Μέσα από τη συζήτηση, ο ηθοποιός σχολιάζει τη σχέση της τεχνολογικής εξέλιξης με τις κοινωνικές ανισότητες, τις σύγχρονες μορφές παρακολούθησης και τον τρόπο με τον οποίο η επιστημονική φαντασία μπορεί να λειτουργήσει ως καθρέφτης της πραγματικότητας. Παράλληλα, μιλά για τον χαρακτήρα που υποδύεται και για τα πολιτικά και ανθρώπινα ερωτήματα που θέτει η παράσταση στο κοινό.
Το « Lo» , του Μάριου Τσάγκαρη, στο οποίο παίζετε αυτή την περίοδο, παρουσιάζει μια δυστοπία όπου οι άνθρωποι και οι μηχανές συγκρούονται με όρους σχεδόν ταξικούς. Πώς διαβάζετε εσείς αυτή τη σύγκρουση σε σχέση με τη σημερινή κοινωνία;
Αυτή τη στιγμή βιώνουμε την τέταρτη βιομηχανική επανάσταση. Ενώ οι πρώτες τρεις είχαν μία απόσταση περίπου ενός αιώνα, η τέταρτη ήρθε ούτε πενήντα χρόνια μετά. Οι άνθρωποι δεν προλαβαίνουμε να συμβαδίσουμε με την ιλιγγιώδη ανάπτυξη του τεχνολογικού τομέα: ίσα που -κάποιοι- προλαβαίνουμε να κατανοήσουμε το πώς θα χρησιμοποιήσουμε τα νέα εργαλεία στην καθημερινότητά μας, δεν συζητάμε για την κατανόηση των κινδύνων και της φιλοσοφίας που χτίζεται σε μεγάλο βαθμό ερρήμην μας. Σημαντικό μέρος του πληθυσμού μένει κυριολεκτικά “πίσω” με ευθύνη των κυβερνήσεων. Πρώτη φορά τώρα άρχισε να γίνεται συζήτηση για τον ενδεχόμενο έλεγχο της ανάπτυξης. Αν θεωρήσουμε ότι στην παράσταση παρουσιάζεται μια δυστοπία, τότε και σήμερα ζούμε μια δυστοπία. Από την πρώτη βιομηχανική επανάσταση οι συγκρούσεις ήταν πάντα ταξικές, Είναι «Το Κεφάλαιο», «είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε!»
Πείτε μας δύο λόγια για τον δικό σας ρόλο.
Ο Μακ είναι το τσιράκι του Μαλλούρα, του ιδιοκτήτη του μπαρ-καμπαρέ «Γαλάζιος Άγγελος». Αν διαβάζοντας τ’ όνομα σας ήρθε στο νου ο «Μαχαιροβγάλτης» δεν είναι τυχαίο. Υπεύθυνος για την κατασκευή και επισκευή των ανθρωποειδών. Μαζί με τον Μαλλούρα κατάφεραν να σωθούν και – τουλάχιστον προσώρας – να σώσουν και την ανθρωπότητα, ή τουλάχιστον έτσι πιστεύουν. Σήμερα ζουν και ελέγχουν τη ζώνη Γάμα, την υποβαθμισμένη ζώνη της Αθήνας του 2082 που ανθούν η παραβατικότητα, το εμπόριο βιδών, και τα πιο αληθινά συναισθήματα
Τι σας συγκίνησε περισσότερο στον χαρακτήρα που υποδύεστε μέσα σε αυτή τη δυστοπική πραγματικότητα;
Το ένστικτο της επιβίωσης τον ώθησε να πάρει δύσκολες αποφάσεις, ωστόσο μπορούσε να τις πάρει, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Έχει όραμα, σχέδιο και ελπίζει. Αντιμετωπίζει τη βία της εποχής στα ίσα.
Η παράσταση χρησιμοποιεί στοιχεία sci-fi και film noir για να μιλήσει για ζητήματα εξουσίας και ελέγχου. Πιστεύετε ότι η επιστημονική φαντασία βοηθά να μιλήσουμε πιο καθαρά για πολιτικά θέματα;
Για μένα όλα τα είδη τεχνών μιλάνε (και) πολιτικά. Τώρα συγκεκριμένα γι’ αυτά τα είδη αν έχω να πω κάτι, είναι αυτό: Κάποτε ήταν σα παραμύθι Σήμερα είναι ρεαλισμός.
Πιστεύετε ότι το θέατρο σήμερα έχει την ανάγκη να μιλήσει πιο άμεσα για ζητήματα ελευθερίας, εξουσίας και κοινωνικού ελέγχου;
Γενικά, ο Λόγος στην εποχή μας έχει γίνει (πολύ) πιο άμεσος.
Αν το κοινό έφευγε από την παράσταση με μία σκέψη για τη σύγχρονη κοινωνία, ποια θα θέλατε να είναι αυτή;
Θα ήθελα να σκέφτεται αν αγαπά.
Το «LO» του Μάριου Τσάγκαρη, σκηνοθετεί ο Λευτέρης Παπακώστας
Παίζουν: Κατερίνα Παρισσινού, Γιώργος Τριανταφύλλου, Λίνα Πάτσιου, Θεοδόσης Σκαρβέλης, Πασέ Κολοφωτιάς, Χρύσα Βουλουτάκη, Λευτέρης Παπακώστας
Παραστάσεις: Από Δευτέρα 9 Φεβρουάριου 2025 έως Τρίτη 31 Μαρτίου 2026.
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00
Τιμές εισιτηρίων
Γενική Είσοδος: 14€
Μειωμένο: 10€
Κρατήσεις στο ταμείο του Bios και ηλεκτρονικά στο:
https://bios.gr/bios/event.php?id=256&lang=gr