ΗΠΑ. Απρίλιος 2026. Ο πόλεμος κατά του Ιράν μπαίνει στην πέμπτη εβδομάδα. Οι τιμές στα ράφια και τα βενζινάδικα της χώρας εκτοξεύονται σιωπηλά σαν να ντρέπονται για τον εαυτό τους. Μουδιασμένοι οι καταναλωτές αναστενάζουν υπομονετικά. Πριν σοκαριστούν ολοσχερώς από τη ραγδαία απειλητική ακρίβεια. Στη Γουόλ Στριτ νευρικοί οι επενδυτές κρατούν την ανάσα τους σαν σε τρενάκι του τρόμου σε λούνα παρκ.
Στις μεγάλες πόλεις αρκετοί πολίτες διαδηλώνουν. Οχι πάντα με το ίδιο αίτημα, αλλά με παρόμοια ένταση. Οι διάφορες θυμωμένες πτέρυγες και φανατικές φατρίες του κινήματος MAGA τσακώνονται δημοσίως μεταξύ τους. Στον Λευκό Οίκο πάντα κάτι επείγει. Κάτι καθυστερεί. Κάτι αναβάλλεται. Μέχρι να επανέλθει απειλητικό με την ίδια ακλόνητη αυτοπεποίθηση. Και στο φόντο ενός σκηνικού κοινωνικών αντιδράσεων και οικονομικής ανησυχίας, προβάλλουν αμυδρά οι ενδιάμεσες εκλογές του ερχόμενου Νοεμβρίου. Στις κάλπες των οποίων το εκλογικό σώμα ψηφίζει με βάση ό,τι το επηρεάζει εκείνη ακριβώς τη στιγμή.
Οι μακριοί αυτοκινητόδρομοι της Αμερικής ανέκαθεν απλώνονταν σαν υπόσχεση περιπλάνησης και περιπέτειας. Σήμερα φαντάζουν σαν κοστοβόρα παγίδα. Στη μεγαλύτερη πετρελαιοπαραγωγό χώρα στον κόσμο τα πρατήρια υγρών καυσίμων δεν πουλούν πλέον απλώς βενζίνη και πετρέλαιο, σκορπίζουν αυξανόμενες δόσεις ανησυχίας. Στους ψηφιακούς πίνακες στα βενζινάδικα των Shell, Exxon Mobil, Chevron, Marathon Petroleum κ.λπ. οι τιμές δεν είναι απλώς «τσιμπημένες», έχουν εκσφενδονιστεί στη στρατόσφαιρα. Η βενζίνη εκτινάχτηκε στα 4 δολάρια ανά γαλόνι (3, 78 λίτρα) από τα 3 που κόστιζε μόλις τον περασμένο μήνα.
Πρόκειται για τη μεγαλύτερη αύξηση στην ιστορία μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Αν για τους Ευρωπαίους αυτή η τιμή της βενζίνης φαίνεται αστεία, καθώς αντιστοιχεί σε λιγότερο από 1 ευρώ το λίτρο, για τους Αμερικανούς καταναλωτές υπερβαίνει το ψυχολογικό όριό τους για το τι είναι αποδεκτό και τι όχι.
Με τη σειρά του το ντίζελ, το οποίο χρησιμοποιείται ευρύτατα σε τρένα, φορτηγά, και τρακτέρ, έφτασε στα 5,5 δολάρια από τα 3,75. «Ελεος», πια. Πόσο μάλλον που αυτοί οι αριθμοί, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν αύξηση κατά περίπου 35%, αποτυπώνουν τον εθνικό μέσο όρο. Γιατί στην Καλιφόρνια η βενζίνη πωλείται στην εξωφρενική τιμή των 6 δολαρίων το γαλόνι. Εξαιτίας, βέβαια, του υποχρεωτικού ειδικού μείγματος βενζίνης με χαμηλότερους ρύπους και τους υψηλούς φόρους που επιβάλλει η Πολιτεία.
