Για όλους εμάς που ζούμε στη Θεσσαλονίκη και εργαζόμαστε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, όλο αυτό που συνέβη με το πάρτι στην ξεκλείδωτη, λόγω δήθεν εξετάσεων (εξετάσεις τα μεσάνυχτα;) Πολυτεχνική Σχολή τη νύχτα της Παρασκευής – ξημερώνοντας Σάββατο, ένα πάρτι χωρίς άδεια από κανέναν, αλλά και χωρίς έγκαιρη αντίδραση των πανεπιστημιακών αρχών που ασφαλώς και το είχαν αντιληφθεί μέσω της υπηρεσίας φύλαξης κι ακόμη, με τις κλούβες της αστυνομίας στημένες έξω από το ΑΠΘ, λες και περίμεναν την επίθεση της μικρής ομάδας των εξωπανεπιστημιακών τα ξημερώματα έξω από τον πανεπιστημιακό χώρο, καθώς και με την επέμβαση της αστυνομίας στη συνέχεια μέσα στην Πολυτεχνική και τις 300(!) προσαγωγές φοιτητών και μη, που όλοι όμως αφέθηκαν την επομένη ελεύθεροι, δεν είναι καθόλου άγνωστο.
Μας θυμίζει πρώτα από όλα τη γνωστή πολιτική, που κάθε φορά η κυβέρνηση στριμώχνεται πολιτικά, όπως τώρα με τη δολοφονία των μεταναστών ανοιχτά της Χίου, με το εργατικό ατύχημα στα Τρίκαλα και με τη γενικότερη κατάσταση λόγω σκανδάλου διαφθοράς στον ΟΠΕΚΕΠΕ, καταφεύγει στο γνωστό παιχνίδι της κατασκευής εχθρών. Τους οποίους η αποφασιστική κυβέρνηση στη συνέχεια κατατροπώνει.
Παλιά το έλεγαν «προβοκάτσια».
Δεύτερον, μας θυμίζει το επίσης γνωστό παιχνίδι με τα πανεπιστήμια. Της καλλιέργειας, δηλαδή, φόβου και ανασφάλειας, προκειμένου να περάσουν στη συνέχεια αντιδημοκρατικά μέσα περιορισμού της ακαδημαϊκής ελευθερίας, αλλά και των ατομικών ελευθεριών.
Δεν είναι τυχαία η ανακοίνωση των φιλικών στην κυβέρνηση πρυτανικών αρχών του ΑΠΘ αμέσως μετά τα επεισόδια, ότι ήρθε η ώρα να εφαρμοστούν ηλεκτρονικές μέθοδοι ελέγχου των εισόδων και παρακολούθησης της πανεπιστημιακής ζωής στο ΑΠΘ!
Τρίτον, τα επεισόδια γεννούν ερωτηματικά για τη στάση της αστυνομίας. Πως και γνώριζε, αλήθεια, η αστυνομία ότι θα γίνουν επεισόδια και έφερε τόσες κλούβες έξω από το ΑΠΘ εκείνο το βράδυ, τη στιγμή που τέτοια πάρτι γίνονται κάθε βδομάδα χωρίς επεισόδια; Αλλά κι αν ακόμη γνώριζε τι θα επακολουθούσε, γιατί άφησε το φαινόμενο να εξελιχθεί και δεν επενέβη εγκαίρως;
Και δεύτερον και κυριότερο, αφού οι μολότοφ που έριξε μια ομάδα εξωπανεπιστημιακών έπεσαν εκτός πανεπιστημιούπολης, γιατί η αστυνομία εισέβαλε μέσα στο πανεπιστήμιο με χειροβομβίδες κρότου και χημικά, κατατρομοκρατώντας και προσάγοντας 300 ανυποψίαστους φοιτητές και μη, που έτυχε να συμμετέχουν στο πάρτι;
Εκείνο, όμως, που γεννά περισσότερα ερωτηματικά, είναι η στάση των πανεπιστημιακών αρχών.
Πρώτα και κύρια οι πανεπιστημιακές είναι υπόλογες γιατί άφησαν την Πολυτεχνική Σχολή ξεκλείδωτη και αφύλακτη τη νύχτα, με τη δικαιολογία ότι υπήρχαν εξετάσεις.
