Μια βορειοκορεατική ταινία προκαλεί αίσθηση στο εσωτερικό της χώρας, παρουσιάζοντας σκηνές και αφηγηματικά στοιχεία που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν αδιανόητα για κρατικά εγκεκριμένη ταινία. Ads Στο «Days and Nights of Confrontation», ένας άνδρας πεθαίνει από ασφυξία με πλαστική σακούλα. Μια ηρωίδα μαχαιρώνεται από τον ίδιο της τον σύζυγο, τραυματίζεται αργότερα όταν τη χτυπά αυτοκίνητο και τελικά δολοφονείται. Σε άλλη σκηνή εμφανίζεται άτομο με γιλέκο αυτοκτονίας με εμφανή καλώδια. Υπάρχει εξωσυζυγική σχέση και ακόμη και γυμνότητα.
Αφού προσέλκυσε πλήθη στις κινηματογραφικές αίθουσες της Βόρειας Κορέας το 2025, η ταινία προβλήθηκε τους προηγούμενους μήνες για πρώτη φορά και από την κρατική τηλεόραση, πράγμα που αποτελεί ένα σαφές μήνυμα επίσημης έγκρισης για ένα έργο που ξεπερνά μακροχρόνια κινηματογραφικά ταμπού στη χώρα.
Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι παραγωγός είναι το April 25 Film Studio, το στούντιο που είναι υπεύθυνο για τις ιδεολογικά σημαντικότερες ταινίες του καθεστώτος. Ads «Χαρακτήρας που πεθαίνει από ασφυξία με πλαστική σακούλα… αυτό σίγουρα δεν το έχω ξαναδεί σε ταινία της ΛΔΚ», δήλωσε στο CNN ο Αμερικανός σκηνοθέτης Justin Martell, ο οποίος παρακολούθησε το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Πιονγκγιάνγκ πέρυσι.
Η σεξουαλική θεματολογία είναι, επίσης, εντυπωσιακά τολμηρή για τα πρότυπα της Βόρειας Κορέας.
«Υπήρχε και κάποια μερική γυμνότητα, κάτι που επίσης δεν έχω ξαναδεί σε βορειοκορεατική ταινία», πρόσθεσε.
Συλλογική εμπειρία και σοκ
Οι βορειοκορεατικές ταινίες προβάλλονται συνήθως συλλογικά: σε κατάμεστα σινεμά ή σε οργανωμένες προβολές σε χώρους εργασίας. Οι αντιδράσεις —γέλια, επιφωνήματα, χειροκροτήματα— είναι ορατές και κοινές. Σε αυτό το πλαίσιο, μια ταινία σχεδιασμένη να σοκάρει αποκτά μεγαλύτερο βάρος.
Η ιστορία διαδραματίζεται στα μέσα της δεκαετίας του 2000 και περιστρέφεται γύρω από την προδοσία, τόσο σε προσωπικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο, με αποκορύφωμα μια συνωμοσία για τη δολοφονία του Κιμ Γιονγκ Ιλ μέσω ανατίναξης του τρένου του.
Ανεξάρτητες μαρτυρίες απλών θεατών είναι αδύνατον να επιβεβαιωθούν, όμως είναι σαφές ότι τέτοιο περιεχόμενο δεν θα περνούσε τη λογοκρισία πριν από μία δεκαετία. Παρ’ όλα αυτά, το «Days and Nights» παρουσιάστηκε ως ταινία που έχει κύρος και τιμήθηκε στο Φεστιβάλ Πιονγκγιάνγκ με βραβεία Καλύτερου Ηθοποιού και Καλύτερων Ηχητικών Εφέ.
Όχι ανατρεπτική, αλλά πιο σύγχρονη
Η ταινία είναι προκλητική, όχι όμως ανατρεπτική. Παραμένει πλήρως ενταγμένη στις θεματικές του καθεστώτος. Η προδοσία οδηγεί στην καταστροφή. Mόνο η αφοσίωση στο κράτος προσφέρει ασφάλεια, αναφέρει το CNN.
Αυτό που αλλάζει είναι η φόρμα. Η παραγωγή είναι πιο προσεγμένη, ο ρυθμός γρηγορότερος και το ύφος ξεκάθαρα σύγχρονο, δανεισμένο από τα θρίλερ του Χόλιγουντ — κάτι που η βορειοκορεατική κινηματογραφία απέφευγε επί δεκαετίες.
Σύμφωνα με τον Martell, αυτό αντανακλά την προσπάθεια του καθεστώτος του Κιμ Γιονγκ Ουν να προσελκύσει ένα νεότερο κοινό, του οποίου η προσοχή δεν θεωρείται πλέον δεδομένη.
Ιστορικά ταμπού και υπαινιγμοί πραγματικών γεγονότων
Η πλοκή παραπέμπει έντονα σε μια πραγματική έκρηξη το 2004 στον σιδηροδρομικό σταθμό Ryongchon, κοντά στα κινεζικά σύνορα. Επισήμως χαρακτηρίστηκε ατύχημα, όμως εκτός χώρας κυκλοφόρησαν φήμες περί απόπειρας δολοφονίας.
«Η κυβέρνηση δεν το έχει αναγνωρίσει ποτέ ως κάτι άλλο πέρα από ατύχημα», είπε ο Martell. «Το να εμφανίζεται ως κεντρική ιστορία σε ταινία είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και πρωτοφανές» τονίζει.
Στο τέλος, η συνωμοσία αποτυγχάνει, οι δράστες συλλαμβάνονται και το βασικό μήνυμα ενισχύεται: κάθε απόπειρα κατά του ηγέτη οδηγεί στην απόλυτη τιμωρία, σύμφωνα με το CNN.
Προπαγάνδα που πρέπει να βλέπεται
Η Βόρεια Κορέα πάντα αντιμετώπιζε τον κινηματογράφο ως κρίσιμο εργαλείο εξουσίας. Ο Κιμ Γιονγκ Ιλ, πατέρας του σημερινού ηγέτη, είχε προσωπική εμμονή με το σινεμά και παρενέβαινε άμεσα σε σενάρια, μοντάζ και κάστινγκ.
Σήμερα, με τα smartphones να εξαπλώνονται και παράνομα νοτιοκορεατικά δράματα να κυκλοφορούν σε USB. Η προπαγάνδα πρέπει να είναι και ελκυστική.
Το «Days and Nights of Confrontation» αποτελεί μέρος αυτής της στρατηγικής: πιο σκοτεινό, πιο γρήγορο, πιο βίαιο σύγχρονο στην αισθητική, αλλά απολύτως πιστό στο παλιό μήνυμα του καθεστώτος.