Τα θαυματουργά φάρμακα. Οι θαυματουργές ενέσεις. Η παχυσαρκία. Ο διαβήτης 2. Η Οπρα πήρε χωρίς τη συμβουλή του γιατρού και έπαθε αφυδάτωση και οξέωση και στη συνέχεια κατέληξε στο νοσοκομείο. Ο καρκίνος. Οι συνθήκες διαβίωσης. Το γονίδιο. Τα υπέρβαρα μωρά για τα οποία πανηγύριζαν οι γονείς. Ολα όσα πρέπει να ξέρουμε για την υγεία μας από το στόμα, τις γνώσεις, την εμπειρία και τις σπουδαίες επιδόσεις του κορυφαίου διαβητολόγου Χρήστου Ζούπα. Οχι μόνο εν Ελλάδι, αλλά και στην Ευρώπη.
Τον συνάντησα ένα μεσημέρι στο αγαπημένο «Daily». Και τον ρώτησα για όλα. Με αφορμή τις ενέσεις για την καταπολέμηση της παχυσαρκίας. Και ανάμεσα στα άλλα μου είπε:
«Αν δεν χάσεις γραμμάριο, ενώ σου έχουν δημιουργήσει την ψευδαίσθηση ότι θα γίνεις συλφίδα και θα πετάει η ομάδα και θα βάζει και τρίποντα, παθαίνεις κατάθλιψη και μελαγχολία. Και υπήρξαν και τάσεις αυτοκτονίας»!
Το ακόμα πιο εντυπωσιακό:
«Μετά από έρευνες διαπίστωσαν ότι αυτοί που είχαν σταθερές φιλίες, οικογένεια που τους φρόντιζε, έπαιρναν τακτικά τα φάρμακα τους και είχαν κοινωνικοποίηση στη ζωή τους, ζούσαν επτά με δέκα χρόνια περισσότερο από αυτούς που ήταν μόνοι, μοναχικοί και καταθλιπτικοί».
Και το ανατρεπτικό:
«Η μεσογειακή διατροφή ξεκίνησε από την Κρήτη. Η οποία Κρήτη σήμερα είναι πρώτη σε παιδική παχυσαρκία στην Ευρώπη και δεύτερη σε διαβήτη στην Ελλάδα».
Και η επιστολή από την Σαμοθράκη:
«“Είμαι 1,70 και 106 κιλά. Η κατάσταση αυτή με έχει επηρεάσει σε σημαντικό ποσοστό σωματικά και ψυχολογικά, σε σημείο που νιώθω απομονωμένη και αρκετά αγχωμένη. Θα ήθελα, εφόσον είναι δυνατόν, να με καθοδηγήσετε σχετικά”. Οταν μια καθηγήτρια, μία δασκάλα φτάνει στο σημείο να είναι 27 χρόνων και να αισθάνεται απομονωμένη ψυχολογικά και σωματικά, καταλαβαίνεις ότι αυτό είναι πρόβλημα μακροπρόθεσμα, για όλη τη ζωή της. Και αυτό είναι το σύνηθες σε όλη την Ελλάδα».
Τρία τα συμπεράσματα σχετικά με παχυσαρκία. Το πρώτο: «Με το Ozempic χάνεις 15% βάρος με το Mounjaro 25% σε ένα χρόνο».
Κλείσιμο
Το δεύτερο: «Αμα τα σταματήσεις σε ένα χρόνο ξαναπαίρνεις το 50% του βάρους». Και το τρίτο: «Χάνοντας κιλά, εκτός από την πίεση, φτιάχνεις και το συκώτι σου».
Μου είπε: «Γεννήθηκα στις 26 Νοεμβρίου του 1944, είμαι Τοξότης, που λέει και η γυναίκα μου».
Ο Χρήστος Ζούπας. Της ιστορικής ΑΕΚάρας του μπάσκετ. Οταν εκείνος έπαιζε φορούσε τη φανέλα με το νούμερο 8. Ο playmaker της ομαδάρας εκείνης της ιστορικής χρονιάς.
Για προζέσταμα από εκεί ξεκίνησε η κουβέντα.
Ο κορυφαίος διαβητολόγος απαντά σε όλα τα ερωτήματα για τα φάρμακα κατά της παχυσαρκίας – Δεν είναι αθώα, ούτε κατάλληλα για όλους
Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
Σκηνή 1η: Από τον Αμύντα, στην ΑΕΚ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΑΝΙΚΑΣ: Σκίζει η ομάδα μας τώρα, έτσι; Μπαλάρα παίζει η ΑΕΚάρα.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΖΟΥΠΑΣ: Η διαφορά σε σχέση με το μπάσκετ είναι ότι εμείς ήμασταν αμιγώς Ελληνόπουλα, που βγήκαμε από τις φτωχογειτονιές.
Δ.Δ.: Για την ομάδα του ’68 λες τώρα.
Χ.Ζ.: Για την ομάδα του ’60-’70, δεν ήταν μόνο το ’68. Και το ’66 παίξαμε Final Four Πρωταθλητριών Ευρώπης στο Μιλάνο. Το ’68 παίξαμε τον τελικό και κερδίσαμε. Το ’70 παίξαμε ημιτελικό και πλακώθηκε ο Αμερικάνος με τον Πανταζόπουλο και χάσαμε την πρόκριση στον τελικό. Και μάλιστα το ’70 στον ημιτελικό παίζαμε με τη Βισί και είχε πιο πολύ κόσμο από τον τελικό του ’68. Οι άνθρωποι καθόντουσαν ακόμα και μέσα στο γήπεδο, μέσα στο κάρβουνο. Γιατί τότε δεν ήταν όπως τώρα που το έχουν φτιάξει, κάρβουνο ήταν κάτω. Και ο κόσμος καθόταν μέσα στο γήπεδο. Εβδομήντα με ογδόντα χιλιάδες, απίστευτο νούμερο. Αλλά βλέπεις ότι όλα τα πράγματα έχουν την άνοδο και την κάθοδο. Ξεκινήσαμε το ’60-’62 και σβήσαμε το ’72-’73. Μια δεκαετία ολόκληρη. Και αφήσαμε παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές. Γιατί αυτές οι επιτυχίες γαλούχησαν μια ολόκληρη γενιά και χτίσανε ένα οικοδόμημα για το ελληνικό μπάσκετ.
Δ.Δ.: Ηταν η πρώτη ομάδα που διέπρεψε στο μπάσκετ η ΑΕΚ.
Χ.Ζ.: Μετά τον Πανελλήνιο, που ήταν μεγάλος στη δεκαετία του ’50.
Δ.Δ.: Είχε κάνει τέτοια πορεία ο Πανελλήνιος.