Μα, οι εξετάσεις τελειώνουν το αργότερο στις 22.00’. Αμέσως μετά γιατί δεν εκκενώθηκε το κτίριο από τη φύλαξη και γιατί δεν ασφαλίστηκαν οι πόρτες, όπως συμβαίνει κάθε βράδυ σε όλες τις Σχολές του ΑΠΘ;
Κι ακόμη, με δεδομένη την εκφρασμένη αρνητική στάση των πρυτανικών αρχών απέναντι στα πάρτι τις νύχτες στο πανεπιστήμιο, γιατί δεν επενέβησαν ποτέ μέσω της υπηρεσίας φύλαξης για να τα εμποδίσουν; Και γιατί δεν ειδοποίησαν εγκαίρως την αστυνομία, όπως ο νόμος με τον οποίο συμφωνούν και τον οποίον όμως τηρούν κατ’ επιλογήν, όπως φαίνεται, τους επιτρέπει, ώστε να αποτρέψουν το επίδικο πάρτι;
Και βέβαια, οι πανεπιστημιακές αρχές του ΑΠΘ είναι έκθετες στη συνείδηση της πανεπιστημιακής κοινότητας, γιατί δεν διαμαρτυρήθηκαν για την αχρείαστη εισβολή της αστυνομίας μέσα στο Πολυτεχνείο, ενώ οι βόμβες έπεφταν εκτός πανεπιστημιούπολης.
Κάθε φορά, δηλαδή, που θα συμβαίνει κάτι έξω από το ΑΠΘ, το οποίο έχει προκληθεί από εξωπανεπιστημιακούς, η αστυνομία θα μπαίνει ελεύθερα μέσα στα κτίρια με χημικά και χειροβομβίδες, τρομοκρατώντας τους φοιτητές και προσάγοντας όποιον βρίσκουν μπροστά τους;
Και τέλος, τι τρομερή ετοιμότητα οι πρυτανικές αρχές του ΑΠΘ, να έχουν έτοιμα τα μέτρα καταπάτησης της δημοκρατίας και των ακαδημαϊκών ελευθεριών με χρήση ηλεκτρονικών μέσων παρακολούθησης της πανεπιστημιακής ζωής, αμέσως μετά τα συγκεκριμένα επεισόδια, για τα οποία φέρουν ευθύνες γιατί δεν τα απέτρεψαν εγκαίρως και οι ίδιες οι πανεπιστημιακές αρχές;
Κάπως έτσι, όμως, εκτρέπεται η συζήτηση από τα μεγάλα και σοβαρά και κάπως έτσι ξεχνιόμαστε από τη διαφθορά της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Κάπως έτσι, κατασκευάζοντας εχθρούς και δημιουργώντας προβλήματα, μας περνούν την ιδεολογία του φόβου και της ανασφάλειας, για να έρθουν μετά οι ίδιοι, νικητές και τροπαιοφόροι, να εγγυηθούν την ασφάλειά μας.
Κάπως έτσι συνηθίζουμε στην ιδέα των ηλεκτρονικών μέσων καταπάτησης κάθε ατομικής και ακαδημαϊκής ελευθερίας στα πανεπιστήμια και εκτός αυτών.
Κάπως έτσι εργαλειοποιούν τα πανεπιστήμια και υποβαθμίζουν τη δημόσια Παιδεία, παρουσιάζοντάς την σαν δήθεν αιτία κακών.
Και κάπως έτσι ξεχνάμε τη φτώχεια στα πανεπιστήμια, την οποία έχει προκαλέσει η πολιτική της υποχρηματοδότησης και της υποστελέχωσή τους που συστηματικά εφαρμόζει η κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια.
«Με ένα Άρλεκιν ξεχνιέμαι».
Κάπως έτσι εκτρέπεται η συζήτηση από τις τεράστιες ευθύνες της κυβέρνησης για την εκτεταμένη διαφθορά και την κατάργηση του κράτους δικαίου στη χώρα.
Και κάπως έτσι ξεχνιόμαστε από τα πραγματικά μας προβλήματα και εισάγουμε στη ζωή μας κατασκευασμένους εχθρούς που νικιούνται μόνο αν επιβάλουμε την ατζέντα του σοκ και του δέους, περιορίζοντας τη δημοκρατία και τα ατομικά μας δικαιώματα…
*Ο Γιάννης Μυλόπουλος είναι Καθηγητής Πολυτεχνικής Σχολής, πρώην Πρύτανης ΑΠΘ – Επικεφαλής της παράταξης ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ Κ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