Υπάρχουν ηθοποιοί που απλώς υπηρετούν την τέχνη τους και υπάρχουν κι εκείνοι που τη ζουν, τη μετατρέπουν σε καθημερινότητα, σε τρόπο σκέψης, σε στάση ζωής. Ο Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Με μια διαδρομή που κινείται ανάμεσα στο θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, μιλά με την ίδια αφοπλιστική ειλικρίνεια για τις απαιτήσεις της δουλειάς, τις ωραίες και τις δύσκολες στιγμές, αλλά και τη βαθιά ανάγκη για δημιουργία που τον κρατά διαρκώς σε κίνηση.
Λίγο πριν την πρεμιέρα του στη νέα κωμική σειρά του ΑΝΤ1 “Σούπερ Ήρωες” με τον Γιάννη Μπέζο, ο Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος έρχεται στο zappit να μιλήσει για τις αντιφάσεις της ζωής του που μερικές φορές μοιάζουν με αυτές των ρόλων του, για το “σχολείο” της καθημερινής κωμωδίας, τη συνεργασία με σημαντικούς καλλιτέχνες, την πρώτη του ματιά στη σκηνοθεσία και τη σημασία της εξέλιξης: όχι μόνο ως ηθοποιός, αλλά και ως άνθρωπος.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Με χιούμορ, ευαισθησία και μια σπάνια επίγνωση του εαυτού του, μιλά για τον έρωτα, την απόρριψη, τις ισορροπίες της σύγχρονης ζωής και την ανάγκη για ουσιαστικές σχέσεις σε έναν κόσμο που κινείται διαρκώς πιο γρήγορα. Ο «σούπερ ήρωας» της καθημερινότητάς του δεν είναι άλλος από έναν άνθρωπο που επιμένει να εξελίσσεται, να αμφισβητεί και να δημιουργεί με πάθος, αλλά και με μια πολύτιμη δόση αυτοσαρκασμού. Ο Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος αφηγείται… The Full Story της ζωής του.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Kάποιες μέρες που δουλεύω 18ωρο μπορεί και να νιώσω λίγο σούπερ ήρωας, αλλά κυρίως είναι πάνω στη δουλειά. Tο θέατρο είναι το σπίτι μου. Tο εξοχικό μου θα έλεγα ότι είναι η τηλεόραση και ο κινηματογράφος τα ταξίδια μου. Τα αγαπώ και τα τρία, για διαφορετικούς λόγους.
Mπήκα στην πρώτη κωμωδία, στο “Χαιρέτα μου τον πλάτανο”, στην ΕΡΤ, πριν πλέον 5 χρόνια. Που ήταν έτσι μια υπέροχη εμπειρία για μένα. Εντάξει ήταν καθημερινό, οπότε ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Πάρα πολύ μεγάλος φόρτος εργασίας. Ήμασταν σαν εργοστάσιο παραγωγής σκηνών. Ένα πανεπιστήμιο κωμωδίας στην τηλεόραση.
Όταν ξεκίνησαν οι “Μέλισσες”, ο κόσμος είχε ξεχάσει και του έλειπε αυτή η επαφή με το καθημερινό. Αυτό το καθημερινό ραντεβού. Και ήταν και μία ωραία σειρά οι “Μέλισσες” που ξεκίνησε πάρα πολύ δυναμικά, και κέρδισε έτσι τον κόσμο γιατί ο κόσμος είχε ανάγκη από κάτι το οποίο είχε ξεχαστεί λίγο.
Αφορά ένα σύμπαν ενός supermarket το οποίο είναι στα σύνορα Κολωνακίου-Εξαρχείων, κάπως έτσι το φανταζόμαστε, στο οποίο γίνονται μόνο ευτράπελα και μόνο πανικός και μόνο χαμός. Ο ρόλος μου, ο Δημήτρης James Μεταξάς, είναι λίγο τρελός. Έρχεται από το εξωτερικό, έχει σπουδές, και η μητέρα – η γυναίκα του Γιάννη Μπέζου στη σειρά – αναγκάζει τον Γιάννη να προσλάβει εμένα, ως manager του καταστήματος. Γενικά εγώ έρχομαι για να φέρω λύσεις στο supermarket, αλλά οι λύσεις μου, όλες, επειδή είναι πάρα πολύ μοντέρνες και… μη δοκιμασμένες, μες στο δικό μου το κεφάλι πάντα είναι όλα αυτά σχεδιασμένα… φέρνουν μόνο πανικό και προβλήματα. Ένα στοιχείο που προσπαθούσα έτσι να εντάξω είναι αυτό που είπες κι εσύ, τις αντιθέσεις μέσα σε αυτόν τον χαρακτήρα.
