Η πόλη Gotham είναι το σκοτεινό, δυστοπικό σκηνικό όπου δρα ο Μπάτμαν: γεμάτη βία και εγκληματικότητα, πολιτική διαφθορά και έλλειψη δικαιοσύνης. Η εκδήλωση που διοργάνωσαν την προηγούμενη εβδομάδα οι Ενεργοί Πολίτες Βόλου, ξεκίνησε με ένα βίντεο που παρομοίαζε την πόλη τους με το Gotham City.
Με μουσική υπόκρουση από τον «Νονό», οι εικόνες (ολόκληρο το βίντεο στη συνέχεια) δείχνουν από τη ρύπανση της πόλης μέχρι τον δήμαρχο Μπέο να απαιτεί από έναν έφηβο να του ζητήσει συγγνώμη ή να χειροδικεί εναντίον πλημμυροπαθή.
Διαβάστε: Αχιλλέας Μπέος / Έσπρωξε δημοτικό σύμβουλο και τον πέταξε έξω [Βίντεο]
Δεκάδες παρευρισκόμενοι στην εκδήλωση μίλησαν για τα σπίτια «αντιφρονούντων» που άγνωστοι πετροβολάνε, δημοσιογράφοι για επιθέσεις που δέχθηκαν από μπράβους και πολίτες, για τις στημένες δίκες από ένα πολυπλόκαμο παραδικαστικό κύκλωμα, που δικάζει τα θύματα και αναβάλλει τις δίκες για τους θύτες.
Στην εκδήλωση μίλησαν ο Γιάννης Μάγγος, που αναφέρθηκε στον σοβαρό τραυματισμό του παιδιού του από την αστυνομία έξω από τα δικαστήρια του Βόλου το 2020 και πώς το αποτελείωσαν στην Ασφάλεια.
Η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας Ζωή Κωνσταντοπούλου, που έχει αναλάβει εθελοντικά τους διωκόμενους πολίτες, ταξιδεύει συστηματικά στην πόλη για να τους υπερασπίσει και να τους εμψυχώσει, καταγγέλλοντας χωρίς περιστροφές τη βία του δημάρχου. Και ο υπογράφων.
Στη δική μου εισήγηση, ξεκίνησα με το ερώτημα πώς είναι δυνατόν να συμβαίνουν όλα αυτά σε μία πόλη με την πολιτιστική παράδοση του Βόλου.
Διαβάστε: Βόλος / Ποινική δίωξη κατά Μπέου και στελεχών του Δήμου για κακουργηματική απιστία
Ακολουθούν αποσπάσματα από την ομιλία:
Σε μια επιστολή προς την αδελφή του κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 1944, όταν το Βερολίνο βομβαρδιζόταν μέρα και νύχτα, ένας Γερμανός έφηβος περιγράφει μια συναυλία της Φιλαρμονικής του Βερολίνου, με το κοινό και τους μουσικούς χωμένους μέσα σε βαριά παλτά κάτω από μια στέγη γεμάτη τρύπες από βρετανικές και αμερικανικές βόμβες.
Σχεδόν μέχρι τα τελευταία στάδια του πολέμου, οι κινηματογράφοι ήταν γεμάτοι, οι χορευτικές επιθεωρήσεις βρίσκονταν στο απόγειο τους, το ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα συνεχιζόταν και οι άνθρωποι επισκέπτονταν τον διάσημο ζωολογικό κήπο της πόλης.
Ένας λόγος για τη δημόσια υποταγή σε τρομερές συνθήκες είναι ο φόβος. Στα τελευταία χρόνια του πολέμου, ένας κάτοικος του Βερολίνου μπορούσε να συλληφθεί και, συχνά, να εκτελεστεί επειδή αμφισβητούσε την τελική γερμανική νίκη — για ηττοπάθεια. Υπάρχει όμως κάτι πιο ύπουλο: η συνήθεια στο καθημερινό δηλητήριο. Ο Μιθριδατισμός.
Σταδιακά συνηθίζουμε κάτι, που πριν από 10-15 θα μας φαινόταν αδιανόητο. Πώς θα αντιδρούσατε αν από 15 χρόνια σας έλεγα πριν ότι μια μέρα θα έμπαινε ένας κουκουλοφόρος στο δημοτικό συμβούλιο του Βόλου την ώρα της συνεδρίασης, θα ξυλοκοπούσε Σύμβουλο, θα τον συλαμβάνανε αμέσως κατά τύχη για να αποκαλυφθεί ότι ο τραμπούκος είναι και αυτός Δημοτικός Σύμβουλος, που μάλιστα παραμένει ακόμη στη θέση του;
Θα με περνάγατε για τρελό.
Δεν ξεκινά το κακό από τόσα ακραία επεισόδια, αλλά από μικρότερα που δεν αξιολογούμε ή τα ανεχόμαστε, ελπίζοντας ότι είναι μεμονωμένα και παροδικά. Οταν ο Τραμπ εκλέχθηκε το 2016, κάποιοι Αμερικανοί φίλοι με διαβεβαίωναν ότι δεν τρέχει τίποτα σοβαρό. «Θέλει να παίζει γκολφ και καμία γκόμενα».
