Λίγες ώρες προτού ανοίξει η κουβέντα στο δημοτικό συμβούλιο Θεσσαλονίκης για το δημοψήφισμα για τη ΔΕΘ θα ήθελα να καταθέσω την άποψή μου γιατί θέλω να γίνει δημοψήφισμα, παρότι δεν υπέγραψα υπέρ της διενέργειάς του και παρότι δεν είμαι δημότης του κεντρικού δήμου της Θεσσαλονίκης.
Πέρασαν πάρα πολλά χρόνια από τότε που ήμουν δημότης Θεσσαλονίκης και για την ακρίβεια 25. Όταν ακόμα ήμουν νέος και για πάνω από μια δεκαετία κατοικούσα στον κεντρικό δήμο. Μετά έγινα δημότης είτε άλλων δήμων του πολεοδομικού συγκροτήματος είτε της Β’ Θεσσαλονίκης. Και τα αναφέρω αυτά για να κατοχυρώσω ότι δεν δικαιούμαι να έχω αποφασιστική γνώμη για το δημοψήφισμα, αλλά για να επισημάνω ότι δεν μου αφαιρέθηκε το δικαίωμα της γνώμης για τη ΔΕΘ κι ας μην έχω τη δυνατότητα να ψηφίσω για την τύχη της.
Γιατί θέλω λοιπόν να γίνει δημοψήφισμα:
Πρώτον επειδή πιστεύω ότι εάν γίνει θα τελειώνουμε μια και καλή με το πραγματικό ερώτημα που ουδείς διατυπώνει ευθέως και με απλότητα, το οποίο δεν είναι άλλο από το εάν θέλουμε να παραμείνει η ΔΕΘ εκεί που είναι σήμερα ή θέλουμε να φύγει να πάει αλλού.
Δεύτερον επειδή πιστεύω ότι εάν γίνει δημοψήφισμα με άλλο ερώτημα πλην του προαναφερθέντος δεν πρόκειται να πάει το 40% των εκλογέων του δήμου Θεσσαλονίκης να ψηφίσει.
Τρίτον επειδή ακόμα και εάν ισχύσουν οι παραπάνω προϋποθέσεις, για να έχει και μια υπόσταση το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, είμαι βέβαιος ότι όσοι πάνε με μεγάλη πλειοψηφία θα δώσουν μία απάντηση: να μείνει η ΔΕΘ εκεί που είναι.
Τέταρτον επειδή πρέπει να μη μείνει άλλη μια σκιά διχασμού της περιοχής, όπως έγινε με τα αρχαία του σταθμού Βενιζέλου του Mετρό, όπως έγινε με άλλες υποδομές και συνεχίζει να γίνεται όποτε ορισμένοι το αποφασίσουν.
Πέμπτον επειδή πρέπει να πάρει ένα μάθημα η διοίκηση κάθε βαθμού αυτής της χώρας κι αυτής της περιοχής. Ότι αφενός δεν μπορεί να πηγαίνει μπρος-πίσω στις αποφάσεις της και ότι αφετέρου δεν μπορεί να λαμβάνει αποφάσεις ερήμην της τοπικής κοινωνίας.
Έκτον επειδή πρέπει κάποτε να πάρουν μια σαφή απάντηση οι οπαδοί του μηδενικού έργου σε αυτήν την πόλη. Όλοι εκείνοι που στήνουν πολιτικές και άλλες καριέρες πάνω στη λογική να μη γίνει τίποτα για την πόλη για να έχουμε υπόσταση και παρέμβαση εμείς οι ίδιοι.
