«Σε όλη μου τη ζωή υπηρέτησα το μαζί, το εμείς…» και ποτέ το εγώ θα συμπλήρωναν οι φίλοι του Αντρέα Μαζαράκη, μιας extra large προσωπικότητας που εύκολα την κατέτασσες στην κατηγορία «εμπειριών συλλέκτης» με τα όσα βίωσε στην μυθιστορηματική ζωή του.
Ο «Εξαρχείων» όπως τον ήξεραν όλοι έφυγε νωρίς γιατί δεν πρόλαβε να μοιραστεί όλα όσα έζησε στην θρυλική πλατεία και τα βράδια που αργούσαν να ξημερώσουν μέχρι τις χώρες της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής, όπου βρέθηκε ως εισαγωγέας τροφίμων!
Ήταν αυτός που μπορεί να έπινε ούζο με τον Θόδωρο Βαρδινογιάννη και αναρχικούς της πλατείας στην παρέα τους ή να τρώει και να συζητάει για ώρες με τη Λούλα Αναγνωστάκη.
Κάποιοι θυμούνται ακόμη τις συναθροίσεις την ημέρα της ονομαστικής του εορτής, που ξεκίναγαν νωρίς στο «Διπλό» και σε άλλα μαγαζιά και κορυφωνόταν το βράδυ.
Κλείσιμο
Μια νύχτα οι θαμώνες στο ρεμπετάδικο που τραγουδούσε ο Μπάμπης Τσέρτος παρακολουθούσαν την πιο ετερόκλητη ίσως συνάθροιση φίλων του Μαζαράκη, αφού επιχειρηματίες, εκδότες, αντιεξουσιαστές, ένας ταξιτζής, ένας ροκάς και υψηλόβαθμοι αξιωματικοί της Αστυνομίας διασκέδασαν στο ίδιο τραπέζι.
Όπως έλεγε φίλος του, μόνο ο Αντρέας-και όχι Ανδρέας- θα μπορούσε να μαζέψει όλους αυτούς τους τόσο διαφορετικούς ανθρώπους στο ίδιο τραπέζι.
Μια ζωή σαν μυθιστόρημα έζησε ο δημοσιογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός που κυνηγήθηκε από την Χούντα, γύρισε όλο τον κόσμο και δεν έφυγε ποτέ από την αγαπημένη του πλατεία
Τα Εξάρχεια, ο Κωνσταντάρας και η Χούντα
Εκείνο το βράδυ λοιπόν ο Δημήτρης Πουλικάκος, ο Νώντας Σκυφτούλης-αντιεξουσιαστής μια ζωή-ο εκδότης της Ελευθεροτυπίας Κίτσος Τεγόπουλος, ο Γιώργος Βαρδινογιάννης, αξιωματικοί της αστυνομίας, δημοσιογράφοι φίλοι του και άλλοι συνυπήρχαν αρμονικότατα για ένα βράδυ χάρη σε αυτό τον πολυπράγμωνα τύπο που γεννήθηκε μέσα στις φλόγες του εμφυλίου στο Μεταξουργείο.
Μεγαλώνοντας έμελλε να ζήσει όχι μία αλλά τρεις ζωές, όπως έγραψε ο Δημήτρης Καρύδας που τον γνώρισε όταν ήταν ακόμη νεαρός δημοσιογράφος.
Τελείωσε το 5ο Γυμνάσιο Εξαρχείων και ακολούθησαν σπουδές στην ΑΣΟΕΕ τις οποίες τελείωσε το 1974 και ακολούθησε η Νομική από όπου πήρε πτυχίο το 1978.
Παράλληλα είχε χωθεί βαθιά στον αγώνα κατά της Χούντας μέσω του φοιτητικού κινήματος, και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να τον επιστρατεύσουν βίαια τον Φεβρουάριο του 1973.
Την ίδια περίπου περίοδο-1967 έως 1970-παρακολουθούσε μαθήματα υποκριτικής στο Εθνικό Θέατρο και τελείωσε την σχολή του Κώστα Μιχαηλίδη.
Η γνωριμία του με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα του έδωσε την ευκαιρία να αφήσει το καλλιτεχνικό του αποτύπωμα στην ταινία «Τι 30, τι 40, τι 50» ενώ μαζί με τον Λαμπρούκο έπαιξε και στο θέατρο, στο έργο «Ευτυχώς τρελάθηκα».
