Οι ΗΠΑ εξετάζουν το ενδεχόμενο αξιοποίησης των Ιρανών Κούρδων ως μοχλό πίεσης κατά της Τεχεράνης, όμως η επιλογή αυτή συναντά επιφυλάξεις από τους ίδιους, ενώ προκαλεί ανησυχία σε Ιράκ και Τουρκία και περιπλέκει περαιτέρω το γεωπολιτικό σκηνικό της σύγκρουσης
Η εμφάνιση κουρδικών ενόπλων τμημάτων ως αντιπερισπασμός στο μέτωπο του ιρανικού καθεστώτος με τις ΗΠΑ και Ισραήλ, θα μπορούσε να θεωρηθεί ως απειλή για το ίδιο το ιρανικό έθνος, το οποίο έτσι θα συντασσόταν με την τωρινή ηγεσία πυροδοτώντας έναν ιρανικό εθνικισμό.
Επίσης όλοι οι αντίπαλοι του καθεστώτος θα ταυτίζονταν από την Τεχεράνη με εκείνους που, λειτουργώντας ως μακρύ χέρι των Αμερικανών και του Ισραήλ, επιχειρούν να διαμελίσουν τη χώρα. Αυτό θα στερούσε σε οποιαδήποτε κουρδική πρωτοβουλία το λαϊκό έρεισμα και την υποστήριξη ακόμη και από τους Ιρανούς αντιφρονούντες, καθιστώντας την κίνηση αυτή περιθωριακή και ευάλωτη.
Επίσης, στην παρούσα φάση, που πολλοί Ιρανοί Κούρδοι βρίσκονται εντός του ιρακινού Κουρδιστάν, αισθάνονται την πίεση της αυτόνομης κουρδικής οντότητας (Περιφερειακή Κυβέρνηση του Κουρδιστάν -KRG), που γνωρίζει ότι ακόμη και μόνο η υποψία ότι έχει αναμειχθεί στο σχέδιο αυτό θα την καταστήσει στόχο των επιθέσεων του Ιράν. Κυρίως όμως θα βρεθεί στο στόχαστρο της σιιτικής πλειοψηφίας και των σιιτικών πολιτοφυλακών του Ιράκ, κάτι που μπορεί να θέσει σε αμφισβήτηση την ίδια την υπόσταση της αυτόνομης οντότητας.
Αρνητική σε μια τέτοια εξέλιξη είναι φυσικά και η Τουρκία. Μετά από μια δεκαετία, η Άγκυρα και ο Ταγίπ Ερντογάν είδαν με ικανοποίηση τους προηγούμενους μήνες την Ουάσιγκτον να εγκαταλείπει σταδιακά τους Κούρδους συμμάχους στη Συρία, αποδυναμώνοντας την κουρδική οντότητα στη βορειοανατολική Συρία και απαιτώντας την ένταξη του SDF στον συριακό στρατό που ελέγχεται πλέον από τον πρόεδρο Αλ Σαράα, τον πρώην τζιχαντιστή με τον οποίο πολεμούσαν επί χρόνια.
Στο πλαίσιο αυτό, η Τουρκία προχωρά και στο εσωτερικό πρόγραμμα συμφιλίωσης με τους Κούρδους, με πρωτοβουλίες που υποστηρίχθηκαν ακόμη και από τον ιστορικό ηγέτη του PKK και έγκλειστο στις φυλακές του Ιμραλί, Αμπντουλάχ Οτσαλάν.
Το άνοιγμα εκ νέου ενός κουρδικού μετώπου, με τη στήριξη Αμερικανών και Ισραηλινών και με ένα τόσο σημαντικό διακύβευμα, θα αποτελούσε πραγματικό εφιάλτη για την Άγκυρα.
Οι αμφιλεγόμενες και αντικρουόμενες δηλώσεις της Ουάσιγκτον σχετικά με την «επιστράτευση» του κουρδικού στοιχείου για το άνοιγμα ενός χερσαίου δυτικού μετώπου για το ιρανικό καθεστώς αποκαλύπτουν όμως και τη σύγχυση που υπάρχει, καθώς και την έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού για την κλιμάκωση των επιχειρήσεων.
Γιατί είναι προφανές ότι η επίτευξη του τελικού στόχου που έθεσε ο Ντόναλντ Τραμπ, πλήρης συνθηκολόγηση και νέα ηγεσία με αμερικανική έγκριση, δεν επιτυγχάνεται μόνο με αεροπορικές προσβολές.
Και η χερσαία επέμβαση σε ένα τέτοιο μέτωπο αποτελεί εφιάλτη επιχειρησιακά, αλλά και πολιτικά για την αμερικανική ηγεσία και η απάντηση δεν φαίνεται να μπορεί να δοθεί από τους 10.000-20.000 Κούρδους μαχητές που θα ήταν διαθέσιμοι να γίνουν ο «πολιορκητικός κριός»….
Συνεχίζοντας σε αυτό τον ιστότοπο αποδέχεστε την χρήση των cookies στη συσκευή σας όπως περιγράφεται στην πολιτική cookies
Μάθετε περισσότερα εδώ
Αποδοχή