Αντίθετα, στις Οκλαχόμα, Αλαμπάμα, Κάνσας, Μισούρι, Τέξας και μερικές άλλες Πολιτείες οι τιμές είναι φθηνότερες λόγω χαμηλότερων φόρων, εγγύτητάς τους στα διυλιστήρια, άρα και μειωμένου κόστους μεταφοράς. Ωστόσο, από άκρη σε άκρη στη χώρα τα καύσιμα ακριβοπληρώνονται. Η σκληρά εργαζόμενη μεσαία τάξη δοκιμάζεται. Οι ψηφοφόροι γκρινιάζουν.
Το πετρελαϊκό απόθεμα
Η εικόνα είναι σχεδόν πανομοιότυπη σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της χώρας. Από το ηλιόλουστο Μαϊάμι έως το χιονισμένο Ανκορατζ, ακόμη και στη φτηνή υποτροπική Τάλσα, γιωταχήδες και επαγγελματίες οδηγοί γεμίζουν τα ρεζερβουάρ τους κοιτώντας καχύποπτα την αντλία. Της ρίχνουν ένα βλέμμα όπως κοιτά κανείς έναν γιατρό που τους καθησυχάζει χωρίς να τους λέει όλη την αλήθεια.
Φοβούνται την επικείμενη «λυπητερή». Αναρωτιούνται μήπως έχει παρατραβήξει αυτή η ταλαιπωρία που υφίστανται με τον συνεχιζόμενο πόλεμο. Σύμφωνα με πανεθνική δημοσκόπηση του AP-NORC, περίπου το 59% των Αμερικανών πιστεύει ότι η στρατιωτική δράση στο Ιράν είναι υπερβολική. Η δια κυβέρνηση Τραμπ έσπευσε προληπτικά να διατάξει το υπουργείο Ενέργειας να απελευθερώσει 172 εκατομμύρια βαρέλια από το στρατηγικό πετρελαϊκό απόθεμα της χώρας. Μόνο που αυτή η τεράστια ποσότητα χρειάζεται περίπου 120 ημέρες για να παραδοθεί σε όσους την έχουν άμεση ανάγκη.
Το χειρότερο, παραμένει άγνωστο, παρά τις κάθε τόσο διαβεβαιώσεις, το πότε θα λήξει αυτός ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή. Πότε επιτέλους θα ανοίξουν τα Στενά του Ορμούζ. Πότε -και αν- θα κατρακυλήσουν οι τιμές του αργού πετρελαίου κάτω από τα 100 δολάρια το βαρέλι. Η αισιοδοξία δεν περισσεύει, καθώς άπαντες γνωρίζουν ότι οι τιμές των καυσίμων εκτοξεύονται ορμητικές σαν διαστημικοί πύραυλοι και προσγειώνονται νωχελικά σαν χάρτινες σαΐτες.
Στις τηλεοπτικές ειδήσεις και στα πάνελ των οικονομικών εμπειρογνωμόνων η λέξη «πληθωρισμός» αναφέρεται με την ψυχρότητα μετεωρολογικής πρόβλεψης. Κάτι σαν αναπόφευκτα επερχόμενη καταιγίδα. Στην ίδια «θεομηνία» αθροίζεται και η επιβράδυνση της οικονομικής ανάπτυξης. Με μια λέξη, ύφεση. Σύμφωνα με τους ειδικούς που αναλύουν τις πληροφορίες που κοινοποιεί το Πεντάγωνο για τη επιχείρηση «Επική Οργή», αυτή κοστίζει στους Αμερικανούς φορολογούμενους περίπου 1 δισ. δολάρια την ημέρα. Το διακομματικό, μη κερδοσκοπικό Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών της Ουάσινγκτον εκτιμά ότι οι πρώτες 100 ώρες αυτού του πολέμου για τη διάλυση των ιρανικών στρατιωτικών υποδομών έχουν κοστίσει 3,7 δισ. δολάρια. Και κάθε μέρα που περνάει ο λογαριασμός φουσκώνει ολέθρια.
