Διακοπές Διαδικτύου, κλείσιμο αεροδρομίων, ελεύθεροι σκοπευτές και αεράμυνα γύρω από το Κρεμλίνο αποτυπώνουν μία πρωτεύουσα σε κατάσταση πολιορκίας – Ο Ρώσος ηγέτης περιορίζει τις δημόσιες εμφανίσεις και τις μετακινήσεις του, περνώντας όλο και περισσότερο χρόνο σε bunker
Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
Προφανώς, κάτι άλλαξε από πέρυσι, όταν κατά τον εορτασμό της 80ής επετείου συμμετείχαν πάνω από 11.000 στρατιώτες και περισσότερα από 180 μηχανοκίνητα στρατιωτικά συστήματα που χρησιμοποιούνταν στα πεδία μαχών της Ουκρανίας. Ολα υπό το βλέμμα των προσκεκλημένων ξένων ηγετών όπως ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ, ο Βραζιλιάνος ομόλογός του Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα και ο Σλοβάκος πρωθυπουργός Ρόμπερτ Φίτσο.
Ηταν η περίλαμπρη μέρα που ο Ρώσος πρόεδρος και ανώτατος ηγέτης των Ενόπλων Δυνάμεων της Ρωσικής Ομοσπονδίας Βλαντιμίρ Πούτιν επιχείρησε να συσπειρώσει το σύνολο της ρωσικής κοινής γνώμης υπό το πατριωτικό αίσθημα και να αναβιώσει, εν μέσω αιματηρής επιθετικής εισβολής στην Ουκρανία, την εικόνα της χώρας του ως άξιας διαδόχου της σοβιετικής νίκης στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Δώδεκα μήνες μετά, η μεταστροφή από τις προηγούμενες εκδηλώσεις αδάμαστου φρονήματος και ακατάβλητης πυγμής του είναι εντυπωσιακή. Σε κατάσταση συναγερμού, κήρυξε μονομερώς διήμερη κατάπαυση του πυρός με την Ουκρανία κατά τις διήμερες εορταστικές εκδηλώσεις, προειδοποιώντας ταυτόχρονα την αμυνόμενη χώρα με μαζικά αντίποινα, αν επιχειρούσε να τις διαταράξει.
Μια στάση που ερμηνεύεται ότι καθοδηγείται ολοένα περισσότερο από τον φόβο παρά κινητοποιείται από τη δύναμη της υποτιθέμενης στρατιωτικής του υπεροχής, σε έναν πόλεμο που έχει ξεπεράσει σε διάρκεια τα τέσσερα χρόνια, αλλά μοιάζει σταδιακά να οδεύει προς το τέλος του.
Συναγερμός στο Κρεμλίνο
Διόλου τυχαία, σύμφωνα με πηγές κοντά στον Ρώσο πρόεδρο που επικαλούνται σε ρεπορτάζ τους οι «Financial Times», το CNN και ο ρωσικός ιστότοπος IStories, ο ίδιος ανησυχεί για την προσωπική του τύχη. Τα ίδια δημοσιεύματα αναφέρουν ότι από τον Μάρτιο το Κρεμλίνο έχει τεθεί σε κατάσταση ύψιστης επιφυλακής.
Σε όσους εργάζονται γύρω και κοντά στον πρόεδρο, από μάγειρες μέχρι σωματοφύλακες και κάμεραμαν, δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιούν διαδικτυακές συσκευές. Τους απαγορεύεται επίσης να μετακινούνται με τρένα και λεωφορεία για να πάνε στη δουλειά. Ακόμη, το προσωπικό έχει διαταχθεί να εγκαταστήσει μέτρα ασφάλειας στο σπίτι του, ενώ οι επισκέπτες του Κρεμλίνου ελέγχονται δύο και τρεις φορές κατά την είσοδό τους.
