Οι βαριές πόρτες του Κτιρίου Συναρμολόγησης Οχημάτων (VAB) στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι άνοιξαν, και αυτό που αντίκρισαν οι τεχνικοί της NASA δεν ήταν απλώς ένα μηχανολογικό επίτευγμα, αλλά η ενσάρκωση μιας υπόσχεσης που εκκρεμούσε για δεκαετίες. Ο πύραυλος SLS (Space Launch System), ο νέος γίγαντας της αμερικανικής διαστημικής υπηρεσίας, ολοκλήρωσε το αργόσυρτο ταξίδι του προς την ιστορική Εξέδρα 39B, σηματοδοτώντας την ουσιαστική έναρξη της αποστολής Artemis I.
Δεν πρόκειται απλώς για άλλη μια δοκιμή. Είναι η στιγμή που η θεωρία γίνεται πράξη και τα σχέδια επί χάρτου μετατρέπονται σε εκατομμύρια τόνους μετάλλου, καυσίμων και φιλοδοξίας.
Με ύψος που αγγίζει τα 98 μέτρα, ο SLS στέκεται ελάχιστα πιο κοντός από τον θρυλικό Saturn V του προγράμματος Apollo, ωστόσο η δύναμή του είναι ασύγκριτη. Σχεδιασμένος να παράγει 8,8 εκατομμύρια λίβρες ώσης κατά την απογείωση, ξεπερνά σε ισχύ οποιοδήποτε πύραυλο έχει εγκαταλείψει ποτέ την ατμόσφαιρα της Γης. Είναι το όχημα που καλείται να μεταφέρει την κάψουλα Orion – και στο μέλλον τους αστροναύτες – μακρύτερα από κάθε προηγούμενη αποστολή.
Η μεταφορά του πυραύλου από το VAB στην εξέδρα εκτόξευσης ήταν από μόνη της ένα υπερθέαμα ακριβείας. Τοποθετημένος πάνω στον γιγαντιαίο ερπυστριοφόρο μεταφορέα (Crawler-Transporter 2), ο SLS διένυσε την απόσταση των 6,5 χιλιομέτρων με την «ιλιγγιώδη» ταχύτητα του 1,6 χλμ/ώρα. Το ταξίδι διήρκεσε πάνω από 10 ώρες, με το πλήθος των εργαζομένων και των θεατών να παρακολουθεί τον πύραυλο να ξεπροβάλλει στο φως της Φλόριντα, κυριαρχώντας στον ορίζοντα.
Η αποστολή Artemis I είναι το κρίσιμο πρώτο βήμα. Σε αυτή τη φάση, δεν θα υπάρχουν άνθρωποι στο πιλοτήριο. Ο πύραυλος θα εκτοξεύσει την κάψουλα Orion σε ένα ταξίδι γύρω από τη Σελήνη, δοκιμάζοντας τα όρια της τεχνολογίας σε πραγματικές συνθήκες βαθιού διαστήματος.
Το στοίχημα είναι τεράστιο. Η NASA πρέπει να αποδείξει ότι η θερμική ασπίδα του Orion μπορεί να αντέξει τις ακραίες θερμοκρασίες κατά την επάνοδο στην ατμόσφαιρα της Γης, ταξιδεύοντας με ταχύτητες που δεν αναπτύσσονται σε τροχιά γύρω από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Επιπλέον, πρέπει να επιβεβαιωθεί η ακεραιότητα του ίδιου του SLS, ενός προγράμματος που έχει δεχθεί έντονη κριτική για τις καθυστερήσεις και τις υπερβάσεις του προϋπολογισμού του.
Αντί για αστροναύτες, στη θέση του κυβερνήτη θα κάθονται ανδρείκελα εξοπλισμένα με αισθητήρες, καταγράφοντας τις επιταχύνσεις, τους κραδασμούς και, κυρίως, τα επίπεδα ακτινοβολίας – δεδομένα ζωτικής σημασίας για τα πληρώματα που θα ακολουθήσουν.
Η σύγκριση με την εποχή του Apollo είναι αναπόφευκτη, αλλά το πρόγραμμα Artemis έχει διαφορετικό DNA. Ενώ το Apollo ήταν μια κούρσα για την κατάκτηση ενός προορισμού, το Artemis στοχεύει στη μόνιμη παρουσία. Η NASA δεν θέλει απλώς να πατήσει ξανά στο φεγγάρι, αλλά θέλει να μάθει πώς να ζει εκεί, χρησιμοποιώντας τη Σελήνη ως εφαλτήριο για το επόμενο «γιγαντιαίο άλμα»: τον Άρη.
Η άφιξη του SLS στην εξέδρα σηματοδοτεί την έναρξη των τελικών ελέγχων. Πρόκειται για μια πλήρη προσομοίωση της αντίστροφης μέτρησης, συμπεριλαμβανομένης της πλήρωσης των δεξαμενών με υπερψυγμένα καύσιμα, η οποία θα σταματήσει ελάχιστα δευτερόλεπτα πριν την πυροδότηση των κινητήρων.
Η ανθρωπότητα ετοιμάζει βαλίτσες για τη Σελήνη, και αυτή τη φορά, σκοπεύει να μείνει.