Ηδη υπολογίζεται ότι έχει κοστίσει πάνω από 39,5 δισ. δολάρια στις 34 ημέρες της σύρραξης που διανύθηκαν από την 28η Φεβρουαρίου. Ισχυρή μερίδα της αμερικανικής κοινής γνώμης τάσσεται υπέρ της εξολόθρευσης ενός απειλητικά καταστροφικού, πραγματικού ή υποθετικού, οπλοστασίου του Ιράν.
Η πλειονότητα, ωστόσο, δεν επιθυμεί αυτή η σύγκρουση να εξελιχθεί σε έναν μακρύ και παρατεταμένο πόλεμο. Αξιώνει πως ό,τι είναι να συμβεί να γίνει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Το 74% των Αμερικανών, σύμφωνα με στοιχεία της εταιρείας δημοσκοπήσεων Gallup, απαιτεί να μη διακινδυνευτεί μια χερσαία αποβίβαση στρατευμάτων στο εχθρικό έδαφος.
Εν τω μεταξύ, οι εναλλασσόμενοι σπασμωδικά αριθμοί των τιμών των μετοχών, οι αλγόριθμοι των χρηματιστηρίων, οι διακυμάνσεις στα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης των συναλλαγών σε βαρέλια μπρεντ γίνονται ολοένα και πιο ζαλιστικοί. Καμιά όμως σύγχυση δεν φαίνεται ικανή να καταπραΰνει μια οργή που σιγοβράζει.
Είτε από έλλειψη ανοχής είτε ως εχθρός της ορθής κρίσης, ο θυμός έδωσε το «παρών» σε κάθε μεγάλη πόλη και πληθώρα μικρών κωμοπόλεων των ΗΠΑ το περασμένο Σάββατο. Σε πλατείες διακήρυξαν ότι στην Αμερική η εξουσία ανήκει στον λαό, όχι σε επίδοξους βασιλιάδες ή στους δισεκατομμυριούχους φίλους τους.
Οι ειρηνικά διαμαρτυρόμενοι διαδηλωτές του κινήματος «No Kings» κατέκλυσαν τους δρόμους σε 3.330 ανοιχτές μαζώξεις. Στο κέντρο της Ουάσινγκτον παρατάχθηκαν στα σκαλιά του Μνημείου Λίνκολν και στο Εθνικό Πάρκο της ομοσπονδιακής πρωτεύουσας.
Στο Καπιτώλιο του Σεντ Πολ της Μινεσότα -την Πολιτεία όπου δύο Αμερικανοί πυροβολήθηκαν θανάσιμα από ομοσπονδιακούς πράκτορες Μετανάστευσης τον Ιανουάριο- ο Μπρους Σπρίνγκστιν ανέβηκε στη σκηνή και ερμήνευσε το τραγούδι του κατά της μεταναστευτικής νομοθεσίας με τίτλο «Streets of Minneapolis». Στην Times Square της Νέας Υόρκης, στην περιοχή Midtown του Μανχάταν, ανάμεσα στους διαδηλωτές ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο δήλωσε πως «πρέπει να αντισταθούμε. Δεν έχουμε άλλη επιλογή».
Ο σούπερ σταρ Ρόμπερτ Ντε Νίρο στη διαδήλωση ενάντια στον Τραμπ, στην Times Square της Νέας Υόρκης, με χιλιάδες συγκεντρωμένους και κεντρικό σύνθημα «No Κings»
Το πλήθος των συμμετεχόντων στις κινητοποιήσεις, περίπου 5-8 εκατομμύρια άνθρωποι, δεν αποτελούνταν αποκλειστικά από θερμόαιμους δικαιωματιστές ακτιβιστές και μέλη ριζοσπαστικών αριστερών δικτύων, όπως τους χαρακτήρισε ο Λευκός Οίκος. Υπερβολές. Οσο ο δημοκρατικά εκλεγμένος 47ος, που διετέλεσε και 45ος, πρόεδρος της χώρας είναι κληρονόμος μιας μοναρχικής δυναστείας, άλλο τόσο είναι και αυτοί εξτρεμιστές αντάρτες πόλεων.