«Άλλωστε, η Χίλαρι Κλίντον και ο Τζορτζ Γ. Μπους ήταν χειρότεροι, αφού ανέχθηκαν ή εξαπέλυσαν περιττούς πολέμους», παραθέτει τα επιχειρήματα των μη ανησυχούντων ένας αρθρογράφος των New York Times:
«Ένας γνωστός Αμερικανός ιστορικός μου είπε ότι δεν υπήρχε πραγματικά λόγος ανησυχίας, αφού, τελικά, και ο Ρούζβελτ είχε κάποτε αυταρχικές τάσεις. Η δημοκρατία δεν θα καταστρεφόταν ποτέ, με διαβεβαίωσε ένας καθηγητής νομικής, γιατί ”οι Αμερικανοί αγαπούν υπερβολικά την ελευθερία”.
Από τότε, το ένα όριο μετά το άλλο έχει ξεπεραστεί: οι μετανάστες χωρίς χαρτιά αποκαλούνται ”ζώα”· πολιτικά σκάφη ανατινάζονται στη θάλασσα· Αμερικανοί πολίτες πυροβολούνται στους δρόμους και στη συνέχεια κατηγορούνται ως εγχώριοι τρομοκράτες· πανεπιστήμια, ειδησεογραφικά πρακτορεία και δικηγορικά γραφεία υφίστανται εκφοβισμό και εκβιασμό· και πρόσφυγες απελαύνονται σε χώρες των οποίων τη γλώσσα πιθανότατα δεν μιλούν καν.
Και αυτό χωρίς να υπολογίζουμε την ανοιχτή διαφθορά που επικρατεί στις οικογένειες και στους κύκλους των κολλητών του Τραμπ».
Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά. Δέστε την περίπτωση του Αδωνι Γεωργιάδη, ενός ακροδεξιού θαυμαστή της οικονομίας της χούντας και φίλου του δικτάτορα Παττακού, που τη δεκαετία του 2000 ξεστόμιζε κάτι αρχαιοελληνικές μπούρδες και έβριζε τη ΝΔ.
Οταν κυκλοφόρησε ότι θα προσχωρήσει στην ΝΔ δεν το πιστέψαμε. Ούτε όταν έγινε υπουργός. Ούτε μετά, όταν έγινε αντιπρόεδρος της ΝΔ, ενώ πουλούσε νανογιλέκα στην trashTV. Τώρα προαλείφεται για την προεδρία του κόμματος! Kαι αυτό οι δημοσιογράφοι, πολλοί από τους οποίους έχουν σοβαρές ευθύνες για τον εκφασισμό, το παρουσιάζουν σαν κάτι φυσιολογικό.
Συμβολίζοντας την υποταγή στο κακό, ο ίδιος άνθρωπος μας παρακινεί τώρα να συμφιλιωθούμε με το αδιανόητο. Λέει ότι τα σκάνδαλα στον ΟΠΕΚΕΠΕ δεν πρέπει να μας κάνουν εντύπωση γιατί πάντα είχαμε παρόμοια. Οι υποκλοπές επίσης, τι πρόβλημα έχετε αν σας παρακολουθούν βιάζοντας την προσωπική σας ζωή; Αυτός δεν έχει κανένα.
Παλαιότερα, η επίθεση σε μια χώρα θεωρούνταν ξεκάθαρη παραβίαση διεθνούς δικαίου. Στην πρόσφατη περίπτωση του Ιράν, η δημόσια συζήτηση μετατοπίστηκε: από τη νομιμότητα, πήγε στα γεγονότα και την πορεία της σύγκρουσης. Η παραβίαση του δικαίου έγινε «κανονικότητα».
Οπως δήλωσε και ο κ. Μητσοτάκης για την εισβολή στη Βενεζουέλα και την απαγωγή Μαδούρο, πρωθυπουργός σε μία χώρα που θα έπρεπε να υπερασπίζεται με νύχια και με δόντια το διεθνές δίκαιο: «δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών»!
Διαβάστε: Μητσοτάκης / Θυμήθηκε το Διεθνές Δίκαιο και προκάλεσε αντιδράσεις
Η βία εκφράζεται σε πολλά επίπεδα: από τον πόλεμο μέχρι την καθημερινότητα. Από τη βία στα σχολεία μέχρι τις γυναικοκτονίες, τα παραδείγματα συνήθειας και αποδοχής της βίας είναι δεκάδες.
Η αντίδραση μας είναι ανθρώπινη. Ο άνθρωπος θέλει να ελπίζει. Διατηρεί την ελπίδα ότι τα πράγματα σύντομα θα πάνε καλά, ότι οι πολιτικές αυθαιρεσίες είναι προσωρινές ή τουλάχιστον ότι δεν μπορούν να γίνουν χειρότερες. Ένας τρόπος να αντιμετωπίζεις τις δύσκολες εποχές, είναι να προσποιείσαι ότι είναι φυσιολογικές.
Αλλά αυτό είναι επικίνδυνο και δεν υπάρχει επιστροφή. Δεν υπάρχει τέλος και για αυτό πρέπει να υπάρχει αντίσταση στον «μιθριδατισμό». Τον πρώτο αιώνα προ Χριστού, ο βασιλιάς Μιθριδάτης, φοβόταν τόσο πολύ τη δηλητηρίαση (πολύ συνηθισμένη τότε στους ηγεμόνες), που έπαιρνε καθημερινά μικρές ποσότητες διαφόρων δηλητηρίων.
Λέγεται ότι όταν αργότερα προσπάθησε να αυτοκτονήσει με δηλητήριο, δεν τα κατάφερε. Είχε αποκτήσει ανοσία.