Αυτοί που τον ήξεραν από τότε μάλλον αναρωτιόντουσαν πότε προλάβαινε να κοιμηθεί αυτό το ατίθασο όσο και ελεύθερο πνεύμα που κατάφερνε να προλαβαίνει τα πάντα, ακόμη και να διαβάζει βιβλία.
Ο Αντρέας Μαζαράκης λάτρευε τους αρχαίους κλασικούς στους οποίους είχε εντρυφήσει, όσο το είχε πράξει και με τα φρικιά ή τους ανάρχες όπως αποκαλούσαν τους νεαρούς στην πλατεία Εξαρχείων, με τους οποίους συζήταγε ώρες επί παντός επιστητού.
Μετά την πτώση της Χούντας διετέλεσε πρόεδρος στην Επιτροπή Αποχουντοποίησης που αφορούσε τους καθηγητές του Πανεπιστημίου, του Πολυτεχνείου και των Οικονομικών Σχολών.
Επαγγελματικά ασχολήθηκε επί χρόνια με τις εισαγωγές και εξαγωγές τροφίμων, μια ενασχόληση που του έδωσε την ευκαιρία να ταξιδέψει σε πάρα πολλές χώρες του κόσμου.
Από την Κούβα και τον Αστέρα στα ραδιοκύματα
Η χάρη του έφτασε απο την Ευρώπη και την Μέση Ανατολή μέχρι την Ασία και την Ινδία, περπάτησε στην Τεχεράνη και είδε το ηλιοβασίλεμα στην Via Malecon, την λεωφόρο της αμαρτίας στην Αβάνα.
Εμπειρίες; Πολλές, εμποτισμένες με αρώματα διαφορετικών πολιτισμών, μουσικές, κουβέντες και βράδια με την αύρα της Καραϊβικής να του μένουν αξέχαστα.
Πάντα όμως τα Εξάρχεια τον περίμεναν να γυρίσει για να βρει την Κατερίνα Γώγου, τον Νικόλα Άσιμο και όλους αυτούς τους διαφορετικούς ανθρώπους με τους οποίους λάτρευε να χάνεται σε πολύωρες συζητήσεις.
Έπειτα υπήρχε ο Αστέρας Εξαρχείων -ήταν πρόεδρος της ομάδας μπάσκετ-την οποία λάτρευε και ήταν πραγματικά παθιασμένος μαζί της, τόσο που όταν σε ένα ματς φοβήθηκε ότι οι διαιτητές ήταν «πιασμένοι» δήλωσε έφορο της ομάδας τον αντιεξουσιαστή και φίλο του Νώντα Σκυφτούλη.
Σύμφωνα με τον Δημήτρη Καρύδα «το ματς πήγε πρίμα, η διαιτησία ήταν πολύ καλή διότι με τον Σκυφτούλη να τους λέει καλησπέρα πριν από το παιχνίδι, το λύσαμε το πρόβλημα» είχε πει ο Μαζαράκης.
Αυτός που ενέσκηψε στα ραδιοκύματα με ψαγμένες εκπομπές στον ΣΚΑΙ το 1991 και τα τελευταία χρόνια της ζωής του στα «Παραπολιτικά 90.1», αυτός που έγραφε τον «Αποδυτηριάκια» του Σαββατοκύριακου στον «Φίλαθλο» με σεντόνια χιλιάδων λέξεων και θεματολογία που δεν είχε καμία σχέση με τα αθλητικά, αυτός που εξέδιδε το 15ήμερο περιοδικό «Αναρχία».
Πάλεψε πολύ με τον καρκίνο ο «Εξαρχείων» όπως τον έλεγαν, αυτός ο τύπος που κηδεύεται σήμερα, έχοντας διακτινιστεί σε μια άλλη διάσταση, ο οποίος όταν του επισήμαναν ότι έχει διαβάσει πάρα πολύ απάντησε: «Ναι, έχω διαβάσει πολύ αλλά δυστυχώς δεν βρήκα το χρόνο να μελετήσω ίσως επειδή για να μπεις μέσα από το χαρτί πολλές φορές δεν σου φτάνει ούτε μία, ούτε δύο, ούτε τρεις ζωές».
Συνεχίζοντας σε αυτό τον ιστότοπο αποδέχεστε την χρήση των cookies στη συσκευή σας όπως περιγράφεται στην πολιτική cookies
Μάθετε περισσότερα εδώ
Αποδοχή