Στα 8,71 δολ. το γαλόνι
Οι παρευρισκόμενοι ήταν απλοί Αμερικανοί πολίτες μιας πολιτικά πολωμένης και διχασμένης χώρας που αναζητούσαν, εν μέσω των πραγματικών προκλήσεων που αντιμετωπίζουν, τη διπλή δέσμευση της Αμερικής για οικονομικές ευκαιρίες και κοινωνική ισότητα. Την επιτομή δηλαδή του αμερικανικού ονείρου, που έθρεψε γενιές και γενιές. Την ίδια ώρα που οι διαμαρτυρόμενοι βάδιζαν ώμο με ώμο κρατώντας τα αυτοσχέδια πανό τους, στο βενζινάδικο στη γωνία των οδών Alameda και East Cesar Chavez Avenue, απέναντι από τον σταθμό Union του Λος Αντζελες, έκανε πάρτυ η απληστία.
Πωλούσε κραυγαλέα την αμόλυβδη βενζίνη έναντι 8,71 δολάρια το γαλόνι. Και η ροή των οχουμένων πελατών ήταν κάτι παραπάνω από σταθερή. Τι τα θέλετε; Οι Αμερικανοί καταναλώνουν περίπου 375 εκατομμύρια γαλόνια βενζίνης την ημέρα. Και όσο κι αν ζοριστούν, θα συνεχίσουν, έστω και με περικοπές, να φορτώνουν με καύσιμα τα αυτοκίνητά τους.
Αν όμως ένα σχίσμα ιδεατής εσωτερικής αντιπαράθεσης διχοτομεί τις ντόπιες καταναλωτικές συμπεριφορές, στο κίνημα του MAGA οι τριβές παίρνουν διαστάσεις ολομέτωπης ρήξης. Ο συνασπισμός που σφυρηλατήθηκε στο χωνευτήρι του λαϊκισμού του «Πρώτα η Αμερική» διασπάται πλέον ορατά, διχασμένος ανάμεσα στην προσωπική αφοσίωση στον Τραμπ και την έντονη ιδεολογική αντίθεση σε κάθε πόλεμο.
Η επίθεση κατά του Ιράν που πυρπολεί όλη τη Μέση Ανατολή επιδεινώνει περαιτέρω τον προϋπάρχοντα φατριασμό. Οι επιδραστικές φιγούρες του ξεκατινιάζονται στα κανάλια και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Εμπλέκονται σε μια αιχμηρή κουβέντα για την εξωτερική πολιτική χωρίς να θίξουν την ευφυή διπλωματική δεξιότητα του λατρεμένου τους πρόεδρου. Αναμειγνύονται και περιπλέκονται με διαξιφισμούς και για το μέλλον της μακροχρόνιας συμμαχίας των ΗΠΑ με το Ισραήλ.
Το πολιτικό μικροσύμπαν του MAGA είχε υιοθετήσει ως απαραβίαστη κόκκινη γραμμή την υπόσχεση του προέδρου ότι θα βγάλει την Αμερική μια για πάντα από «ατελείωτους πολέμους». Από τότε βέβαια που ανέλαβε για δεύτερη φορά την προεδρική θητεία δρομολόγησε καταδρομική επιχείρηση για την ανατροπή και τη φυλάκιση του προέδρου της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο, απείλησε με κατάκτηση τη Γροιλανδία, εξαπέλυσε αεροπορικές επιδρομές στη Νιγηρία, στη Σομαλία και τη Συρία. Σειρά είχε η επίθεση στο Ιράν για να αναστατώσει τις ακράδαντες «ειρηνικές» πεποιθήσεις του περί επωφελών αδιατάρακτων διεθνών υδάτων. Σχέδια που μοιάζουν πλέον να ναυαγούν στα Στενά του Ορμούζ.
Αν και 9 στους 10 προσκείμενους στο MAGA, σύμφωνα με δημοσκόπηση του NBC News, ξεχειλίζουν από ενθουσιασμό για τον πόλεμο στο Ιράν, ο σκεπτικισμός της αδάμαστης απομονωτιστικής μειοψηφίας ξεφάντωσε επικριτικά.
