Με δάκρυα στα μάτια και προσπαθώντας να συγκρατήσει τη φωνή του, ο Τραϊανός Δέλλας αποχαιρέτησε τη σύζυγό του, Γωγώ Μαστροκώστα.
O Τραϊανός Δέλλας στην κηδεία της συζύγου του / (ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ/EUROKINISSI)
Μετά τον επικήδειο της κόρης τους, Βικτώρια, τον λόγο πήρε ο Τραϊανός Δέλλας, ο οποίος δεν σταμάτησε να αποκαλεί τη σύζυγό του «άγγελό» του.
«Άγγελέ μου, αγάπη μου”: Έτσι με φώναζες, έτσι με αποκαλούσες παντού. “Ο φύλακας άγγελός μου”, έλεγες. Στα 50ά μου γενέθλια, όταν ήμουνα μόνος μου στο δωμάτιο του νοσοκομείου, όταν σε πήραν για την εντατική, λύθηκαν όλα ξαφνικά στο μυαλό μου. Εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Εσύ ήρθες στη ζωή μου να μου μάθεις πράγματα. Έλεγα ότι έχω υπομονή και επιμονή, αλλά ήμουν τόσο μικρός μπροστά σου. Με τη δικιά σου υπομονή σε όλα αυτά που έχεις περάσεις. Πόση επιμονή για να τα ξεπεράσεις. Η ομορφιά και η λάμψη σου μόνο σε άγγελο παραπέμπουν. Και αυτό είναι μία ακόμη απόδειξη ότι εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Μου έριχνες στάχτη στα μάτια όλα αυτά τα χρόνια για να μην μπορώ να σε καταλάβω. Αλλά αυτή ξεπλύθηκε από τα δάκρυά μου. Στις στιγμές που ήμουν μόνος μου στο δωμάτιο τις σκόρπισαν για να μπορέσω να δω καθαρά τη δική σου μορφή και τα μαθήματα που μου έδινες», είπε αρχικά ο Τραϊανός Δέλλας.
Και συνέχισε: «Εγώ τις περισσότερες φορές σε φώναζα μωρό μου γιατί από την ημέρα που σε γνώρισα, το μόνο που ήθελα ήταν να σε προσέχω, να σε φροντίζω και να σε προστατεύω. Όπως κάνουν στα μωρά. Και η ανάγκη μου αυτή έγινε ακόμη μεγαλύτερη όταν έφερες στον κόσμο το δικό μας μωρό, τη Βικτώρια. Και έτσι είχα δύο μωρά να προσέχω. Κάθε ένα ήθελε τη δική του φροντίδα. Και να σας δίνω όλα τα αποθέματα αγάπης που είχα για εσάς. Και ευτυχώς ήταν αστείρευτα. Όλα αυτά τα χρόνια ζούσα μία ζωή όπως τη φανταζόμουνα. Παρά τις δυσκολίες που συναντήσαμε στο δρόμο μας, ήμασταν μαζί κρατώντας ο ένας τον άλλον στα εύκολα, στα δύσκολα και στα πολύ δύσκολα, δεν σε εγκατέλειψα ποτέ, ούτε στιγμή, πάντα ήσουν στο μυαλό μου και πάντα η προτεραιότητά μου. Γιατί σε κάθε “Τράι” που φώναζες ήμουνα εκεί, μαζί σου. Μέσα στις πιο όμορφες αλλά και στις πιο δύσκολες στιγμές. Αλλά και σε αυτές ακόμα με ένα σου χαμόγελο, όλα έσβηναν. Όλες οι όμορφες στιγμές θα γίνουν αναμνήσεις, αλλά και οι πολύ δύσκολες, μαθήματα. Μαθήματα θάρρους, αξιοπρέπειας, δύναμη ψυχής, καλοσύνης, στωικότητας, υπομονής και άλλων πολλών αρετών που είχες μέσα σου. Τα σ’ αγαπώ που σου έχω πει είναι πολύ λίγα γι’ αυτό που αισθανόμουν για σένα, το ευχαριστώ είναι πολύ μικρό γι’ αυτά που μου έδωσες και η ευγνωμοσύνη μου στο Θεό που μου χάρισε έναν από τους αγγέλους του για συντροφιά, μεγάλη, άσχετα αν δεν κράτησε περισσότερο. Αγάπη μου, Άγγελέ μου, κάθε φορά που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα υγείας σου, σου έλεγα “μη φοβάσαι, θα πάρω μια βαθιά ανάσα, θα βουτήξουμε και θα ξαναβγούμε στην επιφάνεια”. Και βγήκαμε όλες τις φορές. Απλά αυτή τη φορά κολυμπούσαμε σε ωκεανό. Αλλά και πάλι σου είπα: “Μη φοβάσαι, εγώ είμαι εδώ, θα είμαι δίπλα σου. Εσύ μόνο κολύμπα”. Και το έκανες. Κι εγώ θα είμαι εδώ. Όμως τα κύματα που μας χτυπούσαν, ήταν κάθε φορά και πιο δυνατά. Και στο τελευταίο σε έχασα από δίπλα μου. Ξεκουράσου, αγάπη μου, και πέτα, πέτα ψηλά, μακριά από κάθε ασθένεια, μακριά από κάθε φθόνο, μακριά από κάθε μικρότητα αυτού του κόσμου. Αλλά όπου και να είσαι να ξέρεις ότι η αγάπη όλων μας θα σε φτάνει».
Λίγο πριν κλείσει τον επικήδειό του ο Τραϊανός Δέλλας θέλησε να την αποχαιρετίσει με τους στίχους ενός τραγουδιού.
«Και ένα κομμάτι ήθελα να πω: Αν ήξερα πού πήγαινα να μπλέξω και σε τι παιχνίδι άδικο να παίξω, αν ήξερα τι με περίμενε, να ήσουνα σίγουρη, να ήσουνα σίγουρη ότι πάλι, πάλι, πάλι σε εσένα θα ερχόμουν, πάλι και ξανά θα σε ερωτευόμουνα, απ’ την ίδια τη σκανδάλη δεν θα φοβόμουνα πως για μια φορά και πάλι θα ξανασκοτωνόμουνα. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στη Βικτώρια. Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους. Για να είστε εδώ σημαίνει ότι κάτι σας έχει δώσει η Γωγώ. Ένα χαμόγελο, μια συμβουλή, μια αγκαλιά, μία στιγμή, Κρατήστε τες αυτές τις στιγμές σας. Να αγαπιέστε επειδή μπορείτε. Κι εμείς θέλαμε να αγαπηθούμε περισσότερο, να αγκαλιαστούμε περισσότερο, αλλά δεν μπορούσαμε. Αυτό θα ήθελα να είναι ένα μήνυμα. Η Γωγώ ήταν μια μαχήτρια, δεν λύγισε ποτέ και αισθάνομαι τόσο μικρός μπροστά της σε αυτά που μου έχει μάθει, μας έχει μάθει, έχει μάθει στην κόρη μας, αφήνει πίσω έναν άλλον καταπληκτικό άνθρωπο, μια καταπληκτική ψυχή και πιστεύω ότι η Βικτώρια θα συνεχίσει το έργο που έκανε η Γωγώ. Το έργο της Γωγώς μπορεί να μην φαινότανε, μπορεί να μην το έλεγε, να μην το λέγαμε, αλλά ήταν τεράστιο για πάρα πάρα πολλές γυναίκες. Δεν θα πω καλό ταξίδι μωρό μου, γιατί δεν θα φύγει ποτέ. Από μέσα μου, από μέσα μας, από όλους μας. Ευχαριστώ πολύ για όλα».