Από τις τρεις χώρες που συμμετέχουν άμεσα στον πόλεμο στο Ιράν, μόνο η κυβέρνηση του Ισραήλ φαίνεται να έχει καθαρή στρατηγική. Χωρίς PlanB, o Ντόναλτ Τραμπ έχει ένα μόνο σχέδιο: την αλλαγή καθεστώτος. Στο Ιράν, ο θάνατος του Χαμενεϊ και ανώτατων στρατιωτικών ηγετών, ήδη από την πρώτη μέρα των εχθροπραξιών, αποτελεί σημάδι σοβαρής εσωτερικής κρίσης, αν όχι κατάρρευσης. Ads Με τεράστιες οικονομικές συνέπειες, ο Νετανιάχου έχει εμπλέξει τη χώρα του σε ένα διαρκή πόλεμο, που όμως του εξασφαλίζει την παραμονή στην εξουσία και απομακρύνει το δικαστήριο στο οποίο θα δικαστεί για διαφθορά.
«Το παρασκήνιο είναι ότι, ο Νετανιάχου ελπίζει να διατηρήσει μια συνεχή αίσθηση πολέμου σε πολλαπλά μέτωπα», γράφει σε ανάλυση της η ισραηλινή εφημερίδα Haaretz. «Aυτή η κατάσταση προκαλεί άγχος στο ισραηλινό κοινό και μειώνει την ικανότητα της αντιπολίτευσης να αμφισβητήσει την κυβέρνηση
(…)Έτσι, ο Νετανιάχου μπορεί να αποφύγει την κριτική των μέσων ενημέρωσης και των πολιτικών του αντιπάλων, καθώς αυτοί απασχολούνται με τον ατέλειωτο καταιγισμό επειγόντων, δραματικών εξελίξεων». Ads Για να κερδίσει τις εκλογές το 2024, ο Τραμπ είχε υποσχεθεί καταπολέμηση της ακρίβειας και αποφυγή των πολεμικών περιπετειών, όπως οι προκάτοχοι του. Με τις περιπέτειες των δασμών τα έχει κάνει θάλασσα στην οικονομία, ενώ με τους πολέμους και τις επεμβάσεις του κάνει ακριβώς τα αντίθετα από ότι υποσχέθηκε.
Αυτός ήταν ένας από τους βασικούς λόγους που ο Αμερικανός πρόεδρος, αντίθετα με τον Νετανιάχου, ταλαντευόταν πριν δώσει τη διαταγή της επίθεσης. Οπως στις αποφάσεις του υπάρχει πέρα από τη μεγαλομανία ή τις εμμονές και το χρήμα, στην τελική του απόφαση σίγουρα έχει παίξει ρόλο το πανίσχυρο φιλοισραηλινό λόμπι της Ουάσιγκτον.
Διαβάστε επίσης: Αμερικανοϊσραηλινή επίθεση στο Ιράν / Νεκρές μαθήτριες, θάνατος Χαμενεΐ, αποδεκατισμός της στρατιωτικής ηγεσίας – Τραμπ: Υπάρχουν «καλοί υποψήφιοι» για την ηγεσία
Ως κλασικός τυχοδιώκτης, ο Τραμπ έχει ποντάρει όλα τα λεφτά του στην αλλαγή καθεστώτος, εξέλιξη στην οποία στάθηκε στην αρχική του δήλωση με το ξεκίνημα των πολεμικών επιχειρήσεων: «Όταν τελειώσουμε, αναλάβετε την εξουσία της κυβέρνησης σας. Θα είναι δική σας. Αυτή θα είναι πιθανώς η μόνη σας ευκαιρία για πολλές γενιές..Ας δούμε λοιπόν πώς θα ανταποκριθείτε…».