Ποια είναι η αγαπημένη σου κωμωδία από αυτές στις οποίες έχει πρωταγωνιστήσει ο Γιάννης Μπέζος;
Νομίζω το “Εκείνες κι Εγώ” ή “Της Ελλάδος τα παιδιά”. Εκεί ανάμεσα θα με βάλω.
Πώς είναι λοιπόν να συνεργάζεσαι με τον Γιάννη Μπέζο;
Υπέροχα. Όπως το φανταζόμουν, γιατί εκτός από το ότι είναι φανταστικός και είναι ένα μάθημα ζωντανό μπροστά στα μάτια μας… Είναι ένας άνθρωπος πολύ γενναιόδωρος και ταυτόχρονα, εννοώ και στη ζωή του και on camera, το πώς δίνει χώρο στους νέους ανθρώπους, και είναι υπέροχο να συνεργάζεσαι μαζί του.
Ο ίδιος με αφοπλιστική ειλικρίνεια έχει τονίσει ότι δεν θέλει να βγάζει φωτογραφίες με τους θαυμαστές. Πώς φαίνεται σε σένα αυτό;
Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του προσωπική ζωή. Έχει τον δικό του χρόνο, τις δικές του ανάγκες, τις δικές του απαιτήσεις. Αυτό κάπως πρέπει να είναι και σεβαστό. Δηλαδή δεν μπορεί κάθε άνθρωπος να είναι αυτό που περιμένουμε ή φανταζόμαστε. Δεν είναι ανάγκη όλοι οι άνθρωποι που κάνουν τηλεόραση ή που κάνουν κωμωδίες να είναι χαρούμενοι ή να είναι πρώτοι στις φωτογραφίες. Δεν είναι αναγκαστικό αυτό. Ο κάθε άνθρωπος έχει τη δική του προσωπικότητα. Είναι σεβαστό. Δεν πιστεύω όμως ότι θα είναι δύσκολος στην επικοινωνία μαζί του, εννοώ ότι θα είναι άνετος να τον γνωρίσεις αλλά μπορεί να μην του αρέσουν οι φωτογραφίες, γιατί μπορεί να μη θέλει εκείνη τη στιγμή, το πώς βρίσκεται έξω, που θέλει να ‘ναι χαλαρός, ο άλλος να πάει μες στην τρελή χαρά και να του βγάλει μία selfie χωρίς καν να τον ρωτήσει πολλές φορές.
«Έβαλε το κινητό στο πρόσωπό μου, με έβγαλε και φεύγοντας δεν πρόλαβα καν να πω τίποτα»
Σου έχει τύχει κάτι άβολο με θαυμαστές;
Πολύ, πολύ. Α, πολύ. Το πιο άβολο που δεν πρόλαβα καν να συνειδητοποιήσω τι έγινε, είναι ότι ήρθε ένας,. έβαλε το κινητό στο πρόσωπό μου ακριβώς εδώ πέρα… με έβγαλε, και φεύγοντας δεν πρόλαβα καν να πω τίποτα! Απλά, ήρθε, με έβγαλε ένα κοντινό, και έφυγε. Εντάξει, υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι μπορεί να έρθουνε πέντε-έξι φορές στην ίδια παράσταση και να αναπτύξουν και μία σχέση, ξέρεις, με την παράσταση, και με τον θίασο γενικότερα. Αλλά όχι, δεν έχω νιώσει άβολες στιγμές με θαυμαστές ή ανθρώπους που ήρθαν να με συγχαρούν μετά από παραστάσεις. Τουναντίον, βλέπω μία πολύ ωραία αίσθηση και ευγένεια από τον κόσμο.
