Στις 29 Μαΐου 1979, ο ουρανός της Σούδας βάφτηκε με πένθος. Ένα εκπαιδευτικό αεροσκάφος της ΠΑ τύπου Lockheed T-33A της Πολεμικής Αεροπορίας κατέπεσε στη θαλάσσια περιοχή κοντά στην 115 Πτέρυγα Μάχης, παρασύροντας στον θάνατο δύο στελέχη της Αεροπορίας, τον Αντισμήναρχο (Ι) Αθανάσιο Μπουρολιά και τον Ανθυπασπιστή Αντώνη Συφάκη. Το δυστύχημα σημειώθηκε κατά τη διάρκεια διατεταγμένης πτήσης του 367 Σμήνους Εφηρμοσμένης Εκπαιδεύσεως και έμελλε να χαραχθεί στη μνήμη της Πολεμικής Αεροπορίας ως μία ακόμη υπενθύμιση του κινδύνου που συνοδεύει την καθημερινότητα των ιπταμένων.
Το αεροσκάφος T-33 αποτελούσε επί δεκαετίες βασικό εκπαιδευτικό μέσο της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας. Παρότι θεωρούνταν αξιόπιστο, η φύση της εκπαίδευσης και οι απαιτήσεις των αποστολών χαμηλού ύψους καθιστούσαν κάθε πτήση απαιτητική. Εκείνο το πρωινό του Μαΐου, το πλήρωμα απογειώθηκε από την 115 Πτέρυγα Μάχης της Σούδας στο πλαίσιο προγραμματισμένης εκπαιδευτικής δραστηριότητας. Κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει ότι λίγα λεπτά αργότερα το αεροσκάφος θα κατέληγε στη θάλασσα, χωρίς να αφήσει περιθώρια σωτηρίας στους δύο αεροπόρους.
Ο Αντισμήναρχος Αθανάσιος Μπουρολιάς ήταν ένας ιδιαίτερα έμπειρος χειριστής. Είχε γεννηθεί το 1933 στον Ανεμόμυλο Μεσσηνίας και εισήλθε στη Σχολή Αεροπορίας το 1955, σε μια εποχή όπου η Ελλάδα επιχειρούσε να ανασυγκροτήσει και να εκσυγχρονίσει τις Ένοπλες Δυνάμεις της. Αποφοίτησε το 1957 ως ανθυποσμηναγός και σταδιακά εξελίχθηκε σε έναν αξιόλογο αξιωματικό της Πολεμικής Αεροπορίας. Οι συνάδελφοί του τον περιέγραφαν ως άνθρωπο πειθαρχημένο, με υψηλό αίσθημα καθήκοντος και αφοσίωση στην εκπαίδευση των νεότερων χειριστών.
Δίπλα του βρισκόταν ο Ανθυπασπιστής Αντώνης Συφάκης, μηχανικός του πληρώματος. Γεννημένος το 1934 στην Ανατολή Ιεράπετρας Λασιθίου, είχε καταταγεί στην Αεροπορία το 1967 ως μόνιμος επισμηνίας μηχανοσυνθέτης. Ήταν άνθρωπος με βαθιά γνώση των αεροσκαφών και θεωρούνταν από τους συναδέλφους του ιδιαίτερα ικανός τεχνικός. Η παρουσία του σε εκπαιδευτικές πτήσεις αποτελούσε εγγύηση για την ομαλή τεχνική παρακολούθηση της αποστολής.
Οι ακριβείς συνθήκες της συντριβής δεν έγιναν ποτέ ευρέως γνωστές στο κοινό. Εκείνη την περίοδο, τα αεροπορικά δυστυχήματα αντιμετωπίζονταν με περιορισμένη δημοσιότητα και οι έρευνες παρέμεναν κυρίως εσωτερική υπόθεση της Πολεμικής Αεροπορίας. Ωστόσο, σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, το T-33 κατέπεσε στη θαλάσσια περιοχή του αεροδρομίου της Σούδας κατά τη διάρκεια της αποστολής, οδηγώντας στον ακαριαίο θάνατο των δύο ανδρών.