Είναι ένα δύσκολο στοίχημα: οι ξένες επεμβάσεις συχνά έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα, ιδιαίτερα όταν συνοδεύονται από «παράπλευρες απώλειες».Oπως η δολοφονία πάνω από 100 μαθητριών του δημοτικού την πρώτη μέρα του πολέμου.
Στο Αφγανιστάν το 2001 και το Ιράκ δύο χρόνια αργότερα, τα καθεστώτα κατέρρευσαν σαν χάρτινοι πύργοι τόσο επειδή ήταν πολύ αδύνατα ή προσωποπαγή, όσο και γιατί εισέβαλλαν τα αμερικανικά στρατεύματα. Οι κυβερνήσεις δεν πέφτουν μόνο με πυραύλους και αεροπορικούς βομβαρδισμούς
Επίσης, το σύστημα εξουσίας στην Τεχεράνη δείχνει πιο ισχυρό. Και έχει φροντίσει για τη διαδοχή, αν η σημερινή ηγεσία σκοτωθεί στον πόλεμο, όπως έγινε χθες με τον 86χρονο Χαμενεΐ.
Η CIA είχε εκτιμήσει ότι αν ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν σκοτωνόταν, πιθανότατα θα αντικαθίστατο από σκληροπυρηνικά στελέχη των Φρουρών της Επανάστασης, της ισχυρότερης στρατιωτικής δύναμης της χώρας και της πιο ιδεολογικά αφοσιωμένης στην ισλαμική επανάσταση του 1979.
Αλλά το γεγονός ότι το καθεστώς δεν ήταν σε θέση να προστατεύσει ούτε τον ανώτατο ηγέτη του, ήδη από την πρώτη μέρα των εχθροπραξιών, δείχνει τη μεγάλη φθορά του.
Και οι πανηγυρισμοί στο κέντρο της Τεχεράνης με την αναγγελία του θανάτου του, δείχνουν πόσο μισητοί είναι οι Μουλάδες, που δολοφόνησαν δεκάδες χιλιάδες πολίτες στις πρόσφατες διαδηλώσεις.
Σε τελευταία ανάλυση, η πορεία του πολέμου θα εξαρτηθεί από την αντίδραση του Ιραν. Αυτή τη φορά το ισλαμικό καθεστώς παίζει τα ρέστα του, γιατί απειλείται η ύπαρξη του.
Σε κάθε περίπτωση, είναι προφανές ότι θα προσπαθήσει να επιφέρει πλήγματα στο Ισραήλ, όπως η χθεσινή πυραυλική επίθεση στο Τελ Αβίβ, να εμπλέξει όλη την περιοχή στον πόλεμο και να προκαλέσει διεθνές οικονομικό πρόβλημα.
Αυτό ακριβώς έκανε χθες με τις πυραυλικές επιθέσεις στις αραβικές χώρες που φιλοξενούν αμερικανικές βάσεις και το κλείσιμο των στενών του Ορμούζ, το μόνο θαλάσσιο πέρασμα στον Περσικό Κόλπο και τα πετρέλαια.
Η Τεχεράνη ελπίζει ότι οι περιφερειακοί παράγοντες, που φοβούνται μια ευρύτερη γεωπολιτική αποσταθεροποίηση και τις μεγάλες οικονομικές επιπτώσεις, θα πιέσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες για κατάπαυση του πυρός. Θα επιδιώξει επίσης να σκοτώσει αρκετούς Αμερικανούς, αποσταθεροποιώντας τον Τραμπ στο εσωτερικό της χώρας του.
Υπάρχει κάτι το παράδοξο σε αυτή την τριάδα: για τον Νετανιάχου, όσο περισσότερο διαρκεί ο πόλεμος, τόσο το καλύτερο. Ενώ ο Τραμπ έχει ανάγκη από γρήγορα αποτελέσματα, όπως και το θεοκρατικό καθεστώς: αν δεν φέρει αποτελέσματα και οι επιθέσεις συνεχιστούν, ο χρόνος θα κυλάει σε βάρος του.