Πριν μερικούς μήνες, ίσως ένα χρόνο, μεσούσης της γενοκτονίας στη Γάζα, είχα πάθει σοκ και νομίζω όσοι είχαν δει αυτή τη συνέντευξη είχαν πάθει σοκ, μίας κυρίας υπουργού ή κάτι τέτοιο της κυβέρνησης Νετανιάχου που ήταν αρμόδια για τον εποικισμό. Είχε γαλάζια μάτια ψυχρά σαν ατσάλι, δεν θα τα ξεχάσω ποτέ και σε επανειλημμένες ερωτήσεις του δημοσιογράφου τι έχει να πει για τα 20.000 νεκρά βρέφη απαντούσε σταθερά και μονότονα “Οι Παλαιστίνιοι να φροντίζουν να μην απειλούν το Ισραήλ”, η δημοσιογράφος επέμενε “σύμφωνοι αλλά μιλάμε για μωρά για βρέφη πως αισθάνεστε που αυτή τη στιγμή υπάρχουν 20.000 σκοτωμένα παιδάκια”- τίποτα, αυτής δεν έπαιζε το βλέφαρο της και με μεταλλική φωνή έλεγε το ποίημα της “να φροντίζουν οι Παλαιστίνιοι να μην απειλούν το Ισραήλ.”
Εδώ και τρεις μέρες έγινε γνωστό ότι μια νεαρή ισραηλινή, κόρη υπουργού βρέθηκε νεκρή και ο θάνατος της αποδόθηκε σε αυτοκτονία διότι άφησε και ένα γράμμα καταγγελία για την σεξουαλική κακοποίηση την οποία υφίστατο επί σειρά ετών από τον πατέρα της και το περιβάλλον του. Λεπτομέρειες για την υπόθεση γράφει η Φωτεινή Λαμπρίδη σήμερα. Εγώ θέλω να σταθώ σε μία άλλου τύπου λεπτομέρεια.
Παραθέτω κάποιες φωτογραφίες της μητέρας της κοπέλας που φέρεται να αυτοκτόνησε, της Ορίτ Στροκ που είναι υπουργός Εποικισμού του Ισραήλ και τις αφιερώνω σε όλες τις κυρίες και τους κυρίους που σκίζουν τα καλσόν και τις κορδέλες τους, για τα δικαιώματα των γυναικών στο Ιράν.
Εδώ βλέπετε μία υπουργό του Ισραήλ, αυτού του κράτους- τέρατος, που σκοτώνει ανθρώπους για πλάκα, που ξεκληρίζει οικογένειες για πλάκα, που κρατάει ομήρους χωρίς δίκη γιατί έτσι γουστάρει, που μισεί την επιστήμη και την ελευθερία της σκέψης και της πράξης.
Αυτή λοιπόν η κυρία όπως βλέπετε φοράει τί;;; Μαντήλα; Τουρμπάνι; Χιτζαμπ;
Δεν την λένε χιτζάμπ οπως στο Ιράν αλλά mitpachot.
Στις υπερορθόδοξες (haredi) εβραϊκές κοινότητες στο Ισραήλ, όπου ακολουθούνται αυστηροί κανόνες σεμνότητας (tzniut), οι παντρεμένες γυναίκες καλύπτουν τα μαλλιά τους. Το μαντήλι αυτό ονομάζεται mitpachat ή απλώς tichel (γίντις).
Τι είναι το tichel/mitpachat: Πρόκειται για ένα μαντήλι, σάλι ή ύφασμα που δένεται γύρω από το κεφάλι με διάφορους τρόπους, καλύπτοντας πλήρως τα μαλλιά. Σας θυμίζει κάτι, φουριόζες υπερασπίστριες της δυτικής ελευθερίας; Μήπως σας θυμίζει ακριβώς αυτό που συμβαίνει και στο Ισλάμ ότι δηλαδή τα κορίτσια έχουν το κεφάλι ακάλυπτο, ενώ οι γυναίκες μόλις παντρευτούν κουκουλώνονται;
Και για να εξηγούμαι δεν κουκουλώνονται τελείως, όπως ας πούμε στο Αφγανιστάν που επιτέλους “απελευθερώθηκαν” και από τότε τους απαγορεύεται ακόμα και να πηγαίνουνε στο σχολείο, η στη Σαουδική Αραβία που επιτρέπεται μόνο τα μάτια τους να φαίνονται, αλλά εκεί έχουνε πολλά πετροδολάρια και έτσι δε μιλάμε γι΄ αυτές, γιατί όταν τρώνε δεν μιλάνε όπως ξέρουμε.
Στο Ιράν απλώς σκεπάζουν χαλαρά τα μαλλιά με ένα μαντήλι, μια εσάρπα κάτι τελοσπάντων, που όποιος έχει δει ιρανικό κινηματογράφο καταλαβαίνει πως μπορεί να είναι κάτι πολυτελές, κάτι μεταξωτό, κάτι χρωματιστό ή κάτι απλό καθημερινό- σπανίως είναι μαύρο. Και αυτό το Χιτζάμπ που σε μας τις γυναίκες της Δύσης είναι απεχθές βέβαια, εφόσον είναι υποχρεωτικό, συνδέεται με καταπίεση των γυναικών συνολική, συνδέεται με την αστυνομία ηθών, συνδέεται με τα ελεύθερα μαλλιά που ανεμίζουν, τα μαλλιά που τα κόβει η άλλη με το ψαλίδι ως αντιστασιακή πράξη, δεν συνδέεται όμως με δολοφονική μανία εναντίον άλλων λαών, όπως συνδέεται αυτό το τουρμπάνι των Ισραηλινών ακροδεξιών.