Προερχόμενος κυρίως από ένα αντισημιτικό περιθώριο του συγκεκριμένου συνονθυλεύματος που απεικονίζει τους Εβραίους ως σκιώδεις χειραγωγούς του προέδρου και απηχεί μερικά από τα πιο σκοτεινά και αποτρόπαια τροπάρια της ιστορίας. Με μισαλλόδοξο τρόπο ανέδειξαν την άποψη ότι πρόκειται αποκλειστικά για «εβραϊκό πόλεμο», δείχνοντας με το δάκτυλο ως υπεύθυνο το Ισραήλ και στηλιτεύοντας καυστικά το αμερικανικό φιλοϊσραηλινό «σιωνιστικό» λόμπι.
Ενδιάμεσες εκλογές
Σε αυτό το τοπίο η «γη των ελεύθερων και πατρίδα των γενναίων», όπως την εξυμνεί ο τελευταίος στίχος της πρώτης στροφής του εθνικού ύμνου των ΗΠΑ, μπαίνει σταδιακά σε προεκλογικούς ρυθμούς. Εν όψει των ενδιάμεσων εκλογών, που θα διεξαχθούν την Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2026. Ηδη οι «προκριματικές» εκλογές έχουν ξεκινήσει να διεξάγονται σε όλες τις πολιτείες. Αυτές θα καθορίσουν ποιος υποψήφιος θα οριστεί για να εκπροσωπήσει κάθε πολιτικό κόμμα για κάθε κούρσα στο Κογκρέσο. Εκεί όπου οι Ρεπουμπλικανοί έχουν προς το παρόν τον έλεγχο. Στη μεν Βουλή των Αντιπροσώπων οριακά, στη δε Γερουσία με πιο άνετη πλειοψηφία.
Εν αναμονή αυτής της κρίσιμης, για τις προσεχείς πολιτικές ισορροπίες, αναμέτρησης σε επτά μήνες, στην οποία οι ψηφοφόροι ούτως ή άλλως είθισται να «τιμωρούν» την εκάστοτε κυβέρνηση, οι προβλέψεις δεν είναι ευοίωνες για τον Αμερικανό πρόεδρο. Συνηγορεί εις βάρος του και η Ιστορία. Από το 1938, στις 20 από τις 22 ενδιάμεσες εκλογές που διενεργήθηκαν, το κόμμα του προέδρου σχεδόν πάντα χάνει έδαφος.
Εξαίρεση αποτέλεσαν οι ενδιάμεσες εκλογές του 2002, όταν τις κέρδισε ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους ο νεότερος εξαιτίας της υψηλής δημόσιας αποδοχής του μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Παρομοίως τις κέρδισε θριαμβευτικά το 1998 και ο πρόεδρος Μπιλ Κλίντον, ύστερα από την αποτυχημένη απόπειρα των πολιτικών του αντιπάλων να τον παραπέμψουν στη Δικαιοσύνη και να τον απομακρύνουν από το αξίωμα.
Στην πραγματικότητα, ο κίνδυνος που ελλοχεύει στις κάλπες δεν είναι ατομικός για τον Ντόναλντ Τραμπ. Μια καθαρή απώλεια μόνο μιας χούφτας εδρών θα έδινε τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων στους Δημοκρατικούς, πράγμα που θα τον ανάγκαζε να ζητήσει την αποδοχή τους για τις δαπάνες, αφού αυτοί θα κατέχουν πλέον την εξουσία να ερευνούν την κυβέρνησή του.
Γεγονός ενοχλητικό για το αυταρχικό «εγώ» του. Ο κεραυνοβόλος πόλεμος που εξαπέλυσε σε συντονισμό με το Ισραήλ κατά του Ιράν, χωρίς να διαφαίνονται συγκεκριμένα χρονικά πλαίσια για μια έξοδο από αυτόν, δημιουργεί τη δική του ύπουλη ορμή, που μπορεί να ξεπεράσει τα πολιτικά μηνύματα που εκπέμπει ο Λευκός Οίκος.