Χ.Ζ.: Είχε κάνει μια πολύ καλή πορεία για την εποχή της. Η χρυσή πεντάδα του Πανελληνίου. Εμείς ακολουθήσαμε το ’60.
Δ.Δ.: Εσύ πώς ξεκίνησες;
Χ.Ζ.: Από τον Υμηττό, στον Αμύντα. Το σπίτι μου ήταν σχεδόν μεσοτοιχία με το γήπεδο. Ο Αμύντας ήταν μια ομάδα γειτονιάς που την εποχή εκείνη πρωταγωνιστούσε στα πρωταθλήματα της Α2 κατηγορίας. Και θυμάμαι το τι κλάμα έπεσε στην γειτονιά όταν υποβιβάστηκε στην τελευταία κατηγορία. Και έρχεται μια καινούρια γενιά παιδιών. Εγώ τότε ήμουν δώδεκα. Και για να μου βγάλουν δελτίο στον σύλλογο με δηλώσανε δύο χρόνια μεγαλύτερο. Δεν μπορούσες να μπεις σε αγωνιστικούς χώρους αν δεν είχες κλείσει τα 12 χρόνια. Και ξεκίνησε μια γενιά παιδιών στον Αμύντα, η οποία μεγαλούργησε για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Και ο Αμύντας με εμάς, τα παιδιά της γειτονιάς, ανέβηκε τη μία κατηγορία μετά την άλλη, κερδίζοντας όλα τα παιχνίδια της εποχής εκείνης. Και φτάσαμε επιτέλους στην πρώτη εθνική κατηγορία, κατόρθωμα μεγαλειώδες. Είχαμε αφήσει εποχή, οι εφημερίδες μάς έκαναν αφιερώματα.
Δ.Δ.: Και τότε πήγες στην ΑΕΚ;
Χ.Ζ.: Ο πρώτος προπονητής μου στην Α’ κατηγορία στον Αμύντα ήταν ο Πάνος Κουκόπουλος, ο οποίος ήταν ο κορυφαίος playmaker του Παναθηναϊκού. Μόλις βλέπει το τι ταλέντο ήμουν, με παίρνει και με πάει στον Παναθηναϊκό, στον Τζακ Νικολαΐδη που ήταν ο υπεύθυνος του τμήματος μπάσκετ και του λέει: «Σου έφερα τον μελλοντικό playmaker της ομάδας μας». Και ο Τζακ γυρίζει και του λέει: «Ακου να δεις, ρε Πάνο, εγώ αποφάσισα να φτιάξουμε ομάδες από τα δικά μας τα σπλάχνα και από τα τσικό. Δεν κάνουμε πια μεταγραφές». Κι εγώ έμεινα κάγκελο. Ημουν δεν ήμουν 16 χρόνων τότε και επί μία βδομάδα έκλαιγα. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα με απορρίψουν. Και την επόμενη χρονιά ο Πανταζόπουλος, που ήταν από τους κορυφαίους παίκτες του Παναθηναϊκού, αναλαμβάνει προπονητής στην ΑΕΚ. Ερχεται στον Αμύντα, με βλέπει και μου λέει: «Εσύ πρέπει να έρθεις στην ομάδα μας». Εφτιαχνε τότε ο Πανταζόπουλος τη μεγάλη ομάδα της ΑΕΚ, η οποία μεγαλούργησε τα επόμενα χρόνια. Είμαστε στο ’60-’61, δεν υπήρχαν τότε ελεύθερες μεταγραφές, και αναγκάστηκα να μετακομίσω στην ΑΕΚ με αποκλεισμό 12 μηνών.
Σκηνή 2η: Η δράση και οι επιπλοκές
Δ.Δ.: Δεν έπαιζες για 12 μήνες;
Χ.Ζ.: Μόνο στα ξένα παιχνίδια. Και το πρώτο μου παιχνίδι ήταν με τη Σλάβια Πράγας, Ευρωπαϊκό Πρωταθλητριών, το οποίο κερδίσαμε 72-70 μέσα στη Φιλαδέλφεια. Και πάμε να παίξουμε με τη Βίσλα Κρακοβίας με μια ιστορική μεταφορά. Χειμώνας, ξεκινάμε από την Αθήνα και αποκλειόμαστε στη Βιέννη, γιατί είχε χιονοθύελλα και δεν μπορούσαν τα αεροπλάνα να προσγειωθούν στην Πολωνία. Τα παιδιά παίζανε τάβλι και χαρτιά και εγώ διάβαζα και περιμέναμε τον υπουργό να πάρει τηλέφωνο να μας δώσουν την άδεια να προσγειωθούμε στην Πολωνία. Γιατί το παιχνίδι ήταν Πέμπτη κι εμείς ήμασταν την Τετάρτη ακόμα αποκλεισμένοι στη Βιέννη. Και τηλεφωνεί ο υπουργός Αθλητισμού της Πολωνίας και δίνει άδεια να προσγειωθούμε στο Γκντανσκ, το οποίο είναι λιμάνι στη βόρεια Πολωνία. Φτάνουμε λοιπόν εκεί 5 η ώρα τα χαράματα, παίρνουμε το τρένο, ταξιδεύουμε εφτά ώρες και φτάνουμε στη Βίσλα στις 5 το απόγευμα, δύο ώρες πριν τον αγώνα.
Δ.Δ.: Πώς να παίξεις τώρα έτσι…
Χ.Ζ.: Μας λέει ο Πανταζόπουλος: «Πηγαίνετε να κάνετε ένα μπάνιο, ανανεωθείτε και πάμε στο γήπεδο για να κερδίσουμε». Λες και μας είχανε αφιονίσει, ρε φίλε. Η Βίσλα Κρακοβίας την εποχή εκείνη ήταν μία από τις κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης. Και σκέψου ότι εμάς, επειδή το μπάσκετ δεν ήταν πολύ διαδεδομένο στην εποχή μας, το συμβούλιο της ΑΕΚ εκείνη τη χρονιά είχε ξεχάσει να μας δηλώσει στο Πρωταθλητριών Ευρώπης. Και εμείς παίρνουμε τον τέως βασιλιά Κωνσταντίνο, για να πάρει την αδερφή του τη Σοφία στην Ισπανία, ώστε εκείνη να πάρει εκείνη τον γενικό γραμματέα της FIBA, τον Σαπόρτα, για να μας δεχθούν εκπρόθεσμα στο Πρωταθλητριών Ευρώπης. Και μας έβαλαν με την καλύτερη ομάδα, τη Βίσλα, για να αποκλειστούμε και να ησυχάσουνε. Κι εμείς κάνουμε μια παιχνιδάρα και τους ρίχνουμε κι εγώ δεν ξέρω πόσους πόντους έβαλα. Πάθανε σοκ όλοι. Δέκα χιλιάδες θεατές μείνανε κάγκελο. Κάναμε ένα από τα καλύτερα παιχνίδια της ιστορίας μας την εποχή εκείνη. Με πρωτάρη και πρωταγωνιστή τον Μόσχο. Αλλά όλη η ομάδα ήταν ο ένας καλύτερος από τον άλλον.