Και πρόσφατα μπήκες και στο κομμάτι της σκηνοθεσίας του θεάτρου…
Είναι το ίδιο δημιουργικό με την υποκριτική, έχει έναν διαφορετικό τρόπο βέβαια δημιουργίας, γιατί δεν είσαι ακριβώς μέτοχος, δεν φέρεις εσύ την ιστορία, αλλά την καθοδηγείς. Εμένα αυτό που με γοητεύει περισσότερο, γιατί με αφορά και ως άνθρωπο αυτό το κομμάτι πάρα πολύ, είναι η διαχείριση του ανθρώπινου υλικού. Με αφορά δηλαδή πάρα πολύ το πώς ο κάθε ηθοποιός έχει τη δική του διαφορετική πορεία και διαφορετικό τρόπο να προσεγγίσει έναν ρόλο και να φέρει το αποτέλεσμα που μπορεί να του ζητήσεις.
Έχουμε ακούσει για πολλές κακοποιητικές συμπεριφορές από σκηνοθέτες σε ηθοποιούς. Είναι κάτι που εσύ το έχεις βιώσει κάποια στιγμή;
Ναι, σε κάποιο βαθμό.
Πώς εκδηλώνονται συνήθως αυτά;
Είναι ένα είδος εξουσίας που φέρανε κυρίως μία πιο παλιά γενιά σκηνοθετών, οι οποίοι νομίζω ότι στην εποχή μας έχει αρχίσει να εξαλείφεται αυτό το πράγμα. Ή να έχει μειωθεί τουλάχιστον σε πάρα πολύ μικρό βαθμό. Είχανε μάθει ότι λίγο πρέπει να υπάρχει πόνος και να υποφέρεις στην πρόβα για να βγει το επιθυμητό αποτέλεσμα, ή πρέπει να υπάρχει βούρδουλας για να μάθει ο μαθητής. Υπήρχαν αυτοί οι τρόποι εκπαίδευσης. Τώρα έχουν ξεπεραστεί αυτά τα πράγματα. Νομίζω ότι υπάρχει και εξυγίανση γενικά στο επάγγελμα.
Εσένα σου έχει τύχει να βιώσεις μία συμπεριφορά κακή;
Ναι. Αλλά αυτό το γεγονός, αυτή η περίοδος ήταν για μένα τελικά μία ουσιαστική περίοδος για να μπορέσω εγώ να γίνω ένας αγωγός μιας πιο θετικής συνθήκης από την πλευρά του σκηνοθέτη πλέον. Το πιο σημαντικό, όπως και για πολλά άλλα πράγματα στη ζωή, δεν είναι η αντίδραση, αλλά η δράση. Δηλαδή, εγώ μπορεί να είμαι ένας άνθρωπος ο οποίος κατάφερε να βρει έναν τρόπο σωστής αντίδρασης απέναντι σε αυτή τη συμπεριφορά ή σε αυτή την κατάσταση σε μία πρόβα. Σε άλλους μπορεί να μην είναι εύκολο, ή να μην μπορούν να το διαχειριστούν και να λυγίσουν είτε ψυχολογικά για την περίοδο, είτε και για μια ζωή. Οπότε δεν νομίζω ότι κι εγώ πρέπει να μείνω στο κομμάτι ότι τα κατάφερα να βγω από αυτό, αλλά στο κομμάτι ότι δεν πρέπει να υπάρχει αυτή η δράση γενικότερα.
Ήταν συμπεριφορά λεκτικής βίας;
Ναι, δεν ήταν σωματικής, δηλαδή δεν ήρθα σε επαφή με ανθρώπους που μπορεί να έχουν κατηγορηθεί για κάτι τέτοιο. Αλλά στο κομμάτι ας πούμε της λεκτικής βίας ή της υποτίμησης, ναι, εκεί ήταν, σε αυτά τα πλαίσια.
«Έπεσα από τα σύννεφα όταν βγήκαν οι καταγγελίες για τον Πέτρο Φιλιππίδη»
Στο “Χαιρέτα μου τον Πλάτανο” πώς ήταν η συνεργασία σου με τον Πέτρο Φιλιππίδη;
Ε, δεν μπορώ να πω ψέματα ότι ως ηθοποιός και ως συνεργάτης, τους πρώτους έξι μήνες που ήμασταν μαζί, ήταν εξαιρετικός. Και αντίστοιχα, μία μεγάλη σχολή κωμωδίας.
