Το θέμα της Τεχνητής Νοημοσύνης απασχολεί, πλέον, τους πάντες, τόσο για τα καλά του, όσο και για τα αρνητικά του. Χθες -για παράδειγμα- έγινε γνωστό ότι ο Πάπας Λέων ΙΔ΄προέτρεψε τους καθολικούς ιερείς να μη χρησιμοποιούν την Τεχνητή Νοημοσύνη για τα κηρύγματά τους, αλλά να τα γράφουν οι ίδιοι. Επίσης χθες, η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Κριστίν Λαγκάρντ δήλωσε ότι μέχρι στιγμής η ΤΝ συμβάλλει στην αύξηση της παραγωγικότητας στην Ευρώπη χωρίς να καταγράφονται απολύσεις, δηλαδή χωρίς απώλειες θέσεων εργασίας.
Το τελευταίο διάστημα πυκνώνουν οι περιπτώσεις πανεπιστημιακών δασκάλων, οι οποίοι εντοπίζουν χρήση ΤΝ στις εργασίες των φοιτητών τους και προσπαθούν να διαχειριστούν το θέμα. Παράλληλα γνωρίζουν ότι όταν οι σημερινοί φοιτητές βγουν ως πτυχιούχοι στην αγορά εργασίας θα χρησιμοποιούν ευρύτατα την ΤΝ, είτε ως επιλογή, είτε κατά παραγγελία.
Το συγκεκριμένο νόμισμα, όπως κάθε νόμισμα, έχει τουλάχιστον δύο όψεις, εξαρτάται τη χρήση. Όπως ακριβώς το μαχαίρι κόβει ψωμί, αλλά μπορεί και να τραυματίσει ή να σκοτώσει. Το θέμα με την ΤΝ βέβαια δεν είναι τόσο απλό. Διότι -όπως φαίνεται- η σύγχρονη τεχνολογία αλλάζει τους κανόνες. Για την ακρίβεια θέτει νέους κανόνες και διαμορφώνει -με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο- τη νέα πραγματικότητα. Δηλαδή τη σημερινή, σύγχρονη πραγματικότητα. Επομένως η εποχή δεν είναι ούτε για να κλείνει κάποιος τα μάτια στις εξελίξεις, ούτε, όμως, και να τα έχει διαρκώς διάπλατα από έκπληξη!
Πώς ακριβώς τον χαρακτήρισε χθες ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Επαγγελματία ανησυχούντα; Άδικο έχει; Διότι -πέρα από την… πλάκα- ο Αντώνης Σαμαράς ανησυχεί διαρκώς για την πατρίδα, από τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Τότε που έριξε την κυβέρνηση του πατρός Μητσοτάκη επειδή ανησυχούσε να μην (ξε)πουληθεί ο ΟΤΕ. Τότε που έφτιαξε την Πολιτική Άνοιξη επειδή ανησυχούσε για τη χώρα, αλλά ο λαός τον έβαλε στη γωνία. Τότε που τον επανάφερε στο προσκήνιο ο Κώστας Καραμανλής, τον οποίο διαδέχθηκε στην προεδρία του κόμματος και πάλι ως ανησυχών για την παράταξη. Και μετά που έγινε πρωθυπουργός, οπότε εκείνος ησύχασε λύνοντας περίπου όλα τα προβλήματα του τόπου (!), άσχετα εάν όλοι οι υπόλοιποι γίναμε… ανησυχούντες. Αλλά και αργότερα, όταν έφερε στην εξουσία τον Τσίπρα και τον Καμμένο και επανήλθε ξανά στη θέση του ανησυχούντα, την οποία διατηρεί μέχρι σήμερα. Τα ερωτήματα είναι δύο: Πρώτον, πώς να νιώθει τα βράδια ένας άνθρωπος που μια ζωή ανησυχεί μεν, αλλά οι εξελίξεις δεν τον επιβεβαιώνουν; Δεύτερον, στη χθεσινή του δήλωση ως αυθεντικός δικαιωματιστής (!) σημείωσε ότι ως πρώην πρωθυπουργός δεν έχει δικαίωμα να σιωπά για την πατρίδα. Δηλαδή οι υπόλοιποι πρώην πρωθυπουργοί -και ιδίως ο εσχάτως κολλητός του Κ. Καραμανλής- που μιλούν σπανιότατα -ενίοτε κάθε δέκα χρόνια- δεν ανησυχούν για την πατρίδα; Μήπως ανησυχούν, αλλά… το κρατάνε για τον εαυτό τους; Τι ακριβώς… παίζει;
