«Οι πόλεις της Αμερικής βιώνουν μια έξαρση του σοσιαλισμού, αλλά δεν πρόκειται για τον μπόγια της μεταψυχροπολεμικής εποχής, για τον οποίο προειδοποιούνταν τα παιδιά στα σχολεία», ξεκινάει η ανάλυση στο Axios για τους δημοφιλείς αριστερούς υποψήφιους για τις δημαρχίες μεγάλων πόλεων.
Η ίδια η λέξη σοσιαλισμός έχει γίνει της μόδας. Το 67% των φοιτητών έχει θετική ή ουδέτερη άποψη για τη λέξη «σοσιαλισμός», σε σύγκριση με το 40% για τη λέξη «καπιταλισμός», σύμφωνα με δημοσκόπηση του 2025 από το Axios-Generation Lab.
Ακόμη και στον γενικό πληθυσμό ο σοσιαλισμός δεν είναι πια ο σατανάς, η λέξη που δεν μπορούσε κανείς ούτε να ψελίσει παλιότερα. Το 39% των ενηλίκων στις ΗΠΑ έχει θετική άποψη για τον σοσιαλισμό, ενώ το 54% βλέπει θετικά τον καπιταλισμό, σύμφωνα με δημοσκόπηση της Gallup του 2025.
«Τα τελευταία χρόνια, ένα διαφορετικό είδος πολιτικού έχει αποκτήσει βάρος στην πολιτική του Δημοκρατικού Κόμματος: ο δημοκρατικός σοσιαλιστής», ξεκινάει ένα μεγάλο αφιέρωμα στο περιοδικό Time.
«Ο ανεξάρτητος γερουσιαστής Μπέρνι Σάντερς από το Βερμόντ έφερε την ιδεολογία αυτή στο προσκήνιο με την υποψηφιότητά του για την προεδρία το 2016. Στα χρόνια που ακολούθησαν, άλλοι πολιτικοί – μεταξύ των οποίων και η βουλευτής Αλ. Οκάσιο – Κορτέζ, από τη Νέα Υόρκη – οι οποίοι αυτοαποκαλούνται δημοκρατικοί σοσιαλιστές, έχουν αναδειχθεί στην εθνική σκηνή (…) Και το περασμένο έτος είδαμε αρκετούς αυτοαποκαλούμενους δημοκρατικούς σοσιαλιστές να επικρατούν σε σημαντικές τοπικές εκλογικές αναμετρήσεις, με τον Ζοχράν Μαμντάνι να κερδίζει τις εκλογές για τη δημαρχία της Νέας Υόρκης τον Νοέμβριο και την Τζέινις Λιούις Τζορτζ να κερδίζει αυτή την εβδομάδα τις προκριματικές εκλογές για τον επόμενο δήμαρχο στην Ουάσιγκτον (…) Τι σημαίνει λοιπόν ακριβώς να είναι κανείς δημοκρατικός σοσιαλιστής;».
«Ο ”σοσιαλισμός της αποχέτευσης” εστιάζει στην επέκταση των κυβερνητικών προγραμμάτων για το κοινό καλό, όπως η προσιτή στέγαση, η φροντίδα των παιδιών και οι δημόσιες συγκοινωνίες», απαντά η ανάλυση του Axios.
«Οι δημοκρατικοί σοσιαλιστές υποψήφιοι συγκαταλέγονται μεταξύ εκείνων που επιδιώκουν να αναζωογονήσουν το κίνημα στο οποίο πρωτοστάτησαν πολιτικοί στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν επέκτειναν τα αποχετευτικά συστήματα και κατασκεύασαν το πρώτο δημοτικό πρόγραμμα κοινωνικής στέγασης στις ΗΠΑ».
Σε αντίθεση με τους εκατομμυριούχους πολιτευτές στο Κογκρέσο, οι νέοι Σοσιαλιστές απευθύνονται σε αυτούς «που δεν έχουν τα γαμημένα χρήματα να φάνε» και τραβούν μία κόκκινη γραμμή με τις πολιτικές του κατεστημένου στο Δημοκρατικό Κόμμα.
Αναβιώνουν στρατηγικές δημόσιων επενδύσεων και κοινωνικής πρόνοιας που συνδέονται με το «New Deal» του Φράνκλιν Ντ. Ρούζβελτ και ανέτρεψαν και Δημοκρατικοί πρόεδροι.
Ο Πρόεδρος Κλίντον αντικατέστησε το 1996 το πρόγραμμα κοινωνικής πρόνοιας με την «Προσωρινή Βοήθεια για Άπορες Οικογένειες» (TANF) προσθέτοντας αυστηρές απαιτήσεις εργασίας και χρονικά όρια για την παροχή βοήθειας και επιδομάτων, ενώ κήρυξε το τέλος της «κοινωνικής πρόνοιας όπως την ξέρουμε».