Αυτή η κυριούλα λοιπόν, με το άδειο βλέμμα και τα σφιγμένα χείλη είναι η μαμά της κοπέλας που βρέθηκε νεκρή, αφού πρώτα κατήγγειλε τους κατά συρροήν βιασμούς της από τον μπαμπάκα της και τους φίλους του. Της κοπέλας που είπαν ότι αυτοκτόνησε, της Σοσάνα Στροκ. Είναι η υπουργός εποικισμού Ορίτ Στροκ, αυτή που κατευθύνει τα ημίτρελλα ζαβά με τα μπουκλάκια να εξορμούν στην Δυτική όχθη να βρίζουν, να φτύνουν, αυτήν να δέρνουν και να δολοφονούν τους ανθρώπους, αρπάζοντας τα σπίτια τους και τη γη τους.
Αν δεν γνωρίζετε να ψάξετε να μάθετε και να μην κάνετε τους έξυπνους.
Και δε χρειάζεται να ψάξετε σε βιβλία δείτε λιγάκι τηλεόραση. Ας πούμε το Unorthodox, την συνταρακτική σειρά για τους χασιδίτες εβραίους του Μπρούκλιν και τις δυστυχισμένες γυναίκες τους, που υποχρεώνονται να ξυρίζουν το κεφάλι τους με το που παντρεύονται και να φοράνε μία πανομοιότυπη περούκα όλες με μαύρο ίσιο μαλλί και μέσα στο σπίτι τους (!!! )και από πάνω και το μαντήλι. Ελάτε μετά, ευχαρίστως να ξαναμιλήσουμε για καταπίεση.
Αλλά να ξέρουμε γιατί ακριβώς μιλάμε, παρακαλώ. Να ξέρουμε για παράδειγμα το σχεδόν μηδενικό ποσοστό αναλφαβητισμού των γυναικών στο Ιράν, να ξέρουμε ότι στο Ιράν υπάρχει Βουλή, να ξέρουμε ότι στο Ιράν υπάρχει εβραϊκή κοινότητα ακόμα και σήμερα, που εκπροσωπείται στη Βουλή αυτή, όπως άλλωστε και η χριστιανική κοινότητα.
Και ας ρίξουμε και μια ματιά στους λόγους που έφεραν το θεοκρατικό καθεστώς στην εξουσία, ας δούμε λίγο τα πεπραγμένα του Σάχη Ρεζά Παχλαβί που ανέτρεψε με τη βοήθεια των ΗΠΑ με πραξικόπημα το 1953, τον εκλεγμένο πρωθυπουργό Μοσαντέκ, κυβέρνησε με βία, διαφθορά και μπόλικη γκλαμουριά, αδιαφορώντας για το λαό που βίωνε ακραία φτώχεια, φυλακίζοντας και δολοφονώντας τους κομμουνιστές και τελικά οδηγώνταςτους ανθρώπους στην αγκαλιά των Αγιατολλάχ.
Για να πάρετε μία ιδέα τι είδους καθεστώς ήταν αυτό που θέλουν να επαναφέρουν Ηνωμένες Πολιτείες ας μιλήσουμε για τη γιορτή με τα 50.000 νεκρά πουλιά.Τον Οκτώβριο του 1971, ο Σαχης θέλησε να αποδείξει στον κόσμο ότι το Ιράν είχε μπει οριστικά στη σύγχρονη εποχή. Επέλεξε να γιορτάσει τα 2.500 χρόνια της περσικής μοναρχίας με μια υπερπαραγωγή στην έρημο της Περσέπολης. Έστησε μια ολόκληρη πόλη από πολυτελείς μεταξωτές σκηνές, κάλεσε βασιλιάδες, προέδρους και ηγέτες απ’ όλο τον κόσμο και μετέτρεψε τον αρχαιολογικό χώρο σε σκηνικό χλιδής.
Το catering ήρθε από το Maxim’s του Παρισιού, σερβιρίστηκαν δεκάδες τόνοι φαγητού, χαβιάρι από την Κασπία και σαμπάνια του 1959. Για την ατμόσφαιρα μεταφέρθηκαν 50.000 ωδικά πτηνά, τα οποία πέθαναν μέσα σε λίγες ημέρες από τη ζέστη της ερήμου. Την ώρα που οι υψηλοί προσκεκλημένοι έπιναν και γιόρταζαν ανάμεσα στα ερείπια της αρχαίας Περσίας, χωριά λίγα χιλιόμετρα μακριά δεν είχαν καν πόσιμο νερό. Εκείνη η γιορτή δεν ήταν απλώς επίδειξη δύναμης. Ήταν η στιγμή που ο Σαχης έδειξε πόσο μακριά βρισκόταν από την πραγματικότητα της χώρας του.
Και ήταν η αρχή του τέλους.