Δ.Δ.: Δεν μου λες τώρα, για να αλλάξουμε λίγο κουβέντα, διαβάζω ότι η Βίκυ Σταυροπούλου, η ηθοποιός, έχει μείνει η μισή. Αδυνάτισε πολύ. Τι είναι αυτή η ιστορία;
Χ.Ζ.: Αυτή η ιστορία με τα περίφημα θαυματουργά φάρμακα;
Δ.Δ.: Τις ενέσεις αυτές.
Χ.Ζ.: Οπως όταν ανακαλύφθηκε η ινσουλίνη. Την αποκαλούσαν «ορμόνη της ζωής», γιατί άλλαξε τη ζωή όλης της οικουμένης, έτσι είναι και τα φάρμακα αυτά για τον διαβήτη. Μη βλέπεις τώρα που ανακάλυψαν ότι χάνουν 5, 10, 15 κιλά σε διάστημα από 48 μέχρι 72 εβδομάδες. Δεν είναι από τη μία μέρα στην άλλη. Ελα όμως που βγήκαν οι επώνυμες, κάτι Καρντάσιαν, ο Ιλον Μασκ, η Οπρα και δεν συμμαζεύεται, και το διαφήμισαν το μαγαζί και όρμησαν όλες οι Παρθενόπες να χάσουν γρήγορα και πολλά κιλά. Αλλά τα φάρμακα αυτά είναι εκπληκτικά για την αντιμετώπιση του διαβήτη τύπου 2. Σε ό,τι αφορά αυτά τα φάρμακα, δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανακάλυψη μετά την ινσουλίνη. Πρόκειται για θαυματουργά φάρμακα, τα οποία έχουν μια πλειοτροπική δράση.
Δ.Δ.: Τι σημαίνει αυτό;
Χ.Ζ.: Δεν είναι ένα φάρμακο που δουλεύει σε ένα σημείο του σώματος. Επειδή είναι ορμόνες που παράγονται στο λεπτό έντερο του ανθρώπου. Και βρέθηκαν τυχαία, όπως γίνονται πολλά πράγματα στη ζωή μας. Εχει το μεγάλο πλεονέκτημα ότι δουλεύει πρώτα στο πάγκρεας, αυξάνοντας την έκκριση ινσουλίνης, δουλεύει στο στομάχι όπου καθυστερεί την απορρόφηση των τροφών, δουλεύει στον εγκέφαλο και αναστέλλει το κέντρο πείνας στον υποθάλαμο, που καθορίζει πόσο πεινάς και θα φας. Αναστέλλει και την παραγωγή γλυκαγόνης, της ορμόνης που αυξάνει τη γλυκόζη στο αίμα. Εχει δηλαδή τετραπλή δράση. Αυτό λέγεται πλειοτροπική δράση στην Ιατρική. Το αποτέλεσμα είναι να βοηθάει πάρα πολύ τους διαβητικούς τύπου 2 και ιδιαίτερα τους παχύσαρκους. Επειδή όμως είναι και γαστρεντερικές ορμόνες, έχει και επιπλοκές – διότι φάρμακα χωρίς επιπλοκές δεν νοούνται.
Σκηνή 3η: Το ερπετό Τζίλα
Δ.Δ.: Ακόμα και η ασπιρίνη έχει επιπλοκές.
Χ.Ζ.: Μια που την αναφέρεις την ασπιρίνη, το 1896 που ανακαλύφθηκε, την παίρνανε οι αθλητές για αναβολικό φάρμακο. Ηταν η πιο αναβολική ουσία της εποχής εκείνης, γιατί αύξανε τη μυϊκή ισχύ και δύναμη. Υπάρχουν άνθρωποι σήμερα που παίρνουν ασπιρίνη και γίνονται τούρμπο. Από την άλλη μεριά, υπάρχουν και άνθρωποι που παθαίνουν γαστρορραγία ή αλλεργία. Αλλά έτσι είναι. Και η πενικιλίνη δεν έσωσε εκατομμύρια ανθρώπους; Αλλά πόσοι πέθαναν από αλλεργικό σοκ; Υπάρχουν δύο όψεις πάντα, όπως σε ένα νόμισμα. Ετσι λοιπόν και τα φάρμακα αυτά έχουν κάποιες γαστρεντερικές διαταραχές. Δηλαδή κάνουν φούσκωμα, μετεωρισμό, δυσπεψία, τάσεις προς έμετο. Αυτό που λέμε ναυτία, δηλαδή, είναι η πιο σημαντική επιπλοκή. Γι’ αυτό και όταν τα χρησιμοποιούν οι άνθρωποι πρέπει να ξεκινάνε από πολύ μικρές δόσεις και πάντοτε υπό ιατρική παρακολούθηση. Διότι εδώ με τη μανία που έπιασε τον κόσμο να χάσουν όλοι γρήγορα πολλά κιλά, ιδιαίτερα τώρα που πλησιάζει το καλοκαίρι και θα πρέπει να δείξουν τα κάλλη τους στην πλαζ, έχει γίνει πανικός, με αποτέλεσμα να τα στερηθούν για ένα διάστημα οι άνθρωποι που πραγματικά τα είχαν ανάγκη, οι διαβητικοί.
Δ.Δ.: Πότε εφευρίσκονται αυτά τα φάρμακα;
Χ.Ζ.: Πριν από 25 περίπου χρόνια. Για να μπει ένα καινούριο φάρμακο στην αγορά θέλει πέντε με δέκα χρόνια.
Δ.Δ.: Ποιος το ανακάλυψε;
Χ.Ζ.: Είναι μια ιστορία σαν παραμύθι. Στην Αμερική ένας νεαρός γιατρός άκουσε από τους Ινδιάνους της Αριζόνας και του Νέου Μεξικού ότι στην έρημο της Αριζόνας υπήρχε ένα δηλητηριώδες ερπετό που λεγόταν Τζίλα. Η οποία όταν σε δάγκωνε, με το δηλητηριώδες υγρό της, σε έριχνε σε κώμα. Ολοι το θεωρούσαν ανέκδοτο, όμως αυτός ο γιατρός πήγε και της έδεσε το στόμα και της πήρε το υγρό από το σάλιο. Και βρήκε ότι ήταν ένα πεπτίδιο, το περίφημο ανορεξιογόνο πεπτίδιο που παράγει ο άνθρωπος στο λεπτό του έντερο. Και ξεκίνησε η εποποιία των ινκρετινών, που παράγονται στο λεπτό έντερο του ανθρώπου. Στην αρχή έφτιαχναν ενέσιμες ουσίες για καθημερινή χρήση. Ομως η τεχνολογία βελτιώθηκε και μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα οι ενέσεις έγιναν εβδομαδιαίες, ανώδυνες και πολύ αποτελεσματικές.