Η νευρικότητα της προσωπικής προεδρικής φρουράς έχει αυξηθεί σε βαθμό υστερίας αφότου οι ουκρανικές στρατιωτικές μυστικές υπηρεσίες έχουν συνδεθεί με σειρά από επιθέσεις σε ρωσικό έδαφος, συμπεριλαμβανομένων αρκετών δολοφονιών υψηλόβαθμων Ρώσων στρατιωτικών. Πρώτο μέλημα της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ασφάλειας είναι να αδρανοποιήσει τον εντοπισμό του από τις Δυτικές και ουκρανικές μυστικές υπηρεσίες. Φοβούνται ένα εντός έδρας παρόμοιο χακάρισμα, αλά Ισραήλ, των κωδικών όλου του συστήματος των καμερών κυκλοφορίας.
Οπως συνέβη στην Τεχεράνη και οδήγησε στην τηλεκατευθυνόμενη εξολόθρευση ανώτατων στελεχών της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, μεταξύ των οποίων και του αγιατολάχ Αλί Χοσεϊνί Χαμενεΐ.
Το κυρίαρχο, ωστόσο, είναι ότι ο μέχρι χθες ακαταπόνητος 74χρονος πρόεδρος έχει εξαφανιστεί από δημόσιες παρουσίες, αποστασιοποιημένος από τα τρέχοντα εγχώρια ζητήματα. Δίχως το τελετουργικό της εξουσίας του, το παγερό του βλέμμα, τα σταυροκοπήματα στις εκκλησίες και τον αλά πιστολέρο βηματισμό του, εκπίπτει σταδιακά στα μάτια μερίδας της ντόπιας κοινής γνώμης. Η ανθεκτική και στιβαρή παρουσία του, η ηγετική του φιγούρα ξεφτίζουν κατά την απουσία του στη μορφή ενός κουρασμένου γραφειοκράτη υπό πολιορκία. Ο οποίος μοιάζει να λογαριάζει αποκλειστικά την πάρτη του.
Εξαφανισμένος
Η αλήθεια είναι ότι ο καχύποπτος Βλαντιμίρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν έχει αυτοαπομονωθεί, κρύβεται και σκιάζεται. Αυστηροποιεί και ενισχύει τα μέτρα ασφάλειάς του εν μέσω υπονοιών για απόπειρες πραξικοπήματος ή δολοφονίας του. Ποιος να φανταζόταν ότι θα αγωνιούσε και θα δείλιαζε ένας πανίσχυρος άνδρας, που στον μικρόκοσμό του ο φόβος δεν είναι αδυναμία. Είναι μηχανισμός εξουσίας. Κι όμως. Το αφεντικό του Κρεμλίνου βιώνει την ειρωνεία της δύναμής του. Ο ηγέτης που κυβερνά πάνω από 25 χρόνια μια απέραντη χώρα φαίνεται πως έχει καταλήξει να ζει ασφυκτικά μέσα σε όλο και μικρότερα δωμάτια απόμακρων κρυψώνων.
Σαν να συρρικνώνει το εμβαδόν της προσωπικής του διαβίωσης για να χωρέσει τον φόβο του. Εξω από τους τοίχους των καταφυγίων, η σύγκρουση στην Ουκρανία παραμένει βαλτωμένη. Και συνεχίζει να κοστίζει οικονομικούς και ανθρώπινους πόρους. Το αφήγημα της αναπόφευκτης άμεσης επικράτησής του στον πόλεμο παραπαίει πλέον διαβρωμένο και σκουριασμένο. Φθείρεται και ραγίζει προκαλώντας ανησυχία, δυσπιστία και γκρίνια στις προνομιούχες ελίτ που ο ίδιος δημιούργησε. Λογικά αγχώνεται μήπως το σύστημα που έχρισε δεν τον χρειάζεται πια.
Ως παλιός Καγκεμπίτης γνωρίζει ότι η προδοσία γεννιέται εντός των τειχών. Τρέμει μην τυχόν του επιφυλάσσεται παρόμοια μοίρα με αυτή των Ρωμαίων αυτοκρατόρων που δολοφονήθηκαν από επίλεκτους πραιτοριανούς οι οποίοι είχαν ορκιστεί να τους προστατεύουν. Ως εκ τούτου παραμένει άφαντος. Πέρυσι πραγματοποίησε περισσότερα από 17 εσωτερικά ταξίδια και συναντήσεις -στο εξωτερικό είναι επικηρυγμένος ως εγκληματίας πολέμου.
