- Λίγες μόλις ημέρες μετά τα τουρκικά Προεδρικά Διατάγματα για τα θαλάσσια πάρκα, η Κυβέρνηση κατέφυγε για ακόμα μία φορά στη γνωστή τακτική των διαρροών.
Για πολλοστή φορά από το 2020, διακινείται το σενάριο ότι «εξετάζεται» η επέκταση των χωρικών υδάτων νοτίως της Κρήτης ως απάντηση στην Άγκυρα.
Ωστόσο, όποιος ασχολείται με τα ελληνοτουρκικά γνωρίζει την αλήθεια: η επέκταση νοτίως της Κρήτης ελάχιστη σημασία έχει για την Τουρκία, καθώς δεν επηρεάζει στο ελάχιστο τις παράνομες διεκδικήσεις της. Το πραγματικό διακύβευμα βρίσκεται αλλού, στην Ανατολική Μεσόγειο, ανατολικά της Κρήτης και στο Καστελόριζο.
Η εναλλακτική πρόταση που μένει στο συρτάρι
Αντί για επικοινωνιακές αντιδράσεις, η Κυβέρνηση οφείλει να εξετάσει τη συγκροτημένη στρατηγική που έχει κατατεθεί από τον Οκτώβριο του 2022 και αναδείχθηκε στη «Νέα Εθνική Πυξίδα» τον Μάρτιο του 2025 από τον Αλέξη Τσίπρα, μια πρόταση που επανέφερε πρόσφατα και ο τομεάρχης της ΕΛ.Α.Σ, Χάρης Τζήμητρας.
Η στρατηγική αυτή βασίζεται σε συγκεκριμένους άξονες:
Επέκταση χωρικών υδάτων στην Ανατολική Μεσόγειο: Ουσιαστική απάντηση στις τουρκικές διεκδικήσεις σε καίρια σημεία (ανατολικά της Κρήτης, Καστελόριζο).
Οριοθέτηση ΑΟΖ/Υφαλοκρηπίδας: Πρωτοβουλίες για συμφωνίες με όλες τις όμορες χώρες (Αίγυπτος, Λιβύη, Τουρκία).
Διπλωματική Αναβάθμιση: Ενίσχυση του διαλόγου με την Αίγυπτο και τη Λιβύη, σε μια περίοδο που η Τουρκία κινείται ανεξέλεγκτη στην περιοχή.
Συγκροτημένη «Χορογραφία» για τη Χάγη: Αξιοποίηση των προτάσεων ειδικών, όπως ο Πέτρος Λιάκουρας, για βήματα που θέτουν τις συνομιλίες με την Άγκυρα σε νέα βάση.
Γιατί η Κυβέρνηση αρνείται να εξετάσει μια στρατηγική που θωρακίζει τα εθνικά συμφέροντα;
Όσο η Ελλάδα περιορίζεται σε επικοινωνιακούς χειρισμούς, η ευκαιρία για μια ενεργητική εξωτερική πολιτική στην Ανατολική Μεσόγειο παραμένει ανεκμετάλλευτη.