Έβδομον επειδή το πνεύμα του νόμου περί τοπικών δημοψηφισμάτων υπηρετείται από την προσπάθεια που καταβλήθηκε για να συγκεντρωθούν οι απαιτούμενες συναινέσεις δημοτών της Θεσσαλονίκης. Μπορεί υπογραφές να μην υπάρχουν κι αυτό να μην είναι σύννομο, αλλά ας γίνει μια προσπάθεια να διαπιστωθεί με κάποιο τρόπο ότι οι άνθρωποι των οποίων τα ονοματεπώνυμα φιγουράρουν στις ατελείς λίστες που κατατέθηκαν είναι υπαρκτά πρόσωπα και πράγματι συναινούν στη διενέργεια δημοψηφίσματος (ας υπογράψουν εκ των υστέρων). Με καλή θέληση (πόρους και προσωπικό) γίνεται.
Όγδοο επειδή θέλω να δω πώς θα διαχειριστούν την κατάσταση αυτή στην οποία μας έφεραν όλοι οι αρμόδιοι για την ανάπλαση της ΔΕΘ (διαχρονικά). Από τη μια να γίνεται δημοψήφισμα κι από την άλλη να προχωρούν οι διαδικασίες για την ανάπλαση με τη νέα μορφή της.
Ένατο επειδή η επαναστατική γυμναστική κοστίζει και θα αναδειχθεί μέσω του δημοψηφίσματος και το πραγματικό κόστος του για την πόλη, για τη χώρα, για τη ΔΕΘ, αλλά και ποιοι φόρτωσαν αυτό το κόστος στις πλάτες των πολιτών.
Δέκατο επειδή θα ήθελα να πάμε στο δημοψήφισμα με το ερώτημα στο οποίο έχουν συναινέσει 23.000 και πλέον συμπολίτες μας και να ψηφίσει η πλειοψηφία των εκλογέων να μετεγκατασταθεί η ΔΕΘ στη Σίνδο, ώστε να διαπιστώσουμε μετά (λες και δεν το ξέρουμε σήμερα) ότι έκταση για εκθεσιακό κέντρο στη Σίνδο δεν υπάρχει.
Θα συνέχιζα την πλάκα και τον χαβαλέ στη σημερινή άποψη εάν υποκρινόμουν ότι θέλω να γίνει δημοψήφισμα. Εγώ όμως το θέλω πραγματικά. Επειδή η πλάκα που μας κάνουν ως πολίτες κάπου πρέπει να τελειώσει.
Ταλαιπωρείται μια ολόκληρη πόλη επί δεκαετίες για την ανάπλαση της ΔΕΘ. Ταλαιπωρείται μια ολόκληρη πόλη επί δεκαετίες επειδή σε ορισμένους άρεσε η ΔΕΘ μόνο όταν ήταν μπίρα και λουκάνικο, όταν ο φραπές ήταν καινοτομία και όταν έμοιαζε με εμποροπανήγυρη παρά με διεθνή έκθεση, παρά με έναν θεσμό κι έναν οργανισμό με οικονομικό αποτύπωμα και με εξωστρέφεια. Ταλαιπωρείται μια ολόκληρη πόλη από τις κωλοτούμπες κυβερνήσεων, κομμάτων, αυτοδιοίκησης κι από την αναποφασιστικότητα ή αν θέλετε ακόμα και την κρυψίνοια με την οποία λειτούργησαν επί δεκαετίες. Ταλαιπωρείται μια ολόκληρη πόλη από δήθεν κινηματικές πρωτοβουλίες, οι οποίες πολλές φορές «ισιώνουν» στραβές αποφάσεις της κεντρικής διοίκησης, κάποιες όμως φορές (δυστυχώς πολλές) λειτουργούν εμμονικά και δεν έχουν ως στόχο τη λύση, αλλά το αντίθετο, τη μη λύση. Τους λόγους τους αντιλαμβάνονται όλοι και καλύτερα από όλους εκείνοι που εμμένουν.