Φέτος έχει κάνει μόνο δύο δημόσιες εμφανίσεις. Δεν έχει επισκεφτεί ούτε μία στρατιωτική εγκατάσταση καθώς ο φόβος φυλάει τα έρμα. Οι επίσημοι ισχυρισμοί υποστηρίζουν ότι έχει αφοσιωθεί στο έργο της κατίσχυσης των ρωσικών στρατιωτικών δυνάμεων στην Ουκρανία. Πασχίζουν να διατηρήσουν την ψευδαίσθηση ότι οι καθημερινές δραστηριότητες του Ρώσου προέδρου συνεχίζονται κανονικά.
Πλάνα αρχείου ως νέα
Εν τω μεταξύ, ανεξάρτητα ρωσικά ειδησεογραφικά δίκτυα επισημαίνουν ότι το Κρεμλίνο έχει παρουσιάσει από τον περασμένο Αύγουστο τουλάχιστον επτά παλιά βίντεο από τις συναντήσεις του προέδρου παρουσιάζοντάς τα ως νέα. Αποδεικνύουν έτσι ότι τα κρατικά μέσα ενημέρωσης χρησιμοποιούν προηχογραφημένα μηνύματά του ως απευθείας μεταδόσεις στις δημόσιες επικοινωνίες της κυβέρνησης, δηλαδή στην υπηρεσία της προπαγάνδας της. Διατείνονται βάσιμα ότι έχει σταματήσει να επισκέπτεται το Νόβο-Ογκαριόβο, την κύρια προεδρική κατοικία στα προάστια της Μόσχας.
Εχει πάψει να πηγαίνει πια στην απομονωμένη, εν μέσω πυκνού δάσους, πολυτελή ξύλινη έπαυλη, ένα κανονικό τσαρικό παλάτι, κοντά στη λίμνη Βαλντάι, περίπου στα μισά της διαδρομής Μόσχας – Αγίας Πετρούπολης. Εχει από καιρό εξαφανιστεί από την προσφιλή του παραθαλάσσια ντάτσα «Μποτσάροφ Ρούτσεϊ» του Σότσι, στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας.
1.200 χλμ. μακριά
Τελικά, πού βρίσκεται ο Πούτιν; Οι ψίθυροι πληθαίνουν ότι φωλιάζει σε απόκρυφο καβούκι. Ενδεχομένως λουφάζει καταχωνιασμένος σε υπόγειο μπούνκερ στο Κρασνοντάρ, 1.200 χλμ. μακριά από τη Μόσχα. Προφανώς από εκεί δεν φοβάται τις απειλητικές επιθέσεις των ουκρανικών drones που διαπερνούν επιθετικά τη ρωσική επικράτεια. Επί της ουσίας δεν φοβάται καν τον εχθρό. Οι εχθροί είναι χρήσιμοι για να τονώσει το απολυταρχικό εγώ του. Αποτελεσματικοί ως αντίπαλοι για να ενθαρρύνουν στα μάτια του κόσμου τη θεατρικά χορογραφημένη ηρωικότητά του. Διασύρει τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι ως κλόουν, βαφτίζει τους Ουκρανούς «ναζί» που διαπράττουν γενοκτονία στο Ντονμπάς, τους στιγματίζει ως όργανα του Δυτικού ιμπεριαλισμού και της νεοαποικιοκρατίας που διαθέτουν βιολογικά όπλα κατά της Ρωσίας κ.λπ.
Στην πραγματικότητα, ωστόσο, φοβάται εκείνους που δεν μοιάζουν σε πρώτη ματιά εχθροί: φίλους, συμμάχους, συναγωνιστές, συντρόφους, συνοδοιπόρους, συνεργάτες, άπαντες ευνοημένους στη μοναρχική αυλή του. Ολους εκείνους του στενού περίγυρού του που μπορούν να γίνουν ρευστοί, ευάλωτοι και ασταθείς σε προκλήσεις της εξουσίας όταν η υποτελής πίστη τους στον ηγεμόνα αρχίζει να κοστίζει περισσότερο από την αποστασία. Αν τώρα αυτοί οι θεωρούμενοι από τον ίδιο υπονομευτές και οι πιθανοί συνωμότες είναι πραγματικοί ή φανταστικοί μένει να αποδειχθεί.