Δ.Δ.: Για τους διαβητικούς μιλάμε πάντα.
Χ.Ζ.: Για τους ενήλικες διαβητικούς τύπου 2 και ιδιαίτερα τους παχύσαρκους, όχι τους αδύνατους. Οταν όμως αρχίσανε και το παίρνανε και κατάλαβαν ότι έχαναν 5%-10% του σωματικού βάρους τους, άρχισε πλέον να απασχολεί την ιατρική κοινότητα και το πρόβλημα της παχυσαρκίας. Στην εποχή μας το μεγαλύτερο ιατρο-κοινωνικό πρόβλημα είναι η παχυσαρκία και ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2. Και αυτή τη στιγμή που μιλάμε, η μεγαλύτερη συχνότητα παχυσαρκίας και διαβήτη τύπου 2 είναι στην Ινδία και στην Κίνα, εκεί όπου δεν υπήρχε καν διαβήτης πριν από 50 χρόνια.
Δ.Δ.: Απίστευτο! Γιατί;
Χ.Ζ.: Επειδή άλλαξε η διατροφή και ο τρόπος ζωής των ανθρώπων αυτών. Η Κίνα και η Ινδία έχουν αυτή τη στιγμή πάνω από 300.000.000 διαβητικούς. Είναι απίστευτα τα νούμερα, και μέσα σε λίγα χρόνια θα ξεπεραστούν. Αν αυτή τη στιγμή έχουμε 585.000.000 σε όλο τον κόσμο, θα φτάσουμε το 2030 στο 1 δισεκατομμύριο.
Σκηνή 4η: Χιλιάδες οι διαβητικοί
Δ.Δ.: Παχυσαρκία υπάρχει και στην Ελλάδα πολύ έντονη. Και στα παιδιά ειδικά.
Χ.Ζ.: Είμαστε από τα πρώτα κράτη στην Ευρώπη με παιδική παχυσαρκία, και αυτό οφείλεται στην αλλαγή του τρόπου ζωής, στην εισαγωγή των διαφόρων ηλεκτρονικών μηχανημάτων, τα οποία καθηλώνουν τα παιδιά στον καναπέ και στο τηλέφωνο. Καθώς και στα επεξεργασμένα τρόφιμα, στην κακή αγωγή διατροφής και υγείας. Παλιά τρέχαμε, περπατούσαμε, κινούμασταν, τώρα μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και όλα τα κάνουμε μηχανοκινούμενοι. Το αποτέλεσμα είναι η παχυσαρκία και ο διαβήτης να φθάσουν στο 12% σε παγκόσμιο επίπεδο. Τόσο είναι και στην Ελλάδα. Κάθε χρόνο έχουμε περίπου 30.000 με 40.000 καινούργια περιστατικά. Στην Αμερική έχουν 1,2 εκατομμύρια τον χρόνο, το φαντάζεσαι;
Δ.Δ.: Εγινε λοιπόν το φάρμακο ενέσιμο, ανά εβδομάδα.
Χ.Ζ.: Αυτή ήταν μεγάλη αλλαγή, διότι αυτή η φαρμακοτεχνολογία, με τα μικροσφαιρίδια που απελευθερώνονται σιγά-σιγά από τις ενέσεις, δημιουργούσε μια καλύτερη ψυχολογική αποδοχή των καινούριων φαρμάκων. Μην ξεχνάς ότι υπάρχει ένα ποσοστό ανθρώπων που την ένεση την αποστρέφεται.
Δ.Δ.: Εγώ, ας πούμε.
Χ.Ζ.: Με την εβδομαδιαία χορήγηση, και με τη βελτίωση των βελονών, οι οποίες είναι απειροελάχιστες σε μέγεθος και λεπτότητα, δεν καταλαβαίνεις απολύτως τίποτα. Έτσι έγινε πιο εύκολα αποδεκτό το φάρμακο, παρότι υπήρχαν πάντοτε οι άνθρωποι που δεν θέλανε με τίποτα να κάνουν ένεση. Γι’ αυτό και εδώ και πέντε χρόνια έγινε διαθέσιμο και για λήψη από το στόμα, σε χάπια μεγαλύτερης περιεκτικότητας σε μιλιγκράμ και λιγότερης αποτελεσματικότητας.
Δ.Δ.: Η ένεση είναι πιο αποτελεσματική.
Χ.Ζ.: Ετσι φαίνεται μέχρι τώρα, αλλά οι άνθρωποι που δεν θέλουν να κάνουν την ένεση μπορούν να πάρουν χάπια. Αλλά τα χάπια κυκλοφορούν μόνο στην Αμερική.
Δ.Δ.: Οι ενέσεις όμως κυκλοφορούν.
Χ.Ζ.: Κυκλοφορούν και έχουν και πολύ καλή αποδοχή.
Δ.Δ.: Δεν μιλάμε μόνο για τον διαβήτη, μιλάμε και για την παχυσαρκία.
Χ.Ζ.: Μα ο παχύσαρκος είναι εν δυνάμει υποψήφιος για να κάνει σακχαρώδη διαβήτη. Λόγω του υπερβολικού λίπους δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει σωστά την ινσουλίνη και κουράζεται το πάγκρεας και τον κάνει υπεργλυκαιμικό. Αλλά δεν είναι μόνο ο διαβήτης και η παχυσαρκία. Βρέθηκε ότι τα φάρμακα αυτά έχουν και ευεργετική επίδραση στο καρδιαγγειακό, ενώ προστατεύουν και τα νεφρά. Και κατ’ επέκταση, χάνοντας κιλά, βελτιώνεις και την πίεση και φτιάχνεις και το συκώτι σου, το οποίο είναι γεμάτο λίπος.
