Η κόρη της 40χρονης που δολοφονήθηκε στο Μενίδι το 2024, αποκλειστικά στο protothema μετά τη συγκλονιστική της παρέμβαση στο Ευρωκοινοβούλιο – Ο εφιάλτης που ζούσε η μητέρα της – «Έμαθα για τη δολοφονία όταν μου χτύπησε το κουδούνι μία δημοσιογράφος»
Για το μετά – όταν η πραγματικότητα έγινε μια ατελείωτη διαδρομή από αστυνομικά τμήματα, δικαστικές αίθουσες, χαρτιά, υπογραφές, έξοδα, αναμονές.
Και για το πιο δύσκολο κομμάτι – το «μετά το μετά», όταν τα φώτα σβήνουν και μένει η σιωπή του κόσμου, οι κλειστές πόρτες, οι θεσμικές αμηχανίες και κυρίως η ίδια μόνη να σηκώνει έναν σταυρό που δεν ήταν δικός της.
Δεν αποκαλεί τον αυτουργό του στυγερού εγκλήματος πατέρα αλλά δράστη και χωρίς δεύτερες σκέψεις λέει: «Δεν έχω νιώσει ότι μας αγάπησε ο πατέρας μου. Αν ποτέ μας αγάπησε ήταν γιατί μας έβλεπε σαν προέκταση της μαμάς μου».
Τι όπλισε το χέρι του; «Προσωπική μου άποψη είναι ότι πάντα τη θεωρούσε κτήμα του και επειδή ένιωσε ότι χάνει ουσιαστικά την περιουσία του, αν μπορώ να το πω έτσι, σκέφτηκε ότι είναι σωστό να κάνει αυτή την πράξη». Περίμενε ότι θα αυτοκτονήσει ο πατέρας της μετά τη δολοφονία αλλά δεν το έκανε: «Έλεγε “μαζί στη ζωή και στον θάνατο” αλλά δεν το τήρησε».
Θυμάται και τη φορά που εκείνος την πήρε τηλέφωνο: «Σε εκείνο το τηλεφώνημα προσπαθούσε να δικαιολογήσει την πράξη του κατηγορώντας τη μαμά και μιλούσε άσχημα για εκείνη, προσπαθούσε να δικαιολογήσει τον εαυτό του ρίχνοντας το φταίξιμο κάπου αλλού. Δεν ξαναμιλήσαμε από τότε και ούτε ξαναπροσπάθησε να με πάρει τηλέφωνο ή να ζητήσει να με δει όπως θα έπρεπε να κάνει ένας πατέρας».
Η Στεφανία αισθάνεται αδικία για τον τρόπο που οι αρχές χειρίστηκαν την υπόθεση της μητέρας της «Νιώθω αδικία. Η μητέρα μου ζήτησε βοήθεια που τελικά ποτέ δεν είχε» υπογραμμίζει.
Η Στεφανία μιλά κυρίως για μια αλήθεια που δεν χωράει εύκολα σε ρεπορτάζ – τα παιδιά των θυμάτων που μένουν αόρατα.
«Είχα όνειρα και σχέδια τα οποία άφησα στη μέση. Η μαμά μου ήταν μία αγκαλιά που τα χωρούσε όλα. Έπρεπε να ανταπεξέλθω σε αυτή την κατάσταση ενώ είχα καταρρεύσει και να αφήσω πίσω την Στεφανία».
Η κοινωνία συγκλονίζεται για λίγο και μετά προχωρά. Η πολιτεία μιλά με ανακοινώσεις, με ευχές, με «πρωτοβουλίες». Στην πράξη όμως, η Στεφανία περιγράφει ότι δεν έχει βοήθεια από κανέναν και από πουθενά. Ούτε σταθερή στήριξη, ούτε ψυχολογική φροντίδα, ούτε πραγματική οικονομική ανάσα, ούτε έναν άνθρωπο-σημείο αναφοράς να την καθοδηγήσει σε ένα λαβύρινθο που κανονικά θα έπρεπε να έχει έξοδο. Μένει να παλεύει όπως μπορεί – με χρέη που δεν δημιούργησε, με ευθύνες που δεν της ανήκουν, με τραύμα που δεν διάλεξε.
Αυτή είναι η καρδιά του μηνύματος που φέρνει η Στεφανία στο 12ο επεισόδιο της «Μέδουσας», να μην επιτρέψουμε η σιωπή και η λήθη να κάνουν ξανά τη «δουλειά» τους. ΝΑ μην ξαναβαφτιστεί η βία «οικογενειακή υπόθεση». Να μην μείνουν οι επιζώντες χωρίς πρόσωπο, χωρίς στήριξη, χωρίς βοήθεια.
Η Στεφανία έχει ως απαρχή – βάση και «απάγκιο» πάντα τη μητέρα της. Η μορφή της κυριαρχεί στα όνειρα και τα σχέδιά της «θέλω να κάνω περήφανη τη μητέρα μου να κάνω τη δουλειά που σπούδασα και να είμαι χαρούμενη» λέει.
Η Στεφανία έγινε σύμβολο σε μια αίθουσα στις Βρυξέλλες. «Αποφάσισα να μιλήσω για να γίνω μήνυμα» σημειώνει η ίδια κάνοντας ένα βήμα ακόμη μία φορά για τους άλλους.
Το ερώτημα είναι τι γίνεται όταν το σύμβολο επιστρέφει σπίτι του. Αν δεν υπάρχει κανείς εκεί, τότε το χειροκρότημα είναι απλώς θόρυβος.
Το 2021, οι οικογένειες των θυμάτων ενώθηκαν και δημιούργησαν τον οργανισμό «Γίνε Άνθρωπος». Μέσα από τον συγκεκριμένο Οργανισμό δεν επιχειρείται να λυθούν μόνο τα πρακτικά προβλήματα που είναι τεράστια και καθημερινά αλλά κυρίως να υπάρξει κάποια στιγμή η κινητικότητα, η ευαισθητοποιήσει και κυρίως η ενεργοποίηση φορέων, οργανισμών και του κρατικού μηχανισμού.
Συνεχίζοντας σε αυτό τον ιστότοπο αποδέχεστε την χρήση των cookies στη συσκευή σας όπως περιγράφεται στην πολιτική cookies
Μάθετε περισσότερα εδώ
Αποδοχή