Υπάρχει, όμως, μια κρίσιμη λεπτομέρεια. Παραδοσιακά στη Ρωσία οι άρχουσες ελίτ είναι βαθιά ανασφαλείς. Φοβούνται και υποψιάζονται η μία την άλλη περισσότερο απ’ όσο εναντιώνονται ή μισούν τον Πούτιν. Ο ίδιος, άλλωστε, έχτισε ένα κράτος όχι εμπιστοσύνης, αλλά αμοιβαίας επιτήρησης. Κανείς δεν μοιάζει αρκετά ισχυρός ώστε να τον ανατρέψει μόνος του. Ο στρατός, οι μυστικές υπηρεσίες, οι ολιγάρχες και οι περιφερειακοί κυβερνήτες αλληλοεπιτηρούνται και ανταγωνίζονται. Οσοι, δηλαδή, θα μπορούσαν να συνεργαστούν για τη διαδοχή του υποπτεύονται ο ένας τον άλλον.
Για τη μεγάλη πάντως μερίδα της ρωσικής κοινωνίας που βιώνει οικονομική επιβράδυνση εξαιτίας των διεθνών κυρώσεων και μετράει, όπως υπολογίζεται, πάνω από 1 εκατομμύριο απώλειες στο πολεμικό μέτωπο της Ουκρανίας, η συμπεριφορά του προέδρου της χώρας μοιάζει με παρανοϊκή εκδήλωση συνδρόμου καταδίωξης. Δεν είναι η πρώτη φορά στη ρωσική Ιστορία που η ψυχολογική αστάθεια προσανατολισμένη στον φόβο για ανατροπή επικρατεί στην ανώτατη ιεραρχία της χώρας.
Ο Ιβάν Δ’ ο Τρομερός, ο πρώτος τσάρος της Ρωσίας, «τερμάτισε» αυτή την ψύχωση. Δεν πήγε πίσω και ο μπολσεβίκος πατερούλης Ιωσήφ Στάλιν. Με τη σειρά του ο Πούτιν φαίνεται ότι δεν έχει αποφύγει την ίδια μανιακή διαταραχή. Πιστεύει ακράδαντα ότι τον επιβουλεύονται, τον κατασκοπεύουν και θέλουν να τον βλάψουν όχι μόνο οι ξένοι, αλλά και οι δικοί του άνθρωποι. Οι πιο κοντινοί του. Εκείνοι που ξέρουν τις συνήθειές του, τα ωράριά του, τις αδυναμίες του, ράβουν τα κοστούμια, κουράρουν τις ασθένειες, μαγειρεύουν και δοκιμάζουν τα φαγητά του.
Από την εποχή που διατέλεσε κατάσκοπος στην Ανατολική Γερμανία και κατόπιν διεφθαρμένος αντιδήμαρχος στο Λένινγκραντ, έχει μάθει άψογα την προπαίδεια της εξουσίας. Γνωρίζει στην εντέλεια ότι οι ηγεμόνες που μονοπωλούν την εξουσία δεν πέφτουν όταν τους μισούν οι εχθροί τους. Αποκαθηλώνονται όταν αρχίζουν να μην τους φοβούνται οι υπηρέτες τους.
Το βασικό πρόβλημά του είναι ότι στη μακρόχρονη θητεία του ως επικεφαλής της Ρωσικής Ομοσπονδίας δεν έχει θεμελιώσει ένα συμπαγές κυριαρχικό σύστημα όπως εκείνο του Κομμουνιστικού Κόμματος στην Κίνα ή των θεοκρατικών Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης στο Ιράν. Ο συγκεντρωτικός μηχανισμός του δεν διαθέτει σαφείς ιδεολογικές εμπνεύσεις και αναφορές παρά μόνο εξαντλείται προβλέψιμα σε εθνικιστικές παρόλες.
