Του Γιώργου Πανταζίδη
Η τραγική κατάσταση στο πάρκο Αλτιναλμάζη, που μόνο πάρκο δεν μπορεί να λογίζεται, δεν αποτελεί φαινόμενο των τελευταίων μηνών ή χρόνων, να είμαστε ειλικρινείς. ..
Με αλλεπάλληλα (φωτο)ρεπορτάζ, η ΓΝΩΜΗ έχει αναδείξει το ζήτημα της προβληματικής εικόνας ενός χώρου, μιας έκτασης, που θα μπορούσε να αποτελέσει σημείο αναφοράς για τον δημόσιο χώρο της Αλεξανδρούπολης. Θα μπορούσε να αποτελέσει ένα πάρκο πρότυπο – πολυχώρο αθλητισμού – αναψυχής και πολιτισμού που τόσο πολύ έχει ανάγκη ο τόπος
Ναι, λάθη σχεδιασμού και υλοποίησης – «αστοχία υλικού» υπήρξε αυτό είναι κοινά αποδεκτό. Από την άλλη, το βέβαιο είναι ότι όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει τίποτα ή σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει. Ελάχιστα από τα κακώς κείμενα, έχουν επιλυθεί, το πράσινο δεν έχει αυξηθεί, τα όργανα της παιδικής χαράς (παλια ή νέα) περιορίζονται σε έναν μικρό χώρο με τα τελείως τυπικά και χωρίς φαντασία, του στυλ «βάζουμε δύο κούνιες, μια τσουλήθρα και μια τραμπάλα για να βγούμε από την υποχρέωση»….
Οι προβλεπόμενοι χώροι άθλησης αναζητούνται, οι περιοχές με σκιάσεις δεν υπάρχουν, οι διάδρομοι περιπάτου παραμένουν χορταριασμένοι και αν τους διασχίσεις μπορεί να καταλήξεις με διάστρεμμα λόγω των κακως τοποθετημένων κυβόλιθων. Με άλλα λόγια …«Λίθοι καὶ πλίνθοι καὶ ξύλα καὶ κέραμος ἀτάκτως ἐρριμμένα οὐδέν χρήσιμά ἐστιν…». Το δε.. «πάρκο σκύλων» ένα απλά κακόγουστο ανέκδοτο.
Στην παρούσα φάση, τι ακούμε αυτη τη στιγμή από τα επίσημα χείλη της δημοτικής αρχής Αλεξανδρούπολης; Οτι «έχει ήδη ξεκινήσει τη συγκρότηση ομάδας εργασίας, με στόχο τον συνολικό επανασχεδιασμό του Πάρκου». Όπως κάτι ανάλογο ισχύει και για το διαλυμένο απο τη θεομηνία πάρκο “Αργώ”
Μια ακόμη γενικολογία, μια ακόμη ασαφής τοποθέτηση για μια ομάδα εργασίας πίσω από «κλειστές πόρτες» που προετοιμάζουν τα σχέδια για το πως θα διαμορφωθεί το πάρκο του μέλλοντος.
Μια τέτοια σοβαρή υπόθεση, όπως είναι ο σχεδιασμός ενός μεγάλου χώρου πρασίνου ενός πάρκου «σήμα κατατεθέν», όπως θα είναι το Αλτιναλμάζη ή το πάρκο στην «Αργώ», δε θα πρέπει να γίνεται σε κλειστά γραφεία, από λίγους και εκλεκτούς, αλλά θα πρέπει να έχει κοινωνό όλη την κοινωνία.
Μια κοινωνία που δε θα δει μπροστά της το «μετά» αλλά θα είναι ενήμερη και θα λάβει γνώση των σχεδιασμών, θα εχει τη δυνατότητα να προτείνει, να εκφράζεται, να συνδιαμορφώνει, να λέει τη γνώμη της, να μην νιώθει ότι βρίσκεται στο περιθώριο και «απεναντι στο σύστημα» που διοικεί , όπως γίνεται μέχρι τώρα. Γιατί τέτοια ζητήματα αφορούν το μέλλουν, τις επόμενες γενιές της Αλεξανδρούπολης