Από τη Γουόλ Στριτ μέχρι τον Λευκό Οίκο, η εβδομάδα συνοδεύτηκε από έναν ιδιότυπο όρο που αποτυπώνει τη στάση του Ντόναλντ Τραμπ, το λεγόμενο «Persian Taco» [Trump Always Chickens Out] – μια ειρωνική περιγραφή της τακτικής των μεγάλων απειλών που ακολουθούνται από απότομες υπαναχωρήσεις. Ads Δείτε τις εξελίξεις της ημέρας: Live blog – Μέση Ανατολή / Νέες απειλές του Ιράν για το Ορμούζ – Πάνω από 370 χιλιάδες παιδιά εκτοπισμένα στον Λίβανο
Τα ξημερώματα της Δευτέρας, καθώς οι αγορές αντιδρούσαν έντονα στις απειλές για πλήγματα σε ιρανικές ενεργειακές υποδομές – με το πετρέλαιο να εκτινάσσεται, τα χρηματιστήρια να υποχωρούν και τις αποδόσεις των ομολόγων να ανεβαίνουν – ο Αμερικανός πρόεδρος έκανε στροφή, ανακοινώνοντας ότι αναβάλλει τις επιθέσεις, επικαλούμενος «πολύ καλές» συνομιλίες με την Τεχεράνη.
Η αντίδραση των αγορών ήταν άμεση, καθώς το πετρέλαιο Brent υποχώρησε κάτω από τα 100 δολάρια από τα 112, ενώ ο δείκτης S&P 500 κατέγραψε άνοδο 1,5% μέσα σε λίγες ώρες, παρά τις αρχικές προβλέψεις για πτώση.
Διαβάστε επίσης: Βανς σε Νετανιάχου / «Πούλησες» στον Τραμπ ότι θα ήταν εύκολος ο πόλεμος στο Ιράν
Από τον έλεγχο στην αβεβαιότητα
Ωστόσο, η τακτική αυτή φαίνεται πλέον να χάνει την αποτελεσματικότητά της, όπως γράφει η Guardian. Ads Παρότι ο Τραμπ εξακολουθεί να έχει τη δυνατότητα να επηρεάζει δραστικά τις εξελίξεις, η εικόνα ότι ελέγχει την πορεία του πολέμου αρχίζει να ξεθωριάζει.
Οι αγορές το αντιλήφθηκαν γρήγορα, διότι μετά την αρχική αισιοδοξία, η νευρικότητα επέστρεψε όταν η Τεχεράνη διέψευσε τις «παραγωγικές συνομιλίες» που επικαλούνταν ο Τραμπ και προχώρησε σε νέες επιθέσεις με πυραύλους εναντίον στόχων στο Ισραήλ, στο Ιράκ και σε χώρες του Κόλπου.
Παράλληλα, αν και η αποστολή αμερικανικού ειρηνευτικού σχεδίου δημιούργησε προσωρινή ανακούφιση, οι επενδυτές εμφανίζονται πλέον δύσπιστοι απέναντι στις δηλώσεις του Λευκού Οίκου.
Διαβάστε επίσης: Reuters / Οι ΗΠΑ παραδέχονται ότι έχουν καταστρέψει πολύ λιγότερα ιρανικά όπλα από ότι ισχυρίζεται ο Τραμπ
Μια στρατηγική που φθείρεται
Δεν είναι η πρώτη φορά που οι αγορές αμφισβητούν την επιρροή του Τραμπ. Ήδη από τον Μάρτιο, παρόμοιες δηλώσεις περί άμεσου τερματισμού του πολέμου είχαν προκαλέσει πρόσκαιρη άνοδο, η οποία όμως γρήγορα εξανεμίστηκε.
Στο παρελθόν, όπως κατά την περίοδο των δασμών το 2025, η τακτική «απειλώ και υποχωρώ» είχε αποδώσει, καθώς ο Τραμπ διατηρούσε μεγαλύτερο έλεγχο της κατάστασης. Σήμερα, όμως, το περιβάλλον είναι σαφώς πιο σύνθετο και επικίνδυνο.
Αντικρουόμενοι στόχοι και πολιτική πίεση
Ο Αμερικανός πρόεδρος βρίσκεται αντιμέτωπος με μια δύσκολη εξίσωση, γιατί αφενός επιδιώκει τον τερματισμό του πολέμου και την επιστροφή των αμερικανικών δυνάμεων, αφετέρου πρέπει να διασφαλίσει την ομαλή ροή πετρελαίου μέσω των Στενών του Ορμούζ, τα οποία το Ιράν ελέγχει ουσιαστικά.
Την ίδια στιγμή, οι ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ πλησιάζουν και η κοινή γνώμη εμφανίζεται ολοένα και πιο αρνητική απέναντι στη σύγκρουση, ιδίως καθώς οι τιμές καυσίμων αυξάνονται και ο πληθωρισμός προβλέπεται να ενισχυθεί.
Το πλεονέκτημα του χρόνου για την Τεχεράνη
Σε αντίθεση με την Ουάσινγκτον, το Ιράν φαίνεται να έχει τη δυνατότητα να «παίξει με τον χρόνο».
Παρά τις βαριές απώλειες και τα πλήγματα στις στρατιωτικές του υποδομές, το καθεστώς παραμένει σταθερό και ικανό να προκαλεί σοβαρές επιπτώσεις στη διεθνή οικονομία, περιορίζοντας τη διέλευση ενέργειας από το Ορμούζ.
Η Τεχεράνη δεν δείχνει διάθεση άμεσης υποχώρησης, εκτιμώντας ότι μόνο μέσω ισχυρών αντιποίνων μπορεί να αποτρέψει μελλοντικές επιθέσεις.
Παράλληλα, φέρεται να θέτει δικούς της όρους για ειρήνευση, όπως αναγνώριση της κυριαρχίας της στα Στενά και αποζημιώσεις για τις ζημιές από τις επιθέσεις ΗΠΑ και Ισραήλ.
Οι αγορές «διαβάζουν» την πραγματικότητα
Οι επενδυτές φαίνεται να συνειδητοποιούν ότι η πρωτοβουλία των κινήσεων δεν ανήκει πλέον αποκλειστικά στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αντίθετα, η εξέλιξη της σύγκρουσης εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις αποφάσεις της Τεχεράνης.
Η πτώση του S&P 500 και η διατήρηση των τιμών του πετρελαίου σε υψηλά επίπεδα επιβεβαιώνουν αυτή την αβεβαιότητα.
Παρά τις προσδοκίες, το Ιράν εμφανίζεται πιο ανθεκτικό και απρόβλεπτο απ’ ότι αρχικά εκτιμήθηκε.
Σε αυτό το νέο τοπίο, η στρατηγική των εντυπωσιακών απειλών και των γρήγορων αναδιπλώσεων δεν φαίνεται πλέον αρκετή για να καθησυχάσει ούτε τις αγορές ούτε τη διεθνή κοινότητα.