Σκηνή 5η: Το γονίδιο της παχυσαρκίας
Δ.Δ.: Την ένεση την κάνουν μόνοι τους;
Χ.Ζ.: Μόνοι τους, είναι πολύ εύκολη. Είναι ένα στυλό το οποίο περιέχει τέσσερις δόσεις για ένα μήνα, κάθε εβδομάδα από μία. Κάνεις την ένεση όπου έχεις υποδόριο λίπος. Οι περισσότεροι την κάνουν στην κοιλιά, μπορείς να την κάνεις και στο μπούτι σου, ψηλά, χωρίς να κάνεις ενδομυϊκή ένεση. Μπορείς και στο μπράτσο. Αλλά το πιο εύκολο είναι στο υπογάστριο, στην κοιλιά μας. Από κει και πέρα, το μειονέκτημα που έχουν είναι πρώτον το κόστος, που είναι πολύ δυσανάλογο με το όφελος. Για να καταλάβεις, όταν κυκλοφόρησε στην Αμερική το περίφημο Ozempic, η σεμαγλουτίδη, στοίχιζε 985 δολάρια! Ενα στυλό με τέσσερις δόσεις! Το Mounjaro, που βγήκε στη συνέχεια, έκανε 1.500 δολάρια! Κι αυτό επειδή είναι καλύτερο. Δηλαδή έχει δύο ουσίες που βοηθάνε πάρα πολύ στο να χάσεις κιλά. Ενώ χάνεις 15% βάρος με το Ozempic, με το άλλο χάνεις 25% – σε διάστημα πάνω από ένα χρόνο. Το άσχημο είναι ότι άμα τα σταματήσεις, μέσα σε ένα διάστημα ενός έτους ξαναπαίρνεις το 50% του βάρους. Και αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε σιγά-σιγά ότι το πρόβλημα της παχυσαρκίας δεν είναι μόνο θέμα μάζας και διατροφής, είναι πιο πολυπαραγοντικό πρόβλημα. Πρέπει να έχει γονιδιακή καταβολή, πρέπει να έχει το DNA του ανθρώπου, πρέπει να έχει την ψυχοσύνθεση του ανθρώπου.
Δ.Δ.: Δηλαδή κάποιος που τρώει κανονικά, απλά, λίγα πράγματα, μπορεί να είναι παχύς;
Χ.Ζ.: Αν κουβαλάει η μάνα του, ο πατέρας του, ένα γονίδιο που είναι παχύσαρκο, μπορεί να γίνει και αυτός ο άνθρωπος μεγαλώνοντας, ανάλογα με τη δραστηριότητα που θα κάνει και το τι βάζει και το τι καίει ο οργανισμός του. Δυστυχώς είναι η φύση του ανθρώπου. Οσο μεγαλώνει να καταναλώνει και μικρότερη ενέργεια. Αρα όσο μεγαλώνουμε κάποια κιλά παίρνουμε. Εσύ είσαι η εξαίρεση του κανόνα. Δεν είναι θέμα μόνο πόσο τρως, αλλά και πόσο κινείσαι. Από την άλλη, πολλές φορές ακούς και βλέπεις ότι πολλοί άνθρωποι γυμνάζονται, αλλά δεν μπορούν να χάσουν κιλά. Θέλει συνδυασμό κάποιων παραγόντων. Και πάνω σε αυτούς τους παράγοντες έχουν επιδράσει ευεργετικά αυτές οι θαυματουργές ουσίες, οι ινκρετίνες.
Δ.Δ.: Εσύ τα χορηγείς αυτά;
Χ.Ζ.: Ε, φυσικά.
Δ.Δ.: Εχεις δηλαδή ασθενείς που τα παίρνουν;
Χ.Ζ.: Πάρα πολλούς, με ευεργετικά αποτελέσματα. Εχω και λίγους όμως, οι οποίοι δεν είχαν τα αναμενόμενα αποτελέσματα.
Δ.Δ.: Τι ποσοστό είναι αυτοί οι ασθενείς;
Χ.Ζ.: Στο 80% αποδίδει ευεργετικά αποτελέσματα.
Δ.Δ.: Και σε πόσους από τους ασθενείς σου τα δίνεις;
Χ.Ζ.: Σε όλους τους παχύσαρκους οι οποίοι δεν έχουν καλή ανταπόκριση στη μετφορμίνη, στο περίφημο Glucophage – είναι μεγάλο ποσοστό.
Σκηνή 6η: Η ασυδοσία και οι κίνδυνοι
Δ.Δ.: Ποιος τα πληρώνει;
Χ.Ζ.: Το Ozempic και το Τrulicity τα καλύπτει ο ασφαλιστικός φορέας. Το καινούριο, το Mounjaro, δεν καλύπτεται.
Δ.Δ.: Αρα, με τη συνταγή του Χρήστου Ζούπα, του κορυφαίου διαβητολόγου στην Ελλάδα και ενός από τους καλύτερους στην Ευρώπη, παίρνεις τα φάρμακα αυτά δωρεάν.
Χ.Ζ.: Με μια μικρή συμμετοχή από τον ασφαλισμένο.
Δ.Δ.: Αρα τα παίρνουν και άνθρωποι των 1.000 ευρώ.
Χ.Ζ.: Να πούμε για τον τρελό τον Τραμπ, ότι έκανε ένα καλό: υποχρέωσε το FDA, την Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων, να ελαττώσει την τιμή κατά το ήμισυ. Με το έτσι θέλω. Γιατί όλα τα φάρμακα τα καινούρια πρώτα πάνε στην Αμερική. Εκεί η μεγαλύτερη αγορά του κόσμου. Εκεί το πολύ το χρήμα. Και ενώ στην Αμερική κάνανε 1.000 δολάρια, στην Ελλάδα μόνο 190 ευρώ. Θα μου πεις, και για την Ελλάδα είναι ένα μεγάλο ποσό. Δεν είναι εύκολο κάθε μήνα να δίνεις αυτά τα λεφτά για να πάρεις ένα στυλό και να κάνεις τέσσερις δόσεις. Παρ’ όλα αυτά, τις περιόδους πριν από το καλοκαίρι η κατανάλωση μέσω διάφορων περίεργων οδών όπως είναι τα κομμωτήρια, όπως είναι τα γυμναστήρια, αυξάνεται κατακόρυφα.
Δ.Δ.: Τι σχέση έχουν τα κομμωτήρια;
Χ.Ζ.: Συζητάνε οι κυρίες μεταξύ τους και όλες ζητάνε να προμηθευτούν τα περίφημα αυτά φάρμακα. Δεν είναι όλα συνταγογραφούμενα. Εγινε πανικός κάποια στιγμή.
Δ.Δ.: Δηλαδή μπορώ να πάω σε φαρμακείο να το πάρω;
Χ.Ζ.: Αμα πληρώσεις, μπορείς.