Το δυστύχημα συγκλόνισε την τοπική κοινωνία των Χανίων αλλά και ολόκληρη την αεροπορική κοινότητα. Στην 115 Πτέρυγα Μάχης επικράτησε βαρύ κλίμα, καθώς οι απώλειες προσωπικού σε περίοδο ειρήνης αποτελούσαν πάντοτε ένα σκληρό πλήγμα. Για τους ανθρώπους της Πολεμικής Αεροπορίας, οι εκπαιδευτικές πτήσεις δεν ήταν ποτέ μια διαδικασία ρουτίνας· κάθε αποστολή έκρυβε κινδύνους.
Η τραγωδία της Σούδας απέκτησε ακόμη μεγαλύτερο συμβολισμό τα επόμενα χρόνια, όταν ο γιος του Αθανασίου Μπουρολιά, Θεμιστοκλής Μπουρολιάς, ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του. Έναν χρόνο μετά τον θάνατο του πατέρα του, εισήλθε στη Σχολή Ικάρων και ξεκίνησε τη δική του πορεία στην Πολεμική Αεροπορία, φτάνοντας δεκαετίες αργότερα στη θέση του Αρχηγού Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας. Για πολλούς στην Πολεμική Αεροπορία, η διαδρομή αυτή συμβολίζει τη συνέχεια, τη δύναμη ψυχής και την αφοσίωση στην υπηρεσία, ακόμη και ύστερα από μια προσωπική τραγωδία.
Το T-33 υπήρξε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά εκπαιδευτικά αεροσκάφη της μεταπολεμικής εποχής. Κατασκευασμένο από τη Lockheed στις Ηνωμένες Πολιτείες, χρησιμοποιήθηκε από πολλές αεροπορίες του ΝΑΤΟ, μεταξύ αυτών και της Ελλάδας. Στην ελληνική Πολεμική Αεροπορία υπηρέτησε επί δεκαετίες, εκπαιδεύοντας γενιές ιπταμένων. Παρά τη μεγάλη επιχειρησιακή του αξία, η ηλικία των αεροσκαφών και οι απαιτητικές συνθήκες εκπαίδευσης αύξαναν τον κίνδυνο ατυχημάτων, ιδιαίτερα κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970. Το δυστύχημα της Σούδας ήταν ένα από τα πολλά περιστατικά που υπενθύμιζαν το βαρύ τίμημα της αεροπορικής εκπαίδευσης.
Σχεδόν μισό αιώνα μετά, τα ονόματα του Αθανασίου Μπουρολιά και του Αντώνη Συφάκη παραμένουν καταγεγραμμένα στο λεύκωμα των πεσόντων της Πολεμικής Αεροπορίας. Ήταν άνθρωποι με οικογένειες, όνειρα και αίσθηση αποστολής. Υπηρετούσαν σε μια περίοδο όπου η ένταση στο Αιγαίο και οι ανάγκες επιχειρησιακής ετοιμότητας απαιτούσαν συνεχή εκπαίδευση και απόλυτη αφοσίωση.
Η ιστορία τους φωτίζει μια λιγότερο γνωστή πλευρά της στρατιωτικής ζωής, ότι ακόμη και σε καιρό ειρήνης, οι Ένοπλες Δυνάμεις μετρούν απώλειες. Οι πιλότοι και τα πληρώματα της Πολεμικής Αεροπορίας εκπαιδεύονται καθημερινά στα όρια των ανθρώπινων και τεχνικών δυνατοτήτων, ώστε να είναι έτοιμοι όταν χρειαστεί. Και πολλές φορές, το καθήκον αυτό απαιτεί το ύστατο τίμημα.
Στην 115 Πτέρυγα Μάχης, εκεί όπου η θάλασσα συναντά τον διάδρομο απογείωσης, η μνήμη εκείνης της μοιραίας πτήσης του 1979 παραμένει ζωντανή, όχι μόνο ως ένα στρατιωτικό δυστύχημα, αλλά ως μια υπενθύμιση της θυσίας δύο ανθρώπων που υπηρέτησαν μέχρι το τέλος τον ουρανό που αγάπησαν
polemikiaeroporiahaf.gr