Μια καλή είδηση επιφύλαξε η υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, Νίκη Κεραμέως, για ανέργους στην ευαίσθητη περιοχή της Ανατοιλκής Μακεδονίας και Θράκης. Εξήγγειλε 2000 νέες θέσεις εργασίας και επιδότηση έως 875 ευρώ μηνιαίως για 12 μήνες για επιχειρήσεις που προσλαμβάνουν ανέργους της περιοχής, με στόχο την ενίσχυση της απασχόλησης σε περιφέρειες με αυξημένες ανάγκες. Τέτοιες πρωτοβουλίες ενισχύουν την τοπική επιχειρηματικότητα, προσφέρουν προοπτική και αποδεικνύουν στην πράξη ότι η ανάπτυξη μπορεί και πρέπει να αφορά όλη τη χώρα. Η υποχώρηση της ανεργίας στο 7,5% -το χαμηλότερο ποσοστό των τελευταίων 18 χρόνων- αποτελεί μια μεγάλη επιτυχία, αλλά δεν αρκεί. Πρέπει να ανοίξουν ακόμη περισσότερες θέσεις εργασίας για να βρίσκουν δουλειά οι νέοι και οι μεγαλύτερης ηλικίας, να τονώνεται η οικονομία και να εξελίσσεται η κοινωνία.
Προς τούτο η κ. Κεραμέως αναφέρθηκε και στο νέο πρόγραμμα επιχειρηματικότητας για νέους έως 29 ετών που είναι άνεργοι και εκτός εκπαίδευσης ή κατάρτισης κατά το οποίο προβλέπεται επιχορήγηση 17.500 ευρώ σε τρεις δόσεις, για κάλυψη αρχικών εξόδων, όπως ενοίκιο, εξοπλισμός και κεφάλαιο κίνησης. Οι αιτήσεις υποβάλλονται μέσω της ΔΥΠΑ έως 18 Μαρτίου.
Στην Κεντροαριστερά και στην Αριστερά μπορεί να μην έχουν καταφέρει ακόμη να δημιουργήσουν έναν αξιόπιστο πόλο ικανό να κοντράρει στις ερχόμενες εκλογές την κυβερνητική παράταξη, αλλά από συζητήσεις και… ιδέες άλλο τίποτα. Άλλωστε πάντα ήταν -κυρίως- της κουβέντας, ενώ αρκετοί του κεντροαριστερού χώρου έχουν κάνει πολιτική καριέρα ως ιδεοπώλες, μέχρι υπουργοί έφτασαν να γίνουν. Και μπορεί να μην τους θυμάται κανείς στην υπουργική καρέκλα, αφού στα πρακτικά χωλαίνουν, οπότε δεν έκαναν και πολλά, αλλά οι ίδιοι έχουν να το λένε και να καμαρώνουν.
Στις τελευταίες ζυμώσεις που γίνονται στο χώρο εντάσσεται και η εκδήλωση με τίτλο «Η προοδευτική παράταξη σε σταυροδρόμι», που θα πραγματοποιηθεί την προσεχή Δευτέρα 2 Μαρτίου, στις 6.30 το απόγευμα, στο Δημαρχείο της Θεσσαλονίκης, στην αίθουσα «Μανόλης Αναγνωστάκης». Χαιρετισμό θα απευθύνει ο Ευριβιάδης Ελευθεριάδης, γραμματέας του ΠΑΣΟΚ στη Θεσσαλονίκη. Θα συζητήσουν ο Κώστας Σκανδαλίδης, ο γνωστός, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και επικεφαλής της επιτροπής συμπαράταξης και διαλόγου του κόμματος, ο Γρηγόρης Ζαρωτιάδης, καθηγητής ΑΠΘ και πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Πανεπιστημίων, ο Κώστας Χλωμούδης, ομότιμος καθηγητής ΑΠΘ, εκ μέρους των Κινήσεων Πολιτών, ο Θωμάς Παπαδόπουλος, καρδιολόγος, μέλος της Σ.