Επειδή ακριβώς εκείνη την περίοδο ήρθαν καταγγελίες, έπεσες από τα σύννεφα εσύ όταν τα άκουσες;
Ναι, δεν είχα ιδέα γι’ αυτό το πράγμα. Καμία ιδέα. Ο άνθρωπος εννοείται μπορεί να έχει τη δική του προσωπική ζωή, αλλά για αυτά τα οποία κατηγορήθηκε δεν είχα ιδέα. Σε εμάς ήταν ένας κύριος, είχε έρθει πάρα πολύ επαγγελματίας, ήταν πάρα πολύ σωστός σε όλα του, αντίστοιχα ήταν πολύ άνετος με όλους, σε όλες τις ηλικίες, ενώ και με τα νέα παιδιά δεν είχε φέρει καμία εικόνα που θα μπορούσε να προσεγγίσει μια τέτοια εικόνα. Και μετά ήρθαν οι καταγγελίες και έφυγε από τη σειρά και ήρθε ο Τάσος Χαλκιάς.
«Μου είχε προταθεί να παρουσιάσω τηλεπαιχνίδι, αλλά το έκανε ο Γιώργος Καραμίχος με μεγάλη επιτυχία»
Ηθοποιοί στην τηλεόραση, παρουσιαστές; Θα ήταν κάτι που θα το έκανες;
Μου έχει προταθεί. Ήμουν κοντά κιόλας στο να παρουσιάσω ένα τηλεπαιχνίδι. Θα μου άρεσε, θα με ενδιέφερε πολύ. Κυρίως γιατί κάπως κι αυτός ο κόσμος έχει μια ωραία γοητεία, έχει ένα ωραίο φως. Όχι τόσο ως προς το κομμάτι της αυτοπροβολής, αλλά ως προς το κομμάτι της διαχείρισης. Δηλαδή μ’ αρέσει αυτό. Είμαι γενικά, μ’ αρέσουν πολύ τα παιχνίδια ας πούμε κιόλας, οπότε το κομμάτι ενός τηλεπαιχνιδιού θα με ίντριγκαρε πάρα πολύ.
Ποιο τηλεπαιχνίδι σου πρότειναν;
Το “Πες τη λέξη”, που έκανε ο Γιώργος Καραμίχος τελικά με μεγάλη επιτυχία, υπέροχος.
«Ξαφνικά μου έριξε ένα φάσκελο ο Μηνάς Χατζησάββας, έσφιξα τις γροθιές μου»
Διάβαζα κάτι σε συνέντευξή σου… ένα περιστατικό που είχε συμβεί με τον Μηνά Χατζησάββα
Ήμασταν στο θέατρο Πόρτα, είχαμε ανεβάσει την παράσταση “Mojo” σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου. Ήταν μια υπέροχη παράσταση. Και είχαμε την επίσημη πρεμιέρα τότε. Οπότε είχαν φωνάξει πάρα πολύ θεατρικό κόσμο. Και θυμάμαι, είχαμε βγει έξω, ενθουσιασμένος ο κόσμος… Μιλούσα με κάποιον και είχαμε ανοίξει μια συζήτηση, και ξαφνικά νιώθω ένα χτύπημα στην πλάτη. Γυρνάω και μου ρίχνει ένα φάσκελο πολύ δυνατό, έτσι ένα γερό χαστούκι. Παγώνω, δεν έχω προλάβει να δω ποιος είναι και κοιτάω απέναντί μου τον Μηνά Χατζησάββα. Και σε κλάσματα δευτερολέπτου, για λίγο έσφιξα τις γροθιές μου λέω “τι θα γίνει”, και μετά κατευθείαν μου λέει «Αγόρι μου, συγχαρητήρια», με πήρε αγκαλιά… Ήταν πάρα πολύ… Υπέροχος. Πάρα πολύ γλυκός άνθρωπος. Εκδηλωτικός. Θερμός, πάρα πολύ.
