Η αυτοεκπληρούμενη προφητεία ότι τα πανεπιστήμια είναι χώροι ανομίας και εγκληματικότητας εξακολουθεί να κυνηγά και να ταλαιπωρεί το ΑΠΘ. Μετά το φιάσκο των… άγριων επεισοδίων στο ΑΠΘ, τα οποία τελικά αποδείχθηκε ότι συνέβησαν εκτός πανεπιστημιούπολης και μάλιστα χωρίς να προκαλέσουν φθορές ή καταστροφές, αλλά και μετά το φιάσκο της αστυνομικής επέμβασης με κρότου-λάμψης και με χημικά στην Πολυτεχνική Σχολή στις 2.00’ τα ξημερώματα αμέσως μετά τα επεισόδια, όπου όμως οι προσαγωγές 313 νέων που συμμετείχαν στο πάρτι που ήταν σε εξέλιξη εκείνη τη στιγμή αποδείχθηκαν άγονες, καθώς δεν βρέθηκε τίποτε που να συνδέει το πάρτι με τα επεισόδια που είχαν προηγηθεί εκτός ΑΠΘ, οι πρυτανικές αρχές προχώρησαν σε μια ακατανόητη απαγόρευση.
*Γιάννης Μυλόπουλος, Καθηγητής Πολυτεχνικής Σχολής, πρώην Πρύτανης ΑΠΘ, Μέλος ΔΣ και ΕΣ Ινστιτούτου Ν. Πουλαντζάς
Απαγόρευσαν… «μέχρι νεωτέρας», όπως χαρακτηριστικά δήλωσαν, όλες τις μη εκπαιδευτικές και μη ερευνητικές εκδηλώσεις στο ΑΠΘ.
Αντί, δηλαδή, οι πρυτανικές αρχές να ζητήσουν το λόγο από την αστυνομία για την καταχρηστική εισβολή της στην Πολυτεχνική Σχολή, αφού οι όποιες εγκληματικές πράξεις την προκάλεσαν δεν συνέβησαν εντός, αλλά εκτός και μακριά από τη Σχολή, εκείνες έριξαν λάδι στη φωτιά της αυτοεκπληρούμενης προφητείας. Που θέλει ο,τιδήποτε γίνεται στο πανεπιστήμιο εκτός εκπαίδευσης και έρευνας να είναι ύποπτο τέλεσης εγκληματικών πράξεων.
Η αναίτια οριζόντια απαγόρευση κάθε μη εκπαιδευτικής και ερευνητικής εκδήλωσης, που θυμίζει μέρες από ένα αλήστου μνήμης παρελθόν, κατέστη γελοία, όταν σε αυτήν συμπεριελήφθη και η ετήσια τελετή για την κοπή της βασιλόπιτας των Καθηγητών. Η οποία, αν και ετέθη υπό απαγόρευση, πραγματοποιήθηκε τελικά ανεμπόδιστα, αλλά στον προαύλιο χώρο του κτιρίου της διοίκησης. Και για πρώτη φορά στην καθιερωμένη τελετή δεν συμμετείχαν οι πρυτανικές αρχές. Προφανώς για να μη τη νομιμοιποιήσουν…
Η… επικίνδυνη για το ΑΠΘ βασιλόπιτα των καθηγητών, πάντως, έγινε αιτία για να περιοριστεί η απαγόρευση μόνο κατά τις νυκτερινές ώρες. Που είναι οι ώρες, όμως, που οι φοιτητικοί σύλλογοι οργανώνουν συνήθως ειρηνικές εκδηλώσεις πολιτισμού, όπως κινηματογραφικές προβολές, μουσικές και θεατρικές παραστάσεις κλπ.
Η απαγόρευση πολιτιστικών εκδηλώσεων μετά τις 22.00’ στην πανεπιστημιούπολη, υπό τον αδικαιολόγητο και ατεκμηρίωτο φόβο ότι μπορεί να εξελιχθούν σε πράξεις βίας, συνιστά βάρβαρη πράξη εναντίον του πολιτισμού.
Το μοντέλο του πανεπιστημίου που προτείνουν οι πρυτανικές αρχές, κατ’ εντολή της κυβέρνησης, το μοντέλο ενός αποστειρωμένου ιδρύματος, στο οποίο όσοι εργάζονται και όσοι σπουδάζουν δεν έχουν δικαίωμα σε καμία πολιτιστική ή δημιουργική απασχόληση εκτός ωραρίου, δεν έχει σχέση με την Παιδεία που οφείλει να υπηρετεί ένα Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα.
Γιατί εκεί που διώκεται ο πολιτισμός, εκεί ανθούν η βία και ο φανατισμός.
Το πανεπιστήμιο πρέπει να ξαναγίνει χώρος όπου γεννιούνται και κυκλοφορούν ελεύθερα όχι μόνο οι επιστήμες, αλλά και οι ιδέες και ο πολιτισμός.
Το πανεπιστήμιο πρέπει να ξαναγίνει χώρος Παιδείας. Που δεν θα προετοιμάζει μόνο ικανούς επιστήμονες, αλλά και ενεργούς και μορφωμένους πολίτες, κατά την αρχαιοεληνική έννοια του όρου.
Καθώς είναι γνωστό ότι στην αρχαία Ελλάδα πολίτης ήταν ο συμμετέχων στα κοινά της πόλης. Σε αντίθεση με τον ιδιώτη, (idiot σήμερα σημαίνει τον ηλίθιο στα αγγλικά), ο οποίος δεν ήταν ικανός να αντιληφθεί τι του γίνεται και γι’ αυτό απείχε από τα δημόσια πράγματα.
Αν οι πρυτανικές αρχές και η κυβέρνηση θεωρούν τις κινηματογραφικές προβολές ύποπτες για υποκίνηση πράξεων βίας από τους φοιτητές, το πρόβλημα δεν το έχουν ούτε ο κινηματογράφος, ούτε οι φοιτητές.
Το πρόβλημα το έχουν οι διώκτες του πολιτισμού σε ένα πανεπιστήμιο. Οι οποίοι επιδιώκουν να εκπαιδεύουν ιδιώτες (idiots) και όχι ελεύθερους πολίτες.