Σύμφωνα με την ιστοσελίδα των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών της Αμερικής (DSA), οι δημοκρατικοί σοσιαλιστές θεωρούν τον καπιταλισμό ως «ένα σύστημα που έχει σχεδιαστεί από την τάξη των ιδιοκτητών για να εκμεταλλεύεται όλους εμάς προς όφελός τους» και επιθυμούν να «το αντικαταστήσουν με τον δημοκρατικό σοσιαλισμό, ένα σύστημα στο οποίο οι απλοί άνθρωποι έχουν πραγματική φωνή στους χώρους εργασίας μας, στις γειτονιές μας και στην κοινωνία».
«Αυτό που θέλουμε να κάνουμε είναι να επεκτείνουμε τη δημοκρατία στους χώρους εργασίας μας, στο σπίτι μας και στην κοινωνία γενικότερα, ώστε να αποφασίζουμε για τον τρόπο λειτουργίας των πόλεών μας, των θέσεων εργασίας μας και της στέγασής μας, σε αντίθεση με την παρούσα κατάσταση, όπου πιστεύουμε ότι βρισκόμαστε σε μια μορφή δικτατορίας του κεφαλαίου – οι μεγάλες εταιρείες ουσιαστικά λαμβάνουν τις αποφάσεις για τα πάντα», λέει στο ΤΙΜΕ η Μέγκαν Ρόμερ, συμπρόεδρος της DSA.
Η Ένωση Δημοκρατικών Σοσιαλιστών (DSA) έφτασε τα 100.000 μέλη τον Φεβρουάριο του 2026 και έκτοτε έχει αυξηθεί στα 110.000, ενώ περίπου 172 υποψήφιοι της DSA έχουν εκλεγεί σε δημόσια αξιώματα από το 2018.
«Ο δημοκρατικός σοσιαλισμός στις ΗΠΑ», λέει στο ΤΙΜΕ ο πολιτικός αναλυτής Μαρκ Φαρινέλα, «δεν είναι αυτό που παρατηρήθηκε στην πρώην Σοβιετική Ένωση, ένα αυταρχικό σύστημα που εξάλειψε τον καπιταλισμό θέτοντας όλες τις μεγάλες βιομηχανίες υπό κεντρικό κυβερνητικό έλεγχο. Οι δημοκρατικοί σοσιαλιστές δεν θέλουν οι μεγάλες εταιρείες να ελέγχονται από την κυβέρνηση, ούτε μια αυταρχική διοίκηση· αντίθετα, θέλουν να θέσουν τη δύναμη της λήψης αποφάσεων στα χέρια του λαού μέσω μιας δημοκρατικής διαδικασίας (…) δεν είναι ούτε το σύστημα στις σκανδιναβικές χώρες, οι οποίες απορρίπτουν τον αυταρχισμό και συνδυάζουν τον καπιταλισμό της ελεύθερης αγοράς με υψηλούς φόρους για τη χρηματοδότηση κοινωνικών προγραμμάτων όπως η υγειονομική περίθαλψη και η εκπαίδευση».
Αντίθετα, οι δημοκρατικοί σοσιαλιστές δεν υποστηρίζουν τον καπιταλισμό λέει ο Φαρινέλα, αν και ορισμένοι αυτοαποκαλούμενοι δημοκρατικοί σοσιαλιστές έχουν υποστηρίξει ότι είναι δυνατή η συνύπαρξη του δημοκρατικού σοσιαλισμού και του καπιταλισμού).
Το τέλος της παλαιάς οικονομικής τάξης και η παταγώδης αποτυχία του νεοφιλελευθερισμού με την εκτόξευση των κοινωνικών ανισοτήτων, δημιουργούν παγκοσμίως μια νέα ευκαιρία για την Αριστερά,
Υπάρχουν πλέον πολλοί άνθρωποι, ιδίως νέοι, που καταλαβαίνουν ότι το σύστημα δεν λειτουργεί προς όφελός τους, και γι’ αυτό αναζητούν ένα άλλο πιο δίκαιο και ισότιμο, που θα τους έδινε περισσότερες πιθανότητες για οικονομική επιτυχία.
Για αυτό οι υποψήφιοι που θεωρούνται «αουτσάιντερ» και αμφισβητούν αυτό το καθεστώς προτείνοντας και πρακτικές …αποχετευτικές λύσεις, αποκομίζουν πολιτικά και εκλογικά οφέλη.
Αρκεί το όραμα και οι προτάσεις να είναι πραγματικά ριζοσπαστικές. Αν αμφιβάλετε ρωτήστε και τον Βρετανό «Εργατικό της συμφοράς» Κιρ Στάρμερ.
Αντέγραψε τις περισσότερες πολιτικές της δεξιάς, ποινικοποίησε τη συμπαράσταση στην Παλαιστίνη και παραιτείται από πρωθυπουργός λίαν προσεχώς.