Παρασκευή20.03.2620:35
Με αφορμή την θεατρική και την τηλεοπτική της παρουσία αυτή τη σεζόν, η Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους παραχώρησε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στο νέο τεύχος του περιοδικού Marie Claire και τη δημοσιογράφο Αναστασία Καμβύση.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Μάλιστα, μεταξύ άλλων, η γοητευτική πρωταγωνίστρια μίλησε τόσο για τα “σωστά” της ελληνικής κοινωνίας και τα “πρότυπα” για τη γυναίκα όσο και τον σεξισμό που παρατηρεί κρυμμένο πίσω από ευγένεια και προσεκτικές φράσεις.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η πολύ σέξι και – άθελα της – αστεία Βάνα στο “Παιδί” της ΕΡΤ, που αυτοαποκαλείται “μανούλα” έρχεται σε αντίθεση με κάτι ιερό για την ελληνική κοινωνία, τη “σωστή μητέρα”. Σε ιντριγκάρει αυτό;
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Το πιστεύω βαθιά ότι δεν πρέπει να υπάρχει ο όρος “σωστός” γονιός, “σωστή” μητέρα. Φυσικά εδώ μιλάμε για μια κωμωδία και κάποια πράγματα πηγαίνουν στα άκρα για να υπάρξει η κωμωδία. Αλλά πίσω από αυτό υπάρχει η αγωνία της μητέρας – γιατί, θυμίζω, στον πατέρα δεν υπάρχει η ίδια ανάγκη – να είναι σωστή και απόλυτη. Δεν υπάρχει σωστό και απόλυτο. Σίγουρα, η αγάπη μόνο δεν φτάνει, σε αυτό συμφωνώ. Το “αγαπάω τα παιδιά μου” δεν αρκεί και πρέπει να είσαι προσεκτικός σε κάποιους χειρισμούς, ανάλογα με την περίσταση και τον χαρακτήρα του παιδιού. Αλλά όλο αυτό το by the book είναι μια τεράστια βλακεία.
Είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο στην κοινωνία μας: η καλή μανούλα, η μανούλα των φόρουμ, του Facebook… Δεν με αφορά. “Η γυναίκα πρέπει να συμμορφώνεται με τους κανόνες, ενώ ο άνδρας είναι άνδρας”. Αυτές οι απόψεις έχουν λειανθεί μέσα στα χρόνια, αλλά δυστυχώς επιβιώνουν. Έχω πει πολλές φορές ότι θεωρείται αυτονόητο ότι μια γυναίκα θα είναι εκεί για τα παιδιά της, θα μαγειρεύει και θα τα φροντίζει, ενώ ό,τι κάνει ένας άνδρας θεωρείται προσφορά. Εκείνος “βοηθάει”. Μου φαίνεται τρελό ότι για τη γυναίκα η φροντίδα είναι δεδομένη υποχρέωση, ενώ για τον άνδρα επιλογή. Μου φαίνονται εξοργιστικοί όλοι οι τρόποι που η κοινωνία προσπαθεί να κάνει τις γυναίκες να νιώσουν ενοχές σε σχέση με τα παιδιά τους και τις υπόλοιπες υποχρεώσεις ή επιλογές τους.
Τι βρίσκεις πιο εκνευριστικό, τον ωμό σεξισμό ή αυτόν που κρύβεται πίσω από ευγένεια και προσεκτικές φράσεις;
Νομίζω πως πια συναντάμε κυρίως τον δεύτερο. Τον σεξισμό της απαξίωσης, το “έλα πια, εντάξει, υπερβολές, τώρα θυμήθηκαν οι γυναίκες στην Ελλάδα να παραπονεθούν… όλα τάσεις είναι”. Αυτό νομίζω πως με εκνευρίζει, με θυμώνει πάρα πολύ. Και εκνευρίζομαι που ακόμη και οι άνδρες, οι κανονικοί, οι καλοί άνθρωποι, που έχουν κατανόηση, δεν μπορούν απόλυτα να καταλάβουν τι συμβαίνει.
Γιατί, αν δεν το ζήσεις εσύ ο ίδιος στο πετσί σου, νομίζεις ότι, εντάξει, υπάρχει σεξισμός, αλλά όχι κι έτσι όπως τον περιγράφουμε. Δεν είναι εύκολο να το καταλάβεις, αν δεν είσαι εσύ η ίδια γυναίκα, να το έχεις περάσει. Μπορεί να το κατανοείς, αλλά δεν το καταλαβαίνεις. Αυτό είναι που μερικές φορές με θυμώνει.
Τι μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτό;
Να επιδιώξουμε την ισότητα. Να είμαστε ανθρωπιστές. Κοίταξε, εγώ που μεγαλώνω δυο γιους θα σου πω ότι είμαστε πολύ διαφορετικές από τους άνδρες, όπως και να μεγαλώσουμε τα αγόρια μας. Είμαστε διαφορετικοί. Δεν μπορούμε να είμαστε ίδιοι, αλλά μπορούμε να είμαστε ίσιοι. Αλλά ας παραδεχτούμε πρώτα ότι λειτουργούμε με διαφορετικό τρόπο.