Χιλιάδες άνθρωποι ξεκινούν την ημέρα τους κουβαλώντας μπουκάλια και δοχεία νερού για να φτάσουν στο σημείο ανεφοδιασμού που βρίσκεται περίπου ενάμιση χιλιόμετρο από τις σκηνές στις οποίες ζουν στον καταυλισμό αλ-Μαουάσι στη νότια Γάζα. Όταν φτάνουν, συναντούν χιλιάδες άλλους που περιμένουν τη σειρά τους κάτω από τον καυτό ήλιο. Η δίψα μετατρέπεται σε «σιωπηλό αλλά θανατηφόρο όπλο» για τους ανθρώπους της Γάζας.
Αυτό το επαναλαμβανόμενο μοτίβο από το Ισραήλ, που συνδυάζει άμεσες επιθέσεις με διαρκείς περιορισμούς και αποκλεισμούς, είναι ένας τρόπος φυσικής και ηθικής εξουθένωσης για τους Παλαιστίνιους.
Ο Ναουάφ, πατέρας επτά παιδιών που εκτοπίστηκε από τη Ράφα στο αλ-Μαουάσι πριν από δύο χρόνια, περιγράφει τη διαδρομή στο Al Jazzera — που μπορεί να διαρκέσει πέντε ώρες ή και περισσότερο — ως καθημερινό μαρτύριο για την οικογένειά του και για άλλους Παλαιστίνιους.
«Ολόκληρη η μέρα μου με τον γιο μου περνά στην αναμονή για να αποκτήσουμε νερό, με ανθρώπους να έρχονται και από πιο μακριά», επισήμανε στο Al Jazeera. «Μία καθημερινή ταλαιπωρία, μόνο και μόνο για να πιούμε νερό».
Η έλλειψη νερού έχει κλιμακωθεί σε πολλές περιοχές της Γάζας, συμπεριλαμβανομένου του αλ-Μαουάσι, μετά τη διακοπή λειτουργίας της Eta, η οποία παρείχε πόσιμο νερό σε εκτοπισμένους σε όλη τη Λωρίδα.
«Τα βυτιοφόρα έρχονταν σχεδόν καθημερινά κοντά στις σκηνές και μας διευκόλυναν», λέει ο Ναουάφ. «Όμως εδώ και εβδομάδες έχουν σταματήσει, και ο αγώνας μας για πόσιμο νερό έχει γίνει καθημερινός».
Όπως εξηγεί, ο ίδιος καταφέρνει να γεμίσει μόλις δύο μικρά δοχεία λόγω του συνωστισμού. «Πεθάναμε από την πείνα και τώρα μας δοκιμάζουν με τη δίψα», λέει.
Τα δύο δοχεία μετά βίας καλύπτουν τις καθημερινές ανάγκες της οικογένειάς του, αναγκάζοντας τους να κάνουν αυστηρή οικονομία ακόμη και στο πόσιμο νερό.
Ο ίδιος και άλλοι εκτοπισμένοι φοβούνται ότι η κρίση θα επιδεινωθεί με την έλευση του καλοκαιριού και την άνοδο της θερμοκρασίας. «Δεν μπορώ να περιγράψω τη ζέστη στις σκηνές… Είναι σαν να ψηνόμαστε. Και τώρα χωρίς νερό, η κατάσταση θα γίνει καταστροφική», λέει.
Η έλλειψη νερού οδήγησε κατοίκους του αλ-Μαουάσι σε κινητοποιήσεις. Εκατοντάδες εκτοπισμένοι διαδήλωσαν στις αρχές Απριλίου, ζητώντας άμεση αντιμετώπιση της κρίσης και περισσότερη ανθρωπιστική βοήθεια. Τόνισαν ότι η πρόσβαση σε καθαρό νερό αποτελεί θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα.
