Μία και… καμία έμεινε. Κι αν ήταν για τη στρατιωτική θητεία ή για τη σχολική χρονιά, τότε η μία αυτή τελευταία ημέρα θα ήταν έως και ευχάριστη. Αλλά όταν πρόκειται για την αναστολή των δρομολογίων του Μετρό της Θεσσαλονίκης για τρεις εβδομάδες, από τις 29 Μαΐου έως τις 19 Ιουνίου, τότε όσοι το χρησιμοποιούν τακτικά κι έχουν -στην κυριολεξία- βρει την υγειά τους, έχουν κάθε δίκιο να είναι προβληματισμένοι. Διότι μετά τον έναν μήνα της αναστολής στα τέλη του 2025 για να γίνουν δοκιμές για την επέκταση στην Καλαμαριά, έρχεται τώρα αυτό το 20ήμερο -ούτε μήνας όπως είχε αρχικά ανακοινωθεί ούτε 15νθήμερο, όπως ήταν η τελευταία ενημέρωση- ώστε να ολοκληρωθούν οι… πρόβες και τα δρομολόγια προς τα ανατολικά να ξεκινήσουν το καλοκαίρι.
Όπως συνέβη τον Νοέμβριο έτσι και τώρα το Μετρό θα συζητηθεί στη Θεσσαλονίκη -δηλαδή ήδη συζητείται- όχι για την παρουσία του, αλλά για την απουσία του. Πρόκειται για την καλύτερη απόδειξη ότι ο υπόγειος σιδηρόδρομος της πόλης κέρδισε το στοίχημα. Όπως, άλλωστε, συμβαίνει παντού όπου κατασκευάζεται Μετρό. Μόνο που στη Θεσσαλονίκη το έργο ταλαιπωρήθηκε, όχι μόνο από τις τεχνικές δυσκολίες, αλλά και από μια ανεξήγητη και μάλλον μίζερη δυσπιστία μικρής μερίδας Θεσσαλονικέων, που επιμένουν να τη βλέπουν περισσότερο ως επαρχιακή πολίχνη, παρά σαν μια μεσαίου μεγέθους ευρωπαϊκή πόλη.
Τέλος πάντων, αυτές τις αντιλήψεις τις ξεπέρασε και τις διέγραψε η ίδια η ζωή και η πραγματικότητα. Διότι το Μετρό έχει πλήρως ενσωματωθεί στον ρυθμό της πόλης και είναι ενταγμένο στο ημερήσιο πρόγραμμα των κατοίκων της -εννοείται όσων βολεύονται με τα δρομολόγιά του. Έχει βελτιώσει θεαματικά την κυκλοφορία στους κεντρικούς δρόμους και διά μέσου αυτής τη γενικότερη λειτουργικότητα της πόλης. Αν και κυκλοφορεί λίγο περισσότερο από 1,5 χρόνο το Μετρό είναι σα να υπάρχει από πάντα, υπό την έννοια ότι κανείς από αυτούς που το χρησιμοποιούν τακτικά δεν μπορεί να φανταστεί τις εσωτερικές μετακινήσεις του στην πόλη με άλλο μέσο. Γι’ αυτό και το 20ήμερο της αναστολής -και μάλιστα κατακαλόκαιρο με υψηλές θερμοκρασίες- είναι θέμα. Ασφαλώς οι τρεις εβδομάδες δεν είναι πολλές μπροστά στην αιωνιότητα, ενώ και η διακοπή γίνεται για ιερό σκοπό, αφού με την επέκταση στην Καλαμαριά θα εξυπηρετούνται επιπλέον δεκάδες χιλιάδες Θεσσαλονικείς. Αλλά -στην Ελλάδα συχνά οι ειδήσεις ξεκινούν από ένα κάποιο αλλά- το πρόβλημα (θα) είναι πρόβλημα.
Αν θυμηθούμε, πάντως, τι συνέβη τον περασμένο Νοέμβριο μπορούμε να είμαστε κάπως αισιόδοξοι ότι ο ΟΑΣΘ θα μπορέσει να ανταποκριθεί επαρκώς στην εξυπηρέτηση των αστικών μετακινήσεων. Πρώτον, επειδή και τα αστικά λεωφορεία έχουν βελτιωθεί το τελευταίο διάστημα, τόσο επειδή το Μετρό «αφαίρεσε» κίνηση από τις κεντρικές οδικές αρτηρίες, ενώ και η τροχαία αστυνομεύει χωρίς εκπτώσεις την κυκλοφορία, όσο και διότι αυξήθηκε ο αριθμός των αστικών λεωφορείων που κινούνται και ανανεώθηκε ο στόλος τους. Πριν από μερικούς μήνες, λοιπόν, με την προσωρινή προσθήκη της γραμμής Μ1 που κινείται στον άξονα του Μετρό, ο ΟΑΣΘ κατάφερε να διατηρήσει τις μετακινήσεις σε ικανοποιητικό επίπεδο. Το ίδιο θα συμβεί και τώρα, αφού υπάρχει η σχετική εμπειρία. Αν και τα πάντα θα κριθούν στην πράξη και επί του πεδίου, διότι πολλά έχουν δει τα μάτια μας, μάλλον μπορούμε να υποθέσουμε με σχετική βεβαιότητα ότι δεν θα πρόκειται για τρεις… διαβολοβδομάδες! Από την άλλη, με βάση πάντοτε την εμπειρία του περασμένου Νοεμβρίου, ο κάθε μετακινούμενος εντός της πόλεως έχει κάνει το… κουμάντο του. Είκοσι ημέρες είναι αυτές, θα περάσουν. Για να έρθει ο Αύγουστος και το Μετρό της Θεσσαλονίκης να φτάσει μέχρι τη Μίκρα ανακουφίζοντας την πυκνοκατοικημένη Καλαμαριά, οι κάτοικοι της οποίας είναι ιδιαιτέρως κινητικοί. Και η ζωή τους -ή έστω όποιων εξυπηρετεί η διαδρομή του Μετρό- θα αλλάξει χωρίς καν να το καταλάβουν, σαν κάτι απόλυτα φυσιολογικό, σαν μια απροβλημάτιστη ρουτίνα. Τόσο απλά…