Πότε συνειδητοποίησες ότι θες να γίνεις ηθοποιός, ότι είναι αυτό που θες να κάνεις;
Κάναμε μια παράσταση στο Κολλέγιο Αθηνών. Πριν γίνει η μικρή παρουσίαση, έπεσε στον λευκό προτζέκτορα, ένα βίντεο. Και όσο έπαιζε αυτό το βίντεο, εγώ ήμουν πίσω απ’ αυτόν τον προτζέκτορα. Και όπως έπεφτε το φως, ήταν σαν διάφανο για μένα. Και έβλεπα όλα τα πρόσωπα και ήταν σαν να με κοιτάνε. Και έκατσα εκεί πέρα και ένιωσα τόσο ήρεμα… που με κοιτάγανε. Και λέω “Αυτό θέλω να κάνω”. Εκεί ήταν η στιγμή, η μαγική, που άλλαξαν όλα.
Η συντροφικότητα είναι σημαντικό πράγμα για σένα;
Πάρα πολύ. Και πολύ ουσιαστικό κομμάτι. Νομίζω ότι είναι ένα κομμάτι, στη ζωή των ανθρώπων, που πολλές φορές στην εποχή μας… λίγο το βάζουμε στην άκρη. Ή μπορεί και να το ξεχνάμε έτσι όπως τρέχει η ζωή, έτσι όπως τρέχουν όλα, έτσι όπως όλα γίνονται εύκολα, γρήγορα, κι ένα… swipe… επόμενο… επόμενο… επόμενο… Χωρίς να υπάρχει μεγαλύτερη προσπάθεια επένδυσης, ή να διατηρήσεις κάτι ουσιαστικό. Είναι πολύ ουσιαστικό κομμάτι.
Είσαι δηλαδή, περισσότερο της σχέσης;
Ναι. Ναι, ναι. Σχεσάκια θα μ’ έλεγα. Ναι. Τα τελευταία χρόνια λίγο απείχα απ’ τις σχέσεις, αλλά σχεσάκιας ήμουν στην πορεία μου.
Είσαι ερωτευμένος αυτή την περίοδο;
Αυτή την περίοδο, όχι.
Πώς σκέφτεσαι την εξέλιξή σου, σε 10 χρόνια από τώρα; Τι ονειρεύεσαι;
Ε, γενικά, θα ‘θελα να κάνω μια όμορφη οικογένεια. Τι όμορφο να βρω μία ωραία κοπέλα δίπλα μου και να μπορέσω να κάνω…
«Το στρες ήταν ένας τρόπος ζωής, για μένα, μέχρι τα 20 κάτι…»
Το διαχειρίστηκα πολύ νωρίς στη ζωή μου. Και έχω ηρεμήσει πάρα πολύ σαν άνθρωπος. Βοήθησε κι η Ικαρία βέβαια σε αυτό, να πούμε. Ξεκινώντας να πηγαίνω διακοπές εκεί πέρα απ’ τα 19 με τον Ηλία τον Μουλά που είναι Ικαριώτης, ενώ είμαι ένας άνθρωπος που μ’ αρέσει να δουλεύω και να δημιουργώ, εκεί βρήκα έναν τρόπο ζωής τελείως διαφορετικό, απ’ αυτό που ‘χω συνηθίσει. Βγήκα απ’ την πρίζα. Ηρέμησα λίγο. Είδα τα πράγματα από απόσταση.
Το άγχος το είχα γενικότερα και αφορούσε μια προσωπική ανασφάλεια στα πράγματα, την οποία σιγά-σιγά αρχισα να ξεπερνώ με τα χρόνια και λόγω επαγγέλματος και βιώνοντας απορρίψεις και πράγματα, τα οποία, άρχισα να τα διαχειρίζομαι και να τα απομυθοποιώ.
Αν ήσουν Σούπερ Ήρωας, ποιος θα ήσουν;
Θα μου άρεσε ο Deadpool. Γιατί είναι ένας χαρακτήρας, δεν ξέρω αν είναι τόσο γνωστός… είναι ένας χαρακτήρας που φέρει πάρα πολύ χιούμορ, αυτοσαρκασμό και ελαφρότητα σ’ όλα αυτά που κάνει. Δεν παίρνει πολύ στα σοβαρά τον ηρωισμό του.