Ο Μάρκο Ρούμπιο διαβεβαίωσε για τη δέσμευση των ΗΠΑ στη διατλαντική συμμαχία, ενώ ο Γουάνγκ Γι παρουσίασε το Πεκίνο ως «εταίρο και όχι αντίπαλο» της ΕΕ
H λεπτή ισορροπία στις σχέσεις ΗΠΑ – Κίνας
Το Πεκίνο, ωστόσο, επιδιώκει παράλληλα να διατηρήσει σταθερές τις σχέσεις του με τις Ηνωμένες Πολιτείες, ενόψει πιθανής επίσκεψης του Ντόναλντ Τραμπ στην Κίνα αργότερα την άνοιξη. Το διακύβευμα θεωρείται υψηλό, καθώς μια τέτοια συνάντηση θα μπορούσε να παγιώσει τη σχετική σταθερότητα που διαμορφώθηκε μετά την προηγούμενη συνάντηση των δύο ηγετών.
Ο Γουάνγκ εμφανίστηκε «βέβαιος» για τις προοπτικές των σινοαμερικανικών σχέσεων, προειδοποίησε όμως ότι υπάρχουν «δύο διαφορετικές προοπτικές»: μία συνεργασίας, εφόσον οι ΗΠΑ «κατανοήσουν λογικά την Κίνα», και μία σύγκρουσης, εάν επιδιώξουν αποσύνδεση και υπερβούν «κόκκινες γραμμές», όπως το ζήτημα της Ταϊβάν.
Ο Ρούμπιο, απαντώντας σε ερωτήσεις, σημείωσε ότι θα ήταν «γεωπολιτικό σφάλμα» να μην επικοινωνούν οι δύο μεγαλύτερες δυνάμεις του πλανήτη, ώστε να διαχειρίζονται τις διαφορές τους.
Πόσο ακούει η Ευρώπη;
Κατά το CNN, το κρίσιμο ερώτημα είναι κατά πόσο η Ευρώπη είναι διατεθειμένη να ακούσει το κινεζικό άνοιγμα. Το Πεκίνο προωθεί εδώ και χρόνια το όραμά του για μια παγκόσμια τάξη λιγότερο εξαρτημένη από τις αμερικανικές συμμαχίες και πιο φιλική προς τα δικά του συμφέροντα, βλέποντας την Ευρώπη ως αυτόνομο πόλο ισχύος.
Ωστόσο, οι ευρωπαϊκές ανησυχίες παραμένουν έντονες: το εμπορικό έλλειμμα με την Κίνα, η εξάρτηση από κινεζικές εφοδιαστικές αλυσίδες, η στήριξη του Πεκίνου προς τη Ρωσία στον πόλεμο της Ουκρανίας, αλλά και οι στρατιωτικές κινήσεις στην Νότια Σινική Θάλασσα και γύρω από την Ταϊβάν.
Την ίδια στιγμή, η αναφορά των διοργανωτών ότι η μεταπολεμική διεθνής τάξη υπό αμερικανική ηγεσία «βρίσκεται υπό αποδόμηση» αποτυπώνει το εύρος της αβεβαιότητας. Παρά την «ανακούφιση» που προκάλεσε η ομιλία Ρούμπιο, οι πρόσφατες δηλώσεις Τραμπ για τη Γροιλανδία εξακολουθούν να προκαλούν ανησυχία σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.
Σε αυτό το ρευστό περιβάλλον, η Κίνα επιχειρεί να παρουσιάσει τον εαυτό της ως «σταθερή δύναμη ειρήνης» και «αξιόπιστο παράγοντα σταθερότητας», επιδιώκοντας να αξιοποιήσει το κενό που ενδεχομένως δημιουργείται στη διατλαντική σχέση.
Συνεχίζοντας σε αυτό τον ιστότοπο αποδέχεστε την χρήση των cookies στη συσκευή σας όπως περιγράφεται στην πολιτική cookies
Μάθετε περισσότερα εδώ
Αποδοχή