Ο πόλεμος κατά του Ιράν που εξήγγειλε ο Ντόναλντ Τραμπ είναι από την αρχή του ο πιο αντιδημοφιλής πόλεμος στην αμερικανική ιστορία, με μόλις το 38% των Αμερικανών να τον υποστηρίζουν. Παρ’ ολα αυτά, δεν έχει αναδυθεί ένα ισχυρό μαζικό αντιπολεμικό κίνημα, όπως στους προηγούμενους. Ads Ενα άρθρο στο jacobin παρουσιάζει πέντε κύριους λόγους που εξηγούν αυτή την παράδοξη αδράνεια.
1. Οι Αμερικανοί νιώθουν ανίσχυροι
Το πρώτο και ίσως σημαντικότερο εμπόδιο είναι η διάχυτη αίσθηση ατομικής αδυναμίας. Κατά τη δεκαετία του 1960, το κίνημα πολιτικών δικαιωμάτων απέδειξε ότι η μαζική δράση φέρνει πραγματικές αλλαγές, επηρεάζοντας ολόκληρη γενιά ακτιβιστών.
Ηγέτες του φοιτητικού κινήματος της δεκαετίας του 60, λένε ότι «το ζήτημα που μας κρατά πίσω σήμερα είναι η ιδέα ότι αυτό που κάνεις δεν θα κάνει διαφορά». Ads Για να ξεπεράσουμε αυτό το αίσθημα αδυναμίας, χρειαζόμαστε παραδείγματα επιτυχών αγώνων. Η επιτυχημένη δράση στη Μινεσότας κατά της διαβόητης ICE( Δημόσια υπηρεσία μετανάστευσης και τελωνείων των ΗΠΑ )δείχνει ότι οι μικρές νίκες μπορούν να εμπνεύσουν.
2. Οι άνθρωποι ελπίζουν σε ταχεία λήξη του πολέμου
Πολλοί πολίτες ελπίζουν ότι ο Τραμπ θα δηλώσει γρήγορα ότι νίκησε, όπως στη Βενεζουέλα.
Σε αντίθεση με τον Τζορτζ Μπους, ο οποίος αφιέρωσε ένα χρόνο για να πείσει τους Αμερικανούς για την εισβολή στο Ιράκ, ο Τραμπ ενήργησε με ταχύτητα αδιαφορώντας για την κοινή γνώμη, αφήνοντας λίγο χρόνο για οργανωμένη αντίδραση.
3. Ο Τραμπ κάνει πάρα πολλά ταυτόχρονα
Σε αντίθεση με τον Τζορτζ Μπους, ο οποίος επικεντρώθηκε κυρίως στην εξωτερική πολιτική, ο Τραμπ επιτίθεται σε πολλούς τομείς ταυτόχρονα, εξαντλώντας τις οργανωτικές δυνάμεις της αριστεράς.
Οι οργανώσεις και οι εθελοντές έχουν απορροφηθεί από υποθέσεις όπως η εκστρατεία κατά της ICE και δεν έχουν χρόνο να οργανώσουν άλλες αντιπολεμικές δραστηριότητες.
4. Αλλο η μαζική κινητοποίηση και άλλο η οργάνωση
Τα ψηφιακά εργαλεία διευκολύνουν το να φέρεις ήδη υπάρχοντες υποστηρικτές στις διαδηλώσεις, αλλά δεν αντικαθιστούν την προσωπική δουλειά πόρτα-πόρτα που δημιουργεί νέους πυρήνες και ηγεσίες.
Η ηγέτιδα- θρύλος της δεκαετίας του 60 Αντζέλα Ντέιβις, επισημαίνει ότι οι σημερινές διαδηλώσεις συχνά θεωρούνται από πολλούς ως η κυριότερη δράση, ενώ στην πραγματικότητα δεν οικοδομούν τις μονιμότερες οργανωτικές σχέσεις που χρειάζονται.
5. Ο σεκταρισμός περιθωριοποιεί
Μέρη του αντιπολεμικού κινήματος υιοθέτησαν προκλητική ρητορική και ρομαντικές υπεραπλουστεύσεις, κάτι που απομάκρυνε μετριοπαθείς συμμάχους και επέτρεψε σε αντιπάλους να δυσφημίσουν τα εγχειρήματα.
Παράδειγμα αποτελούν κάποιες εκστρατείες αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, οι οποίες δεν κατάφεραν να κερδίσουν ευρύτερη υποστήριξη στις Πανεπιστημιακές Σχολές.
Προτεινόμενα βήματα αναβίωσης
Για την αναβίωση ενός ισχυρού αντιπολεμικού κινήματος, το άρθρο του περιοδικού προτείνει δύο άμεσα στάδια.
Πρώτον, όλοι πρέπει να συμμετέχουν στις διαδηλώσεις No Kings («Οχι Βασιλιάδες») αλλά και να φτάσουν σε γείτονες, συναδέλφους και συμμαθητές τους, ενημερώνοντας τους για τον αντιπολεμικό σκοπό.
Δεύτερον, στήριξη της εκστρατείας QuitGPT κατά της OpenAI, η οποία υπέγραψε σύμβαση με το Πεντάγωνο, όταν η εταιρεία Anthropic δήλωσε ότι δεν θα υποστήριζε μαζική επιτήρηση ή αυτόνομες στρατιωτικές επιθέσεις .
Σύμφωνα με τους διοργανωτές της QuitGPT, πάνω από τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι έχουν ήδη πάρει μέρος. Ο συνδυασμός αυτών των δυο στρατηγικών, δείχνει πώς μπορεί να δημιουργηθεί ένα ισχυρό αντιπολεμικό κίνημα.