Δ.Δ.: Χωρίς συνταγή;
Χ.Ζ.: Τώρα τελευταία μόνο αρχίζουν και ζητάνε να έχεις συνταγή γιατρού, γιατί αυτή η ασυδοσία δημιούργησε μεγάλα προβλήματα. Δεν είναι ευεργετικά για όλους αυτά τα φάρμακα. Δημιούργησαν σοβαρά προβλήματα σε ανθρώπους οι οποίοι δεν μπόρεσαν να χάσουν κιλά και αποκτήσανε κατάθλιψη, μελαγχολία και τάσεις αυτοκτονίας.
Δ.Δ.: Με αυτό το φάρμακο; Γιατί;
Χ.Ζ.: Διότι αν πάρεις ένα φάρμακο εσύ που είσαι 120-150 κιλά και δεν χάσεις γραμμάριο, ενώ σου έχουν δημιουργήσει την ψευδαίσθηση ότι θα γίνεις συλφίδα και θα πετάει η ομάδα και θα βάζει και τρίποντα, παθαίνεις κατάθλιψη και μελαγχολία. Και υπήρξαν και τάσεις αυτοκτονίας. Και από την άλλη μεριά, αυτοί που χάσανε απότομα και γρήγορα κιλά άρχισαν να ζαρώνουν και να παθαίνουν το λεγόμενο Ozempic face, το πρόσωπο του Ozempic, το πρόσωπο του Mounjaro, που πλαδαριάζανε τα προγούλια και χρειαζόταν να κάνουν πλαστικές για να επανέλθουν σε φυσιολογικά επίπεδα.
Δ.Δ.: Το ένα φέρνει το άλλο, ναι.
Χ.Ζ.: Και αυτά πέρα από κάποιες αντενδείξεις που έχει το φάρμακο σε ορισμένους ανθρώπους. Αν έχεις περάσει παγκρεατίτιδα, αν έχεις χολοκυστίτιδα ή κάποια άλλα προβλήματα παθολογικά, δεν μπορείς να τα χρησιμοποιήσεις. Αυτά πρέπει να τα ξέρει ο γιατρός. Αλλά επειδή όλα γίνονται χύμα στο κύμα, καμιά φορά υπάρχουν προβλήματα που δεν μπορείς να προβλέψεις.
Δ.Δ.: Αρα πρέπει οπωσδήποτε να απευθυνθείς σε γιατρό.
Χ.Ζ.: Πρέπει να έχεις ιατρική παρακολούθηση και ιατρική συνταγή.
Σκηνή 7η: Και καρδιοπροστασία
Δ.Δ.: Ενας καρδιοπαθής, για παράδειγμα, μπορεί να τα πάρει;
Χ.Ζ.: Στον καρδιοπαθή έχουν ευεργετική επίδραση. Εχουν καρδιοπροστασία. Και νεφροπροστασία έχουν, και την πίεση ρίχνουν. Αμα χάσεις κιλά, πέφτει και η πίεση.
Δ.Δ.: Για εξήγησέ το μου αυτό με την πίεση.
Χ.Ζ.: Οσο μεγαλώνουμε και γερνάμε, τα αγγεία μας σκληραίνουν. Αρα αυξάνονται οι αντιστάσεις και κατά συνέπεια αυξάνεται και η πίεσή μας. Παλιά η πίεση ήταν 15 με 9, έγινε 14 με 8, τώρα είναι 13 με 8. Από κει και πέρα, όμως, επειδή η τρέλα του ανθρώπου δεν σταματάει, επί καθημερινής βάσεως, η πίεση και το ζάχαρο αυξομειώνεται 8.500 φορές την ημέρα, όσα είναι τα δευτερόλεπτα του 24ώρου. Το αποτέλεσμα είναι να μην ξέρεις πότε και πώς μπορεί να δημιουργηθεί το πρόβλημα.
Δ.Δ.: Εγκεφαλικό;
Χ.Ζ.: Μπορεί να δημιουργήσει πολλά πράγματα. Από την καρδιά που κουράζει μέχρι τον εγκέφαλο. Και αν βάλεις και το ζάχαρο μαζί με την πίεση… Μετά τα 80 τα καρδιαγγειακά είναι το πρώτιστο πρόβλημα. Από τα 60 μέχρι τα 80 ο καρκίνος. Στην εποχή μας ο μέσος όρος ζωής είναι 85 χρόνια για τις γυναίκες, εμείς είμαστε μετά βίας στα 80.
Δ.Δ.: Λένε ότι κανονικά ο μέσος όρος έπρεπε να είναι τα 140. Γιατί δεν γίνεται αυτό;
Χ.Ζ.: Το 2030 θα ζουν κατά μέσο όρο 100 χρόνια οι γυναίκες, εμείς κάπου στα 90-90 κάτι. Το 140 θα γίνει σε 100 χρόνια, όχι τώρα. Η εξέλιξη και η πορεία των ανθρώπων είναι γονιδιακή. Το περιβάλλον, η διατροφή, οι συνθήκες ανακαλύψεως των διαφόρων φαρμάκων, οι συνθήκες ζωής… Βλέπεις, όταν φτιάχνεις ένα πρόβλημα, καμιά φορά σου βγαίνει ένα άλλο.
Δ.Δ.: Δηλαδή άμα ξεκινήσω εγώ τι θα κάνω;
Χ.Ζ.: Θα ξεκινήσεις με τη μικρότερη δυνατή δόση, που είναι τα 2,5 μιλιγκράμ και θα πάρεις τέσσερις δόσεις με το στυλό. Τον άλλο μήνα, εάν δεν σου δημιουργήσει πρόβλημα, θα πάρεις πάλι ένα στυλό αλλά με 5 μιλιγκράμ. Μετά με 7,5, μετά με 10, μετά με 12,5 και τέλος με 15 μιλιγκράμ. Είναι η προσαρμογή που χρειάζεται να κάνει ο οργανισμός σε αυτή την καινούρια θεραπευτική αγωγή. Ενα 80% έχει θετικά αποτελέσματα, ένα 20% δεν ανταποκρίνεται και εκεί είναι καμιά φορά που έχουμε λίγο πρόβλημα. Δηλαδή υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπόρεσαν να κλείσουν μάτι, είχαν τέτοιο μετεωρισμό, φούσκωμα και δυσπεψία που τους χάλαγε την ποιότητα ζωής και δεν μπορούσαμε να τους βοηθήσουμε με τίποτα. Αλλά όλα τα φάρμακα έχουν τα συν και τα πλην, γι’ αυτό και χρειάζεται πάντοτε ο γιατρός, ο οποίος θα επιλέξει τον κατάλληλο ασθενή για να μπορέσει να χρησιμοποιήσει τα φάρμακα αυτά. Δηλαδή αν έχεις χολοκυστίτιδα ή έχεις περάσει παγκρεατίτιδα ή έχεις κάποιες αλλοιώσεις στα μάτια.