Ο ίδιος είναι ο απόλυτος παραγωγός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος της εξουσίας του. Αναπόδραστα, όλα επικεντρώνονται και περιστρέφονται γύρω από αυτόν. Η ασφάλεια της χώρας του ισοδυναμεί με την προσωπική ασφάλεια του ίδιου ως μοναδικού ηγετικού ατόμου και της πιστής κουστωδίας των πρωτοπαλίκαρων του στενού του κύκλου, η οποία παπαγαλίζει τις προτεραιότητές του.
Ο «ύποπτος» Σοϊγκού
Οι εικασίες των Δυτικών μυστικών υπηρεσιών, ότι τάχα τον επιβουλεύεται ο 70χρονος νυν επικεφαλής του Συμβουλίου Ασφάλειας Σεργκέι Σοϊγκού, μοιάζουν παρακινδυνευμένες. Οσο κι αν κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να ξημερώσει πίσω από τα κοκκινότουβλα τείχη και τους εσωτερικούς μακριούς λευκούς διαδρόμους του Κρεμλίνου, ο Σοϊγκού κρίνεται μάλλον ως αδύναμος για να παίξει τον ρόλο του αποσταθεροποιητικού παράγοντα στην αρχιτεκτονική του αυταρχικού συστήματος εξουσίας του Πούτιν. Παραμένει από τους μακροβιότερους πολιτικούς συμμάχους του και απαρτίζει το μόνιμο παρεάκι του όταν εκείνος πηγαίνει για ψάρεμα και κυνήγι. Τα έκανε, βέβαια, μαντάρα ως υπουργός Αμυνας κατά την εισβολή στην Ουκρανία ώστε να αξιώσει ο μακαρίτης Γεβγκένι Πριγκόζιν να αυτοκτονήσει ο Σοϊγκού, ως πραγματικός αξιωματικός που απέτυχε στην αποστολή που του ανατέθηκε.
Τελικά, ο χάρος πήρε σε «μοιραίο» αεροπορικό δυστύχημα τον ολιγάρχη Πριγκόζιν και αφεντικό της μισθοφορικής παραστρατιωτικής ομάδας Βάγκνερ. Αντίθετα, ο πολύγλωσσος Σοϊγκού αναβαθμίστηκε και συνιστά τον σταθερό διεθνή νταραβεριτζή του Κρεμλίνου με αλλεπάλληλες επισκέψεις στις συμμαχικές πρωτεύουσες της Πιονγιάνγκ, της Τεχεράνης και του Πεκίνου. Χώρια που σχεδόν ηρωοποιήθηκε όταν έγινε απόπειρα δολοφονίας του τον περασμένο Νοέμβριο ενώ επισκεπτόταν τον τάφο συγγενικού του προσώπου στο χιονισμένο κοιμητήριο Τροϊεκουρόφσκογε στη Μόσχα.
Παρ’ όλα αυτά, το σύστημα χειραγώγησης του Πούτιν δεν αφήνει κανέναν άλλον να αγιάσει. Τους θέλει όλους στη σκιά του ηγεμόνα ακολουθώντας αδίστακτα το μακιαβελικό ρηθέν «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Αμέσως μετά την ανταρσία και τον θάνατο του Πριγκόζιν το Κρεμλίνο ακόνισε τα χασάπικα μαχαίρια του.
Με μια καταιγιστική εκκαθαριστική επιχείρηση εξανάγκασε σε παραίτηση μια σειρά από πρωτοκλασάτα στελέχη του υπουργείου Αμυνας και καθαίρεσε τουλάχιστον 10 στρατηγούς. Απαντες μέλη και συνεργάτες του περιβάλλοντος του Σοϊγκού. Η πλειονότητά τους συνελήφθη και φυλακίστηκε με τις βαρύτατες κατηγορίες της απάτης και της διαφθοράς. Φορτωμένοι με τέτοια ρετσινιά εξασθένησε και η όποια δημοτικότητα του αποκομμένου πλέον από ενεργά στηρίγματα πολιτικού τους κηδεμόνα.