Ασφαλώς και κουκούλωσε προσωρινά τις έντονες αντιδράσεις από τη δημοσιοποίηση των αρχείων του Τζέφρι Επσταϊν και την πολυθρύλητη λίστα με τους πελάτες του σεξουαλικού κακοποιητή και σωματέμπορου. Δεν φανέρωσε όμως πάνδημη πατριωτική «συσπείρωση γύρω από την αστερόεσσα». Παρότι μέχρι στιγμής στο ευρύτερο θέατρο του πολέμου στη Μέση Ανατολή έχουν σκοτωθεί τουλάχιστον 13 Αμερικανοί στρατιώτες και τραυματιστεί περισσότεροι από 500, όπως επιβεβαίωσε και δημοσίευμα της εφημερίδας «New York Times».
Αναμενόμενα, στο προεκλογικό επιτελείο για τις ενδιάμεσες εκλογές του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος οι προκλήσεις πολλαπλασιάζονται. Τα μηνύματα που καταφθάνουν δεν είναι ευνοϊκά.
Ανασυγκρότηση
Διάχυτη είναι η αβεβαιότητα περί του δισταγμού ή της αδιαφορίας να προσέλθει στις κάλπες εκείνη η μερίδα της βάσης του MAGA που θεωρεί τον εαυτό της προδομένο από την αθέτηση της υπόσχεσης «πρώτα απ’ όλα η Αμερική». Από τη μεριά του, το Δημοκρατικό Κόμμα ανασυγκροτείται για εκλογική αντεπίθεση στη μάχη υψηλού διακυβεύματος για τον έλεγχο του Κογκρέσου και των πολιτειακών κυβερνήσεων.
Κατάφερε κιόλας την περασμένη εβδομάδα η υποψήφιός του να κερδίσει μία έδρα στη Βουλή των Αντιπροσώπων της Φλόριντα, στην περιοχή του Παλμ Μπιτς, η οποία περιλαμβάνει και το Μαρ-α-Λάγκο. Παρότι οι ενδιάμεσες εκλογές αργούν, το ετήσιο Συνέδριο Πολιτικής Δράσης των Συντηρητικών (CPAC) συνήλθε την περασμένη εβδομάδα στο Γκρέιπβαϊν του βορείου Τέξας. Απαντα τα μέλη, μακροχρόνιοι υποστηρικτές του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, προσήλθαν για να διαμορφώσουν τις προτεραιότητές του στο εγγύς μέλλον. Για πρώτη φορά μετά από σχεδόν μια δεκαετία, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δεν παρευρέθηκε στο μεγάλο αυτό πολιτικό γεγονός των φανατικών ομοϊδεατών του.
Μια μερίδα συνέδρων απογοητευμένη από τη δέσμευση του προέδρου σε μια «κακή ιδέα», όπως ερμηνεύουν τον πόλεμο, αναζήτησε αποδιοπομπαίους τράγους στον στενό του περίγυρο. Κατηγόρησαν συμβούλους και συνεργάτες του ως κόλακες που τον παρέσυραν. Δίχως να αντιλαμβάνονται ότι αντιμετωπίζοντας τον Τραμπ ως θεατή της προεδρίας του και όχι ως αρχιτέκτονά της τον εκθέτουν ως μαριονέτα. Από τη μια, βέβαια, εμφανίζοντάς τον ως υποχείριο ενός κακόβουλου περιβάλλοντος τον απάλλασσαν από την υποχρέωση λογοδοσίας.
Τελικά, ως αδιάσειστα αφοσιωμένοι στο μεγαλείο του, διατράνωσαν ότι ο πρόεδρος, όπως πάντα, θα «κάνει το σωστό». Στο φινάλε, παρέμεινε ακράδαντη η πεποίθησή τους πως για όλα φταίει ο Τζο Μπάιντεν! Υπήρξαν όμως και φωνές που προειδοποίησαν για τα δεινά στην ασφάλεια και την οικονομία που καιροφυλακτούν από μια επιδείνωση της σύγκρουσης, έως ότου «δόξα τω Θεώ» το θεοκρατικό Ιράν επιστρέψει στη «λίθινη εποχή».