Δ.Δ.: Τι αλλοιώσεις στα μάτια;
Χ.Ζ.: Οταν έχεις αλλοιώσεις στα μάτια είτε από τον διαβήτη είτε από άλλες αιτίες, που είναι εκφυλιστικές αλλοιώσεις λόγω ηλικίας . Οπως είναι το οίδημα της ωχράς κηλίδας. Σε αυτές τις περιπτώσεις αντενδείκνυται η χορήγηση των φαρμάκων αυτών, διότι φαίνεται ότι επιδεινώνουν την όλη κατάσταση. Στα 100 άτομα που έχω χορηγήσει εγώ το συγκεκριμένο φάρμακο, μόνο ένας παρουσίασε πρόβλημα παγκρεατίτιδας.
Σκηνή 8η: Η Οπρα κόντεψε να πεθάνει
Δ.Δ.: Ανάμεσα στους ασθενείς που έχεις είναι πολλοί γνωστοί; Στο Χόλιγουντ όλοι έχουν τρελαθεί με αυτό το φάρμακο.
Χ.Ζ.: Πολύ λίγους. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν χρειάζεται να πάνε στον γιατρό. Τα παίρνουν μόνοι τους και δεν το λένε κιόλας. Γι’ αυτό καμιά φορά έχουν και προβλήματα. Για να σου δώσω ένα παράδειγμα, η περίφημη Οπρα, που ήταν παχύσαρκη, πήγε και πήρε τα συγκεκριμένα φάρμακα χωρίς τη συμβουλή του γιατρού και έπαθε αφυδάτωση και οξέωση. Και κατέληξε στο νοσοκομείο σε ημικωματώδη κατάσταση, και γλίτωσε χάρη στη νοσοκομειακή περίθαλψη. Εχασε μεν 20 κιλά, αλλά κόντεψε να πεθάνει. Διότι αν το φάρμακο σου φέρνει τάση προς έμετο, ναυτία και δεν πίνεις υγρά, αφυδατώνεσαι. Και παθαίνεις ταράκουλο άμα χάσεις τα υγρά που έχει ανάγκη ο οργανισμός σου.
Δ.Δ.: Πόσο νερό πρέπει να πίνουμε την ημέρα περίπου;
Χ.Ζ.: Δύο με τρία λίτρα. Το καλοκαίρι παραπάνω. Αλλά δύο λίτρα είναι το λιγότερο. Και όχι μόνο νερό, ό,τι υγρό πίνει ο καθένας. Παρεμπιπτόντως, το τσάι και ο καφές θεωρούνται από τα καινούρια καρδιοπροστατευτικά υγρά.
Δ.Δ.: Α, δεν το ήξερα αυτό.
Χ.Ζ.: Μα είναι καινούρια πράγματα, πού να τα ξέρεις. Στην Ιατρική πολλά πράγματα έχουν αναιρεθεί. Το τσάι και ο καφές, με τις πολυφαινόλες που έχουν μέσα, έχει αποδειχθεί ότι έχουν σημαντική καλή καρδιοπροστασία. Εκτός αν είσαι υπερευαίσθητο άτομο που σε επηρεάζει η καφεΐνη και σου δημιουργεί υπερένταση και υπερκινητικότητα, οπότε δεν πρέπει να πιεις καφέ από το μεσημέρι και μετά, για να μην έχεις αϋπνία και υπερένταση.
Δ.Δ.: Σχετικά με τον καρκίνο πού έχουμε φτάσει, ποια είναι η τελευταία ανακάλυψη;
Χ.Ζ.: Υπάρχουν εντυπωσιακά πράγματα τώρα. Και εκεί ακόμα γίνονται σημαντικές ανακαλύψεις, στη γονιδιακή.
Δ.Δ.: Γονιδιακός είναι ο καρκίνος;
Χ.Ζ.: Κάτι χαλάει στον κυτταρικό μηχανισμό. Τώρα τι είναι αυτό που το χαλάει, δεν το έχουν βρει. Αλλά η αλήθεια είναι ότι στις περισσότερες περιπτώσεις έχουν κατορθώσει να δημιουργούν συνθήκες επιβίωσης πολύ περισσότερες απ’ ό,τι πριν από 30-40 χρόνια. Και όχι μόνο παρατείνεται, αλλά βελτιώνεται η ποιότητα ζωής. Αυτό που έχει αποδειχθεί τελευταία είναι ότι όσοι έχουν καλή ποιότητα ζωής ζούνε επτά με δέκα χρόνια περισσότερο από αυτούς που είναι μόνοι, μοναχικοί και καταθλιπτικοί. Πότε το ανακάλυψαν αυτό οι Αμερικάνοι; Το 2010 μαντρώσανε 15.000 απόμαχους από τον Πόλεμο του Κόλπου στη Λουιζιάνα και τους παρακολούθησαν επί δέκα χρόνια. Και διαπίστωσαν ότι αυτοί που είχαν σταθερές φιλίες, οικογένεια που τους φρόντιζε, έπαιρναν τακτικά τα φάρμακά τους και είχαν κοινωνικοποίηση στη ζωή τους, ζούσαν επτά με δέκα χρόνια περισσότερο από αυτούς που ήταν μόνοι, μοναχικοί και καταθλιπτικοί. Και από το 2010 και μετά, μπήκε στην ιατρική κοινότητα η έννοια του quality of life, η ποιότητα ζωής. Το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή μας. Γιατί η τρέλα που δέρνει τον κόσμο σήμερα, με όλη αυτή τη φούρια να τα κάνουμε όλα γρήγορα και ο ένας πάνω στον άλλον, είναι δυσανάλογη στην εξέλιξη της ποιότητας ζωής του ανθρώπου και αφαιρεί χρόνια ζωής.
Δ.Δ.: Τι είναι πιο σημαντικό; Η διατροφή;
Χ.Ζ.: Ο συνδυασμός υγιεινής διατροφής και άσκησης, με βάση τη μεσογειακή δίαιτα, είναι το άλφα και το ωμέγα για την καλή επιβίωση του ανθρώπου. Η μεσογειακή διατροφή που ξεκίνησε από την Κρήτη. Η οποία Κρήτη σήμερα είναι πρώτη σε παιδική παχυσαρκία στην Ευρώπη και δεύτερη σε διαβήτη στην Ελλάδα.