Ο Σαλάχ αλ-Κους, κάτοικος της περιοχής, δήλωσε ότι η αναζήτηση νερού έχει μετατραπεί σε καθημερινό εφιάλτη. Η 13μελής οικογένειά του αναγκάζεται να χρησιμοποιεί νερό με υψηλή περιεκτικότητα σε αλάτι. «Φοβάμαι για τα παιδιά μου — κάθε μέρα εμφανίζονται ασθένειες λόγω μολυσμένου νερού», είπε.
Το αλ-Μαουάσι, δυτικά της Χαν Γιούνις, έχει μετατραπεί από αραιοκατοικημένη αγροτική περιοχή σε μία από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές της Γάζας, καθώς εκατοντάδες χιλιάδες εκτοπισμένοι κατέφυγαν εκεί όταν χαρακτηρίστηκε «ασφαλής ζώνη».
Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, η πλειονότητα των κατοίκων δεν έχει επαρκή πρόσβαση σε πόσιμο νερό. Η καταστροφή των υποδομών ύδρευσης, οι ελλείψεις καυσίμων και οι περιορισμοί εξοπλισμού στην είσοδο έχουν μειώσει δραματικά τη διαθεσιμότητα νερού. Περίπου το 65% των πηγαδιών έχει καταστραφεί σε ορισμένες περιοχές, ενώ η συνολική διαθεσιμότητα νερού έχει μειωθεί έως και κατά 97% σε σύγκριση με τα προπολεμικά επίπεδα.
Διαβάστε: Συγκινητική στιγμή στη Γάζα / Μωρά επέστρεψαν και επανενώθηκαν με τις οικογένειές τους
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις οργανώσεων, αυτή η κατάσταση δεν είναι απλώς συνέπεια του πολέμου, αλλά έχει λάβει συστημικό χαρακτήρα. Η έλλειψη καθαρού νερού αποτελεί ζήτημα ζωής και θανάτου για τους αμάχους. Πέρα από την καταστροφή υποδομών, η κρίση επιδεινώνεται από τη διακοπή προμηθειών, τους περιορισμούς καυσίμων και τα εμπόδια στις επισκευές.
Ειδικοί του ΟΗΕ έχουν επισημάνει ότι, πέρα από την καταστροφή υποδομών, η κρίση επιδεινώνεται από τη διακοπή προμηθειών, τους περιορισμούς καυσίμων και τα εμπόδια στις επισκευές.
Όπως τονίζουν, η χρήση βασικών πόρων όπως το νερό ως μέσο πίεσης έχει σοβαρές συνέπειες, με τη δίψα να μετατρέπεται σε «σιωπηλό αλλά θανατηφόρο όπλο».
«Ο αποκλεισμός και η καταστροφή πολιτικών υποδομών έχουν αφήσει την πλειονότητα των δύο εκατομμυρίων κατοίκων της Γάζας εκτοπισμένους και χωρίς πρόσβαση στην ελάχιστη αναγκαία ποσότητα πόσιμου νερού», αναφέρουν ειδικοί του ΟΗΕ. «Η χρήση της δίψας ως όπλο» αποτελεί πλέον πραγματικότητα στη Γάζα, τονίζοντας πως «η διακοπή νερού και τροφής είναι μια σιωπηλή αλλά θανατηφόρα βόμβα».
Η κατάσταση αυτή αποτυπώνεται στην καθημερινότητα, όπου οι άνθρωποι αναγκάζονται να διανύουν μεγάλες αποστάσεις για να βρουν περιορισμένες πηγές νερού, να περιμένουν για ώρες σε ουρές και, σε ορισμένες περιπτώσεις, να θέτουν τη ζωή τους σε κίνδυνο σε μη ασφαλείς περιοχές.
Με τις συνεχείς διακοπές και την αστάθεια στην παροχή, η πρόσβαση στο νερό δεν είναι πλέον δεδομένη. Από βασικό αγαθό έχει μετατραπεί σε μέσο ελέγχου της ζωής των αμάχων.
Διαβάστε: Απανθρωποιώντας τη Γάζα / Ημιζωή στις λάσπες, δίχως ρεύμα, φάρμακα, τροφή