Το Σώμα Πεζοναυτών των ΗΠΑ (US Marines) πέτυχε ένα κρίσιμο τεχνολογικό ορόσημο. Η 2η Ομάδα Διοικητικής Μέριμνας (2nd Marine Logistics Group) ολοκλήρωσε την ανάπτυξη του “HANX”, του πρώτου 3D-printed drone το οποίο συμμορφώνεται πλήρως με την αυστηρή Πράξη Εθνικής Άμυνας (National Defense Authorization Act – NDAA).
Η συγκεκριμένη εξέλιξη προσφέρει στις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις μια εξαιρετικά ευέλικτη, ασφαλή και άκρως οικονομική πλατφόρμα, η οποία μπορεί να τυπωθεί, να συναρμολογηθεί και να τροποποιηθεί απευθείας από τα ίδια τα στρατεύματα στις βάσεις τους, καταργώντας την απόλυτη εξάρτηση από μεγάλους αμυντικούς εργολάβους.
Πίσω από τη σύλληψη και την υλοποίηση αυτού του πρωτοποριακού project δεν βρίσκεται μια τεράστια πολυεθνική εταιρεία στρατιωτικού εξοπλισμού, αλλά ένας απλός μηχανικός οχημάτων. Ο Λοχίας Henry David Volpe, ο οποίος υπηρετεί στο Camp Lejeune της Βόρειας Καρολίνας, είχε από μικρή ηλικία στενή επαφή με τη ρομποτική και τον προγραμματισμό. Η επίσκεψή του στο κέντρο καινοτομίας των Πεζοναυτών (II Marine Expeditionary Force Innovation Campus) του έδωσε τα εργαλεία και τον χώρο για να κάνει πράξη το όραμά του.
Αφού ταξίδεψε στο Fort Campbell για να μελετήσει ένα αντίστοιχο πρόγραμμα μη επανδρωμένων αεροσκαφών του Αμερικανικού Στρατού, ο Volpe διαπίστωσε ότι τα υπάρχοντα συστήματα στηρίζονταν σε ακριβά συμβόλαια με εξωτερικούς συνεργάτες. Η πρόκληση που έθεσε στον εαυτό του ήταν η δημιουργία ενός φθηνότερου, εξίσου ικανού συστήματος που θα μπορούσε να κατασκευαστεί αποκλειστικά από Πεζοναύτες. Το κέντρο καινοτομίας του έδωσε προθεσμία 90 ημερών. Ο Volpe, μαζί με μια αφοσιωμένη ομάδα που περιελάμβανε τον Αξιωματικό Matthew Pine και άλλους συναδέλφους του οι οποίοι βοήθησαν στον σχεδιασμό των συστημάτων προσγείωσης και τη ρύθμιση του λογισμικού, αφιέρωσε πάνω από 1.000 ώρες σκληρής δουλειάς. Δημιούργησαν πέντε διαφορετικά πρωτότυπα προτού καταλήξουν στο τελικό αποτέλεσμα, το οποίο πήρε το όνομα “HANX” από το προσωπικό παρατσούκλι του δημιουργού του.
Το πιο σημαντικό πλεονέκτημα του HANX αφορά την κυβερνοασφάλεια. Στη σύγχρονη στρατιωτική τεχνολογία, η χρήση φθηνών εμπορικών εξαρτημάτων για την κατασκευή drones συχνά εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους. Τα συστήματα αυτά ενδέχεται να περιέχουν κακόβουλο λογισμικό (backdoors) που επιτρέπει σε εχθρικές δυνάμεις να υποκλέπτουν κρίσιμα δεδομένα ή να αναλαμβάνουν τον έλεγχο της συσκευής. Το νέο 3D-printed drone των Πεζοναυτών διαφοροποιείται πλήρως, καθώς διαθέτει επίσημη πιστοποίηση NDAA και έγκριση πτήσης από τη NAVAIR (Naval Air Systems Command). Ο Volpe χρειάστηκε να περάσει από έναν δαιδαλώδη έλεγχο προμηθευτών προκειμένου να διασφαλίσει ότι το παραμικρό μικροτσίπ και εξάρτημα στο εσωτερικό του drone πληροί τις αυστηρότερες προδιαγραφές ασφαλείας της αμερικανικής κυβέρνησης. Το αποτέλεσμα είναι μια πτητική μηχανή κυριολεκτικά απρόσβλητη από ψηφιακές παρεμβολές των αντιπάλων.
Σε αντίθεση με τα πανάκριβα, «κλειστά» συστήματα που αγοράζονται έτοιμα και απαγορεύουν τις παρεμβάσεις από τον χρήστη, η αρχιτεκτονική του HANX ενθαρρύνει τη συνεχή τροποποίηση. Η ανοιχτή, αρθρωτή σχεδίασή του σημαίνει ότι μπορεί να προσαρμοστεί γρήγορα για διαφορετικούς σκοπούς. Αναλαμβάνει αποστολές αναγνώρισης, μικρής κλίμακας μεταφοράς εφοδίων, αλλά και επιθετικές ενέργειες. Ήδη, ειδικές μονάδες πυροτεχνουργών (EOD) ετοιμάζονται να προμηθευτούν δεκάδες τέτοια drones, με σκοπό να τα εξοπλίσουν με εκρηκτικά και να τα αξιοποιήσουν ως drones καμικάζι (one-way attack drones). Αν ένα τμήμα καταστραφεί κατά την πτήση, οι στρατιώτες απλώς εκτυπώνουν το χαλασμένο ανταλλακτικό στην 3D φάρμα της μονάδας τους και το αντικαθιστούν άμεσα, γλιτώνοντας μήνες αναμονής για την αποστολή υλικού από τις ΗΠΑ.
Η επιτυχία της 2ης Ομάδας Διοικητικής Μέριμνας ευθυγραμμίζεται πλήρως με τον ευρύτερο σχεδιασμό της αμερικανικής ηγεσίας. Το αμερικανικό Υπουργείο Άμυνας προωθεί ενεργά το δόγμα “Drone Dominance”, έχοντας θέσει ως στόχο την απόκτηση 300.000 επιθετικών drones μίας κατεύθυνσης μέχρι το τέλος του 2028. Η δυνατότητα των μονάδων να παράγουν μόνες τους φθηνά και αξιόπιστα συστήματα αποτελεί τον βασικό πυλώνα για την επίτευξη αυτού του στόχου. Μειώνει κατακόρυφα το κόστος, παρακάμπτει τη γραφειοκρατία των τεράστιων διαγωνισμών προμηθειών και διασφαλίζει ότι οι δυνάμεις στο μέτωπο δεν θα μείνουν ποτέ χωρίς αεροπορική υποστήριξη.