Σήμερα, το «κίνημα» για να γίνει «μητροπολιτικό πάρκο» το διεθνές εκθεσιακό κέντρο έχει πετύχει μια νίκη. Οι πιέσεις του οδήγησαν σε ανατροπή του αρχικού σχεδιασμού της ανάπλασης και τελικά φαίνεται ότι οδηγούν σε ένα σχέδιο ανάπλασης όπου πράγματι το πράσινο είναι πρωταγωνιστής.
Έναν αστερίσκο εδώ: Η Πολιτεία ακόμα δεν έχει καταλάβει σε τι ταλαιπωρία έχει βάλει τη Θεσσαλονίκη (κι όχι μόνον τον κεντρικό δήμο) με το να καθυστερεί η ανακοίνωση του τελικού σχεδίου της ανάπλασης της ΔΕΘ με τη νέα μορφή της. Χτες έπρεπε να έχουμε το τελικό σχέδιο. Χτες.
Κάπου εδώ (και με το τελικό σχέδιο της ανάπλασης) θα έπρεπε να έχουμε τελειώσει. Και να αρχίσουν επιτέλους οι διαδικασίες για να υλοποιηθεί ο σχεδιασμός. Αμ δε…
Αντί για μια win win κατάσταση, επιμένουμε στον διχασμό. Επιμένουμε στη μη λύση. Επιμένουμε στην ταλαιπωρία. Αν αυτό δεν συνιστά εμμονή, για να μην τη χαρακτηρίσω εκδικητικότητα, τότε τι είναι; Ποιος ικανοποιείται από το κυνήγι του ανέφικτου ή από την παραμονή του διεθνούς εκθεσιακού κέντρου της Θεσσαλονίκης στη σημερινή κατάστασή του εσαεί;
Ζούμε καταστάσεις παραλογισμού. Οπότε ναι, να γίνει δημοψήφισμα. Να μιλήσει η κοινωνία του δήμου Θεσσαλονίκης και να μας πει εάν θέλει τη ΔΕΘ ή αν δεν τη θέλει και ας κόψουν τον λαιμό τους όσοι καθυστερούσαν και καθυστερούν την ανάπλαση να βρουν πού θα πάει. Διότι κωλοτούμπες δεν έχουν κάνει μόνον από τη μια πλευρά. Έκαναν κι από την άλλη. Με τη διαπίστωση ότι «Σίνδος δεν υπάρχει» άρχισαν να λένε για μέρος του εκθεσιακού έργου της ΔΕΘ να μετακομίσει αλλού, μια δυο εκθέσεις που ενοχλούν τη λειτουργία της πόλης, να παραμείνουν μόνον οι ήπιες εκθέσεις (η γενική είναι άραγε ήπια;) και άλλες τέτοιες γραφικότητες (με το συμπάθιο).
Και ναι, να γίνει κι ένα σούπερ εκθεσιακό κέντρο στη δυτική Θεσσαλονίκη για να χαϊδέψουμε και τα αφτιά των «αδικημένων», για το οποίο έχουμε χρήμα άφθονο να πετάξουμε. Διότι όλοι γνωρίζουν ότι ένα εκθεσιακό κέντρο δεν μπορεί να είναι βιώσιμο και να λειτουργήσει χωρίς έσοδα, προσωπικό, φύλαξη, υποδομές. Και μια, δυο, πέντε εκθέσεις τον χρόνο (κι όχι ανά διετία…) δεν καλύπτουν τα έσοδα. Άρα αν είναι να γίνει θα γίνει στα λόγια και θα πουληθεί ακριβά στους κατοίκους μιας περιοχής που έμαθε να ζει με καθρεφτάκια.
Θα ήταν μια από τα πιο ωραία ανέκδοτα αν δεν ήταν όλη αυτή η κατάσταση τόσο τραγική. Και είναι τόσο τραγική επειδή όσοι (διαχρονικά επαναλαμβάνω) ασχολήθηκαν με το ζήτημα και είχαν αποφασιστικές αρμοδιότητες αποδείχτηκαν λίγοι. Λυπάμαι, αλλά λίγοι.