Δ.Δ.: Πώς έγινε αυτό;
Χ.Ζ.: Ο πλούτος και το χλαπάκιασμα. Αυτά που προσφέρει η σύγχρονη κοινωνία, αυτοκίνητα, φαγητά. Πας να σου κάνουν το τραπέζι και σου βγάζουν δέκα φαγητά μπροστά σου και σου λένε: «Γιατρέ μου, μας συγχωρείς που δεν έχουμε να σε φιλέψουμε». H αρχοντιά αυτή και η δοτικότητα που έχουν οι Κρητικοί είναι κάτι το απίστευτο. Και τρώνε πολύ λίπος, η στάκα είναι όλο βούτυρο. Με τα αυτοκίνητα και με την τεχνολογία περιορίστηκε πάρα πολύ η άσκηση και η κίνηση, αυξήθηκε πάρα πολύ η μάσα, τα φαγητά γίνανε πιο επεξεργασμένα και πιο παχυντικά, και το αποτέλεσμα είναι ότι οι Κρητικοί γίνανε… να τραβάς τα μαλλιά σου.
Δ.Δ.: Αρα είναι διατροφή και άσκηση.
Χ.Ζ.: Και φυσικά, από γενιά σε γενιά μεταδίδεται στα γονίδια. Και ό,τι έχει η μαμά πάει πρώτα στους γιους και μετά στις κόρες, και ό,τι έχει ο μπαμπάς πάει πρώτα στις κόρες και μετά στους γιους. Η κληρονομικότητα στον άνθρωπο πάει κάθ’ υπεροχήν αλλόφυλα. Πάει και ομόφυλα, αλλά η υπεροχή είναι αλλόφυλη. Και το σημαντικότερο είναι ότι δεν έχουμε μάθει ότι η ζωή όλων μας ξεκινάει από την κοιλιά της μαμάς μας. Παλιά, όταν οι μαμάδες μας βγάζαν κάτι παιδιά πεντέμισι-έξι κιλά, πανηγύριζε το χωριό για τον παίδαρο που βγήκε. Αλλά το παιδί που βγαίνει τόσο πολύ μεγάλο, όταν μεγαλώσει έχει δεκαπλάσια πιθανότητα από μένα που βγήκα τριάμισι κιλά να κάνει και σάκχαρο και παχυσαρκία. Και η μαμά που το γέννησε, η μία στις δύο μεταξύ 40 και 60 γίνεται διαβητική και παχύσαρκη. Αρα η ζωή όλων μας ξεκινάει από την κοιλιά της μαμάς μας. Και παλιά, που υπήρχε σεμνότητα στο θέμα της ποιότητας και της ποσότητας του φαγητού, οι γυναίκες δεν ήταν τόσο πολύ θηρία.
Επίλογος:Το γράμμα από τη Σαμοθράκη
Πριν ολοκληρωθεί αυτό το εξαιρετικό και ευεργετικό ιατρικό «ανακοινωθέν» τον ρώτησα για την κατάσταση της σημερινής Ελληνίδας: «Τώρα τρώνε και δεν χορταίνουν με τίποτα και μετά τρέχουν στα γυμναστήρια και από δω και από κει και παθαίνουν τα ψυχολογικά τραλαλά τους και δεν ξέρεις τι να αντιμετωπίσεις περισσότερο, την ψυχή ή το σώμα. Διότι είναι συνδυασμός αυτά τα δύο. Η παχυσαρκία δημιουργεί καταθλιπτικά φαινόμενα. Να σου δείξω γράμματα από τη Σαμοθράκη κι από δω κι από κει, από κοπέλες οι οποίες υποφέρουν λόγω των κιλών τους, έχουν κλειστεί, έχουν πάθει απομόνωση, μελαγχολία».
Δ.Δ.: Διάβασε μου ένα.
Χ.Ζ.: Να, αυτό της Σαμοθράκης: «Είμαι 1.70 και 106 κιλά. Η κατάσταση αυτή με έχει επηρεάσει σε σημαντικό ποσοστό σωματικά και ψυχολογικά, σε σημείο που νιώθω απομονωμένη και αρκετά αγχωμένη. Θα ήθελα, εφόσον είναι δυνατόν, να με καθοδηγήσετε σχετικά». Οταν μια καθηγήτρια, μία δασκάλα φτάνει στο σημείο να είναι 27 χρόνων και να αισθάνεται απομονωμένη ψυχολογικά και σωματικά, καταλαβαίνεις ότι αυτό είναι πρόβλημα μακροπρόθεσμα, για όλη τη ζωή της. Και αυτό είναι το σύνηθες σε όλη την Ελλάδα.
Δ.Δ.: Εχεις τέτοιες περιπτώσεις πάρα πολλές;
Χ.Ζ.: Αρκετές.
Δ.Δ.: Δεν είναι δηλαδή ασθενείς σου αυτές. Εχουν μάθει για σένα και σου στέλνουν γράμματα.
Χ.Ζ.: Και είναι και πολλοί άνθρωποι που έρχονται απ’ όλη την Ελλάδα. Στέλνουν τα γράμματα και, αν έχουν τη δυνατότητα, έρχονται και από τη Θράκη, από την Καστοριά.
Δ.Δ.: Και το κοινό τους χαρακτηριστικό είναι η παχυσαρκία.
Χ.Ζ.: Και ο διαβήτης.
Δ.Δ.: Πάνε μαζί αυτά.
Χ.Ζ.: Ε, βέβαια.
Δ.Δ.: Δηλαδή ένας αδύνατος μπορεί να είναι διαβητικός;
Χ.Ζ.: Μπορεί, αλλά είναι η μειονότητα. Και αυτός είναι άλλος τύπος διαβήτη.
Δ.Δ.: Δεν είναι καταστροφικός.
Χ.Ζ.: Κοίταξε να δεις, όταν δεν προσέχεις το σάκχαρο, όποιον τύπο διαβήτη και να έχεις, τη ζημιά θα σ’ την κάνει. Αμα τον προσέχεις, ζεις πολλά και καλά χρόνια. Ο σακχαρώδης διαβήτης δεν είναι αρρώστια, αλλά τρόπος ζωής. Χρειάζεται μέτρο, συνέπεια, αυτοκυριαρχία. Και βέβαια τη φροντίδα πάντοτε του κατάλληλου ιατρικού προσωπικού. Γιατί όλοι έχουν γίνει γιατροί τώρα, μη νομίζεις…
Τα διαβάσατε; Σας ταρακούνησαν; Τα αφομοιώσατε; Θα τα τηρήσετε; Πάντα με το ρητό των αρχαίων προγόνων: παν μέτρον άριστον!
Συνεχίζοντας σε αυτό τον ιστότοπο αποδέχεστε την χρήση των cookies στη συσκευή σας όπως περιγράφεται στην πολιτική cookies
Μάθετε περισσότερα εδώ
Αποδοχή