Αυτές τις δόλιες μεθόδους απαξίωσης, δυσμένειας και παραγκωνισμού βλέπουν οι «σιλοβίκι», οι ευλαβικά πιστοί της εσωτερικής αυλής του νεοτσάρου, και δεν τολμούν να αναμετρηθούν με το ανάστημα του μόλις 1,68 μ. Πούτιν που φοράει παπούτσια με διπλοτριπλούς πάτους και ψηλά τακούνια για μερικούς πόντους παραπάνω. Κι όμως, ανάμεσα σε αυτούς τους ευθυγραμμισμένους με τα οράματά του αυλικούς -επικεφαλής μυστικών υπηρεσιών, στρατιωτικά γεράκια που πιστώθηκαν την προσάρτηση της Κριμαίας, επιτελάρχες που χρεώνονται το κάζο στην Ουκρανία καθώς και ορισμένους έμπιστους Κροίσους όπως ο Σεργκέι Ρολντούγκιν και ο Αρκάντι Ρότενμπεργκ- ανιχνεύει τους πιθανούς πολιτικούς σαμποτέρ της εξουσίας του. Ετσι κι αλλιώς, οι ηγέτες της ρωσικής αντιπολίτευσης είτε πεθαίνουν στις φυλακές είτε βρίσκονται εξόριστοι στο εξωτερικό.
Υπό κανονικές συνθήκες συνταγματικής νομιμότητας, σε μια φιλελεύθερη δημοκρατική και φιλειρηνική χώρα ο Πούτιν δεν θα έστρεφε καν το βλέμμα σε ημερολόγια ή ρολόγια που θα μετρούσαν τη διάρκεια μέχρι την αποχώρησή του από το προεδρικό πόστο. Ψυχρά, αθόρυβα, κυνικά θα παρέτεινε δίχως άγχος την παραμονή του στην προεδρία έως το 2036, που τυπικά έχει το δικαίωμα.
Μακριά από την εξουσία
Τόσο σίγουρος για την ισχύ και την αξία του ώστε η απουσία του από το Κρεμλίνο θα έμοιαζε αδιανόητη. Κι ας τον μουμιοποιούσαν μετά σε κάποιο μαυσωλείο. Ο ίδιος, ωστόσο, δεν είναι όπως οι αυτοκράτορες Ρομανόφ που φαντάζονταν τους εαυτούς τους αιώνιους, ούτε όπως οι Σοβιετικοί κομμουνιστές γενικοί γραμματείς που οραματίζονταν τη δική τους πάρτη ως διαχρονικά αναντικατάστατη.
Ανήκει σε εκείνη την εγωπαθή πάστα των εξουσιομανών και αντιλαμβάνεται την ίδια την ύπαρξη της Ρωσίας μέσα από τη δική του παραμονή στην εξουσία. Κουβαλάει μέσα του ψήγματα της διαταραχής του μεγαλείου ενός Λουδοβίκου ΙΔ’, που διατυμπάνιζε «μετά από μένα το χάος». Στην πραγματικότητα δεν φοβάται τους πιθανούς διαδόχους του, τρέμει μια ζωή μακριά από την εξουσία του, την οποία μεταφράζει ως συνώνυμη της δόξας της πατρίδας του. Αλλά δεν πρόκειται να το μαρτυρήσει ποτέ. Ως σπουδαίος αρτίστας της προσποίησης, δεν πρόκειται να δείξει την αδυναμία του μέχρι την τελευταία στιγμή. Ο χαρακτήρας του, άλλωστε, διαμορφώθηκε από δύο παραδόσεις.
Από τη μια, τη βάναυση κουλτούρα των συμμοριών του δρόμου και των γυμναστηρίων του τζούντο στο παλιό Λένινγκραντ. Από την άλλη, τη μαθητεία του στις τεχνικές της παρακολούθησης, της μυστικοπάθειας και της βίαιης εσωτερικής καταστολής της KGB. Και οι δύο τον δίδαξαν να δείχνει ένα γενναίο πρόσωπο σε ένα χαμένο παιχνίδι. Και αυτό υποδύεται σήμερα, έστω απομονωμένος και κρυπτόμενος.
Φωτογραφίες: Getty images / Ideal image
Συνεχίζοντας σε αυτό τον ιστότοπο αποδέχεστε την χρήση των cookies στη συσκευή σας όπως περιγράφεται στην πολιτική cookies
Μάθετε περισσότερα εδώ
Αποδοχή