Ε. Ανανεωτικής Αριστεράς. Επίσης, θα παρέμβει ο καθηγητής του ΑΠΘ Θόδωρος Χατζηπαντελής. Η σύνθεση του πάνελ αποτελείται από σοβαρούς ανθρώπους, όπως αποδεικνύουν και οι ιδιότητές τους. Από εκεί και πέρα το θέμα για την προοδευτική παράταξη και το… σταυροδρόμι είναι προδήλως ασαφές και χαοτικό. Επίτηδες, για να γίνεται κουβέντα… Ποια είναι η παράταξη, τι είναι προοδευτικό και τα σχετικά; Το κακό με τα… σταυροδρόμια είναι ότι έχουν τέσσερις κατευθύνσεις, εκ των οποίων συνήθως μία είναι η σωστή και τρεις οι λάθος. Ενίοτε κάποιος έχει χαθεί και κανένας από τους τέσσερις δρόμους δεν οδηγεί στην κατεύθυνση που θα ήθελε ο… χαμένος. Οπότε -μοιραία- οι πιθανότητες δεν είναι υπέρ των συζητούντων στη Θεσσαλονίκη την προσεχή Δευτέρα, αλλά η προσπάθεια θα γίνει. Άλλωστε ποτέ κανείς δεν ξέρει…
Η ελληνική επανάσταση του 1821, που οδήγησε στη δημιουργία του νέου ελληνικού κράτους, έγινε πριν από 205 χρόνια, αλλά τα ιδεολογικά της εποχής δεν έχουν ακόμη ξεκαθαρίσει εντελώς. Πολύ συζήτηση γίνεται -για παράδειγμα- για το ρόλο της επίσημης εκκλησίας στην εξέγερση των Ελλήνων, όπως και για τις προσθέσεις των οπλαρχηγών και των προκρίτων μετά τη δημιουργία του νέου κράτους. Η πρόσφατη ταινία για τον Καπποδίστρια, που έκανε ρεκόρ εισιτηρίων, επαναφέρει στο προσκήνιο πολλά από τα ερωτηματικά εκείνης της δύσκολης περιόδου, όταν μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς οι Έλληνες θέλησαν να αποκτήσουν την ελευθερία τους.
Στα πολλά βιβλία που αναφέρονται σε αυτά τα θέματα προστίθεται τώρα κι ένα του… 1820. Πρόκειται για τη «Συμβουλή τριών επισκόπων» του Αδαμάντιου Κοραή, που παρουσιάζεται για πρώτη φορά από τις εκδόσεις «iWrite», σε επιμέλεια Φώτη Φραγκόπουλου και πρόλογο της διευθύντριας ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών Αλεξάνδρας Σφοίνη. Σε μια περίοδο κατά την οποία στην Ευρώπη κυριαρχούσε ο Διαφωτισμός, ενώ η Ελλάδα παρέμενε εν πολλοίς στην επιρροή συντηρητικότερων απόψεων, που εξέφραζε κατά βάσιν η εκκλησία, ο Κοραής αξιοποιεί λατινικά κείμενα του 13ου και του 15ου αιώνα , τα οποία είχε μεταφράσει και σχολιάσει ο Ισπανός ιερέας Χουάν Αντόνιο Λιορέντε, στο Παρίσι της δεκαετία του 1810. Από τη μεριά του ο μεγάλος Έλληνας διαφωτιστής διανθίζει τη δική του έκδοση με μια σειρά από κείμενα που κρίνει ότι θα ενισχύσουν ακόμη περισσότερο τα μηνύματα της εκδοτικής απόπειρας του Λιορέντε, ενώ ταυτόχρονα φροντίζει στο προλογικό του σημείωμα να δημιουργήσει μια γέφυρα με το παρόν του και το περιβάλλον της Γαλλικής Επανάστασης. Με αυτό τον τρόπο βρήκε την ευκαιρία να αναφερθεί στα κακώς κείμενα τόσο του καθολικού, όσο και του ορθόδοξου κλήρου, φωτογραφίζοντας μάλιστα την περίπτωση του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄. Υπερτονίζοντας τη σημασία της φιλοσοφίας και της αποτίναξης της δεισιδαιμονίας από τις κοινωνίες της Ευρώπης. Στηλιτεύοντας την ίδια στιγμή φαινόμενα όπως τα συγχωροχάρτια και η αμετροεπής μεγέθυνση της εκκλησιαστικής περιουσίας. Χωρίς αμφιβολία πρόκειται για ένα βιβλίο – ντοκουμέντο μιας ολόκληρης εποχής, που καθόρισε τη σημερινή Ελλάδα.