Δημοσιεύθηκε πρόσφατα στον προσκείμενο στο Εργατικό Κόμμα Guardian, άρθρο που μας πληροφορούσε ότι η κεντροαριστερά επιχειρεί μια δυναμική επανεκκίνηση απέναντι στην άνοδο του εθνικισμού και του «τραμπισμού». Αυτή είναι η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή βρίσκεται στη χθεσινή ηχηρή ήττα των Βρετανών Εργατικών. Ads Ο Κιρ Στάρμερ ανέλαβε πρωθυπουργός το 2024 σε πολύ καλές συνθήκες. Κέρδισε 411 έδρες, από τα καλύτερα αποτελέσματα στην ιστορία του κόμματος στο Κοινοβούλιο. Το αντίπαλο κόμμα των Συντηρητικών ήταν σε πλήρη διάλυση. Παρέδωσαν «ένα φτωχό έθνος με θύλακες πλούτου», έγραφαν ακόμη και οι Financial Times. Ads Ήταν τέτοια η κατάρρευση του κράτους πρόνοιας που είχαν προκαλέσει, ώστε αρκούσε ένα φρεσκάρισμα του, όπως στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, για να κερδίσει πόντους η νέα κυβέρνηση. Ads Αλλά ο Στάρμερ δεν άργησε να απογοητεύσει τους ψηφοφόρους τoυ. Υιοθέτησε σκληρή γραμμή στο μεταναστευτικό, στη γενοκτονία της Γάζας κινήθηκε σαν Μητσοτάκης light, ενώ η συμπαράσταση στην Παλαιστίνη άρχισε να τιμωρείται ως τρομοκρατική ενέργεια! Ads Η κυβέρνηση δεν έσκυψε καθόλου στις ανάγκες των ασθενέστερων κοινωνικών στρωμάτων. Αντίθετα αποφάσισε να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στη διεθνή φρενίτιδα των εξοπλισμών, κάνοντας περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες, ακόμη και στα επιδόματα των ατόμων με ειδικές ανάγκες.
Περιέκοψε και τη διεθνή αναπτυξιακή βοήθεια προκειμένου να χρηματοδοτήσει την άμυνα, γιατί «η ασφάλεια του βρετανικού λαού πρέπει να έχει προτεραιότητα». Μήπως δηλαδή ο Πούτιν επιτεθεί…στο Λονδίνο.
Η υπουργός διεθνούς βοήθειας Ανελίζ Ντοντς παραιτήθηκε, προειδοποιώντας ότι η απόφαση θα στερήσει τρόφιμα και υγειονομική φροντίδα από απελπισμένους πληθυσμούς και θα πλήξει τη φήμη της χώρας.
Στον χρόνο πάνω από τις εκλογές, το Εργατικό Κόμμα άρχισε να καταρρέει στις δημοσκοπήσεις, στις οποίες προηγείται ο ακροδεξιός Νιλ Φάρατζ. Στις χθεσινές δημοτικές εκλογές πολλοί ψηφοφόροι του Στάρμερ στράφηκαν προς την ακροδεξιά, τα αστικά στρώματα προς τους Πράσινους.
Το Εργατικό Κόμμα έχασε εκλογικά του φρούρια, όπου, όπως λεγόταν, «θα εκλεγόταν ακόμη και ένας γάιδαρος με τα χρώματα του κόμματος».
Πράγματι όπως γράφει ο Guardian, υπάρχει κινητικότητα στην κεντροαριστερά. Η πρόσφατη σύνοδος στη Βαρκελώνη, με οικοδεσπότες τον Ισπανό πρωθυπουργό Πέδρο Σάντσεθ και τον Βραζιλιάνο πρόεδρο Λούλα ντα Σίλβα, ανέδειξε μια νέα μορφή «προοδευτικού διεθνισμού» που στοχεύει στην αναδιάρθρωση της παγκοσμιοποίησης.
Στην Κολομβία, ο απερχόμενος πρόεδρος της Αριστεράς Γκουστάβο Πέτρο συγκέντρωσε πρόσφατα 57 κυβερνήσεις σε μια ιστορική διάσκεψη. Ο κόσμος απειλείται από ένα «αυτοκαταστροφικό» μοντέλο καπιταλισμού που οδηγεί στον πόλεμο, τον φασισμό και την πιθανή εξαφάνιση της ανθρωπότητας, δήλωσε ο Πέτρο, τονίζοντας και τις οικολογικές προκλήσεις της εποχής.
Ο κοινός παρανομαστής των προαναφερθέντων ηγετών είναι όχι απλώς η αντίθεση τους με τις πολιτικές του Τραμπ και των ΗΠΑ, αλλά η ρήξη τους με τις μεσοβέζικες πολιτικές που ακολουθεί τις τρεις τελευταίες δεκαετίες η σοσιαλδημοκρατία, με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα.
Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι ο νέος δήμαρχος της Νέας Υόρκης. Ο Ζοχράν Μαμντάνι δεν στρογγυλοποίησε τις θέσεις του. Μίλησε για την Παλαιστίνη, παρά την ισχυρή παρουσία του φιλοισραηλινού λόμπι.
Δεν άρχισε να ψάχνει κάποιο μυστηριώδες κέντρο για να ψαρέψει ψήφους. Ούτε θεώρησε ότι η διάκριση αριστεράς- δεξιάς είναι ξεπερασμένη.
Αντίθετα διατύπωσε ριζοσπαστικές προτάσεις, που για την αμερικανική πολιτική κουλτούρα είναι κάτι παραπάνω από κομουνιστικές. Δωρεάν δημόσιες συγκοινωνίες σε όλη την πόλη.Δημιουργία αλυσίδας δημοτικών καταστημάτων τροφίμων, ώστε να αντιμετωπιστεί η ακρίβεια.
Καθολική παιδική μέριμνα για παιδιά ηλικίας από έξι εβδομάδων έως πέντε ετών. Πάγωμα ενοικίων και αυστηρότερη νομοθεσία για τους ιδιοκτήτες. Τριπλασιασμό της παραγωγής κατοικιών με σταθερό ενοίκιο, κατασκευασμένων από συνδικάτα. Και όλα αυτά με φορολόγηση των δισεκατομμυριούχων.
Ο κοινός παρανομαστής του προγράμματος είναι τα σοβαρά και επιδεινούμενα προβλήματα της μεγάλης πλειοψηφίας. Στους αντίποδες, ο Στάρμερ είχε στο μυαλό του να μην πειράξει την ελίτ. Από την αρχή είχε διακηρύξει ότι δεν θα την ενοχλήσει με φορολογικά μέτρα.
Ακόμη στην υπόθεση Επστάιν φρόντισε να διορίσει πρέσβη στις ΗΠΑ έναν φίλο του παιδόφιλου Κροίσου, σκάνδαλο που επίσης του στοίχισε.
Το συμπέρασμα είναι ότι δεν αρκούν γενικόλογες διακηρύξεις και Μανιφέστα επί παντός του επιστητού, αλλά συγκεκριμένες ριζοσπαστικές προτάσεις για τους ασθενέστερους, με τις πολιτικές και κοινωνικές συμμαχίες που θα τις εφαρμόσουν. Θέλει δηλαδή αρετή και τόλμη -και- η κεντροαριστερά.
Διαβάστε επίσης:
Ανάλυση / Κάντο όπως ο Μαμντάνι
Διεθνής Διάσκεψη / Το μοντέλο καπιταλισμού οδηγεί στον πόλεμο και τον φασισμό
Στέλιος Κούλογλου / Κιρ Στάρμερ: Συντηρητικός με εργατική τραγιάσκα;