«Μας άλλαξε τη ζωή» δήλωσαν για το ντοκιμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου οι φοιτητές-μέλη της κριτικής επιτροπής, στη χθεσινή τελετή απονομής των βραβείων του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Ads Το «Γεννημένος δύο φορές», που κατέκτησε το ειδικό βραβείο της Επιτροπής Νεότητας του ΑΠΘ, είναι ένα ντοκιμαντέρ με θέμα τη μνήμη, τη συγχώρεση και την απίθανη φιλία ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που χώρισε η ιστορία.
Διαβάστε: 28o Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης / Βραβεύτηκε το «Γεννημένος δύο Φορές» του Στέλιου Κούλογλου – Όλα τα βραβεία
Πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο Σιμόν Γκρονόφσκι, 94 ετών σήμερα. Το 1943, όταν οι Ναζί μετέφεραν την οικογένεια του και χιλιάδες Εβραίους του Bελγίου στο Αουσβιτς, η μητέρα του τον έσπρωξε από το τρένο. Ads Ογδοντατρία χρόνια μετά, συνεχίζει να δικηγορεί προστατεύοντας τους αδύνατους, δίνει συναυλίες με τη δική του μπάντα τζαζ και μιλάει κάθε εβδομάδα σε σχολεία και κοινότητες για τη δημοκρατία και τον κίνδυνο της ακροδεξιάς.
Αδελφικός του φίλος είναι ο Κόνραντ, ο μικρός γιός ενός διαβόητου Βέλγου δωσίλογου. Στρατολογημένος στα SS, ο μεγαλύτερος αδελφός του Κόνραντ ήταν ο δεσμοφύλακας που οδήγησε τον Σιμόν, τη μητέρα και την αδελφή του στο τρένο για το Αουσβιτς.
Ζήτησε από τον Σιμόν να τον συγχωρήσει.
Για την ταινία έγραψαν:
«Τα εξαιρετικά πλάνα, που εναλλάσσονται ανάμεσα στις γειτονιές των Βρυξελλών και σε ένα σχεδόν δυστοπικό τοπίο το οποίο ζωντανεύει μέσα από τα εμπνευσμένα σκίτσα του Κονράντ Τινέλ, συνθέτουν εικόνες όπου το κάδρο μετατρέπεται σε αφήγηση από μόνο του.
Την ευαίσθητη σκηνοθετική ματιά συνοδεύει άξια η πρωτότυπη μουσική του καταξιωμένου συνθέτη Παναγιώτη Καλαντζόπουλου.
Όλα αυτά δημιουργούν μια κινηματογραφική εμπειρία, η οποία δικαίως απέσπασε το θερμό χειροκρότημα όσων είχαμε την τύχη να την ζήσουμε, παρουσία του Γκρονόφσκι και του σκηνοθέτη Στέλιου Κούλογλου. (Βούλα Καγιάσα, Newsville, Βρυξέλλες)
«Το συνταρακτικό ντοκιμαντέρ που παρακολουθήσαμε γεμάτοι συγκίνηση στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης έκανε τα μάτια μου να τρέχουν ακατάπαυστα. Και ήταν δάκρυα βαθιάς συγκίνησης, δάκρυα λυτρωτικά». Ευγενία Λουπάκη, Ιστορίες Καλοσύνης
«Συνήθως, όταν τελειώνει η ταινία, το μισό ή το ένα τρίτο του κοινού φεύγει από την αίθουσα, ειδικά αν είναι αργά.
..Αυτή τη φορά όμως παρατήρησα ότι, στο τέλος της ταινίας του Στέλιου Κούλογλου, κανένας θεατής δεν εγκατέλειψε τη θέση του. Και όλοι συμμετείχαν σε μια συζήτηση που κράτησε περίπου 45 λεπτά». Ραγκίπ Ντουράν Apoletlimedya