Ενα βετεράνος του πολέμου στο Ιράκ ήταν πιο κατατοπιστικός. «Δεν θέλω το εγγόνι μου», τόνισε, «να χρειαστεί να πολεμήσει στο Ιράν για καμιά 20αριά χρόνια. Και δεν είμαι σίγουρος αν θα καταλήξουμε να σκοτώνουμε εκεί περισσότερους τρομοκράτες από όσους θα δημιουργήσουμε».
Η αποπομπή του αρχηγού
Το ζήτημα είναι αν οι παραλήπτες του μηνύματος κατανοούν σε αυτή τη φάση το νόημα και το περιεχόμενό του. Αν συνειδητοποιούν τις πραγματικές επιπτώσεις της σύγκρουσης τόσο στο πεδίο των στρατιωτικών επιχειρήσεων στο εξωτερικό όσο και στον αντίκτυπο της ακρίβειας που αυτή επιφέρει στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Ή αν εξωραΐζουν την κατάσταση με επικοινωνιακά τερτίπια υπακούοντας σε μια υπαγορευμένη αφήγηση με καλοσιδερωμένες λέξεις πάνω σ’ ένα χαρτί που εύκολα σκίζεται ή καίγεται.
Σε κάθε περίπτωση, η «ωραιοποίηση» δεν συνιστά τόλμη. Υποκρύπτει μάλλον εσωτερικές διεργασίες στον Λευκό Οίκο για τη διαχείριση του πολέμου και αποσιωπά τις αυξανόμενες παρασκηνιακές πιέσεις στο αμερικανικό υπουργείο Αμυνας. Από το ονομαζόμενο πλέον ως υπουργείο Πολέμου, ο πολιτικός επικεφαλής του, ο πρώην τηλεοπτικός παρουσιαστής και σφοδρός πολέμιος της κουλτούρας της «αφύπνισης» Πιτ Χέγκσεθ, ξήλωσε τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Στρατού, στρατηγό Ράντι Τζορτζ και καρατόμησε δύο ακόμη ανώτατους αξιωματικούς.
Ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, στρατηγός Ράντι Τζορτζ, που καρατομήθηκε από τον υπουργό Αμυνας
Κύκλοι του Πεντάγωνου υπονόησαν ότι ο υπουργός επιθυμούσε να αναλάβει τη θέση του ΓΕΣ όχι ένας διορισμένος από τον Μπάιντεν, όπως ο αποπεμφθείς στρατηγός, αλλά κάποιος που θα εφαρμόσει το όραμα του προέδρου Τραμπ για τον Στρατό. Μόνο που αυτό το ιδανικό, το όνειρο και η φιλόδοξη προσδοκία για τις μαχόμενες Ενοπλες Δυνάμεις θα έπρεπε, σε συνθήκες πολέμου, να μεταδοθεί με ειλικρίνεια και σαφήνεια, δίχως σκιές και συγκαλύψεις, στον αμερικανικό λαό.
Ειδάλλως, εκτιμάται πως ευθυγραμμίζεται πλήρως με τη ρήση που αποδίδεται στον αρχαίο τραγικό ποιητή Σοφοκλή: «Ενός κακού μύρια έπονται».
Φωτογραφία: Getty images / Ideal image
Οπαδοί αλλά και αντίπαλοι του MAGA και του Τραμπ βράζουν πλέον στο ίδιο καζάνι, με τους πρώτους να καβγαδίζουν δημοσίως μεταξύ τους, την ίδια στιγμή που όλοι μαζί βλέπουν την τιμή της βενζίνης να παίρνει την ανηφόρα – Διάχυτη είναι πλέον η ανησυχία σε πολλές πολιτείες, με τους πολίτες να αγωνιούν για το αύριο
Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
Συνεχίζοντας σε αυτό τον ιστότοπο αποδέχεστε την χρήση των cookies στη συσκευή σας όπως περιγράφεται στην πολιτική cookies
Μάθετε περισσότερα εδώ
Αποδοχή