίσω όμως ούτε μία μέρα ελευθερίας παραπάνω στα χέρια τους για πράξεις τις οποίες όχι μόνο δεν έκανα αλλά και για τις οποίες δεν υπάρχει κανένα στοιχείο για τη στήριξή τους. Το επίδεικο εξάλλου της δίκης είναι κυρίως η διατήρηση της επαναστατικής μνήμης του συντρόφου. Της κατάθεσης όλων αυτών των στοιχείων που τον καθιστούν τόσο απαραίτητο και μοναδικό σύντροφο και άνθρωπο. Για μένα αυτό είναι το στοίχημα της συγκεκριμένης δίκης; η επικράτηση της εικόνας του συντρόφου Κυριάκου όπως εμείς το γνωρίσαμε, τον μάθαμε, τον ζήσαμε.
Ως ένα βαθιά επαναστατημένο άνθρωπο ο οποίος πέραν της δέσμευσης και της παρουσίας του στον χώρο αποφάσισε να οξύνει τον τρόπο δράσης του παρά τις αντίξοες συνθήκες που κυριαρχούν. Αυτό αποτελεί για εμένα και η παρακαταθήκη που ελπίζω να αφήσει μία τέτοια δίκη. Της αφοσίωσης και της πίστης στο επαναστατικό όραμα ακόμη και κατά τη διάρκεια της πιο μεγάλης πρόκλησης. Της ένδειξης αλληλεγγύης και της υπεράσπισης προταγμάτων που μας θέλουν αδιάλεκτα και έμπρακτα απέναντι σε αυτούς και καταδυναστεύουν τη ζωή μας και δίπλα σε όσους και όσες αγωνίζονται με όλα τα μέσα.
Της αξιοπρέπειας και της υπερηφάνειας που αναλογεί στο πολιτικό μας χώρο μέσα από τους κόλπους του οποίου ξεπηδούν αγωνιστές και αγωνίστριες σαν τον Κυριάκο. Άνθρωποι που δεν υποχωρούν, δεν συμβιβάζονται, που το σπινθηροβόλο βλέμμα τους αρκεί για να φωτίσει και το πιο δύσβατο μονοπάτι.
Εκεί θα είναι όμως και ο Κυριάκος. Εκεί θα χτυπάει η καρδιά του. Δίπλα σε μένα και σε όλους και όλες τους/τις κατηγορούμενους/ες. Δίπλα στις συντρόφισσες και στους συντρόφους του. Θα είναι εκεί γιατί γνωρίζει πως η μάχη για τη μνήμη είναι συλλογική υπόθεση και δεν είναι απλά αναγκαία αλλά απαραίτητη.
Απαραίτητη για να υπάρχει και να έχει μέλλον ένα κίνημα. Διότι οι ιστορίες όσων έπεσαν είναι αυτές που ενέπνευσαν άλλους να σηκωθούν. Και όσο και αν το βάρος τις απώλειας μας λυγίζει τα γόνατα, αρκεί να ρίξουμε μία ματιά στο σπινθηροβόλο αυτό βλέμμα του για να μοιραστεί η κούραση και να μικρύνει ο φόβος. Και αν κάποια στιγμή αποθαρυνθούμε αρκεί μία ματιά στο πηγαίο χαμόγελό του για να θυμηθούμε ότι τίποτα δεν τελείωσε.
Με τον Κυριάκο συνοδοιπόρο είναι στα χέρια μας, εντός και εκτός των τοιχών, να αντιστρέψουμε τους όρους της δίκης τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκειά της. Να βάλουμε φρένο στην αδικία που έχει γίνει νόμος, στη μεροληψία που έχει γίνει συνήθεια.
Να αντιληφθούμε τη δικαιοσύνη ως πεδίο μάχης και τη δίκη ως πολιτική σύγκρουση. Εφόσον το πεδίο είναι ήδη ναρκοθετημένο, είναι μία άνιση μάχη, η οποία όμως δεν είναι μέσα μέση λύση, ότι και εγώ και σίγουρα ο Κυριάκος, η οποία όμως δεν έχει μέση λύση. Ή παραιτείσαι ή αγωνίζεσαι μέχρι τέλους. Και αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά, είναι ότι και εγώ και σίγουρα ο Κυριάκος θα επιλέγαμε το δεύτερο.Έχουμε δίκιο, θα νικήσουμε.
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΠΑΝΤΑ ΠΑΡΩΝ
ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑ ΣΑΡΑ ΑΡΝΤΙΖΟΝΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΑΛΕΣΑΝΤΡΟ ΜΕΡΚΟΛΙΑΝΟ
ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ
Μαριάννα Μανουρά
Γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού».