Στη «Διακριτική γοητεία της μπουρζουαζίας» (1972) μια από τις εμβληματικές ταινίες του ευρωπαϊκού σινεμά, ο Λουίς Μπουνιουέλ καυτηριάζει την υποκρισία, η κενότητα και η ηθική αποσύνθεση της αστικής τάξης. Ads Οι ήρωες εμφανίζονται ευγενικοί, πολιτισμένοι και «καθωσπρέπει», αλλά κάτω από την επιφάνεια αποκαλύπτονται η απληστία, η διαφθορά, η σεξουαλική διαστροφή και η πλήρης αδιαφορία για κάθε ηθικό ή κοινωνικό κανόνα. Αν ξαναγύριζε την ταινία, ο μεγάλος σκηνοθέτης ίσως θα πρόσθετε στα προηγούμενα και την ατιμωρησία τους.
Η τελευταία δημοσιοποίηση των αρχείων Επστάιν από το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης, μοιάζει λιγότερο με πράξη διαφάνειας και περισσότερο με κακοστημένο θέατρο. Τρία εκατομμύρια σελίδες δόθηκαν στη δημοσιότητα. Αλλά άλλα δύο εκατομμύρια παραμένουν κλειδωμένα.
Διαβάστε: Αρχεία Έπσταϊν / Κακοποίηση ανηλίκων, βιασμοί, όργια – Ισχυρά ονόματα και ο Τραμπ στο επίκεντρο Ads Τα ίδια τα έγγραφα –όσα δόθηκαν στη δημοσιότητα– σκιαγραφούν έναν κόσμο απροκάλυπτης ασυδοσίας. Ένα «billionaires boys club», όπως το περιγράφει η δημοσιογράφος Βίκι Γουόρντ: δισεκατομμυριούχοι, πολιτικοί, μεγιστάνες της τεχνολογίας και του θεάματος που αντιμετώπιζαν γυναίκες και ανήλικα κορίτσια σαν αναλώσιμα αντικείμενα.
Emails για «άγρια πάρτι», για «χαρέμια», για επισκέψεις στο νησί του Επστάιν, χρόνια αφού είχε ήδη καταδικαστεί ως σεξουαλικός εγκληματίας. Κανείς δεν μπορεί πια να ισχυριστεί ότι «δεν ήξερε».
Ο Ντόναλντ Τραμπ αναφέρεται περισσότερες από 1.000 φορές στα 3 εκατομμύρια έγγραφα του Τζέφρι Έπσταϊν, αφού ο Αμερικανός πρόεδρος αρχικά αντιστάθηκε στην προσπάθεια δημοσιοποίησης. Ενώ ορισμένες από τις αναφορές είναι αβλαβείς, άλλες περιλαμβάνουν κατηγορίες για σεξουαλική κακοποίηση.
Υπάρχουν επίσης σημειώσεις του FBI σχετικά με μια γυναίκα που κατηγόρησε τον Τραμπ σε μια αγωγή ότι την βίασε όταν ήταν 13 ετών, καθώς και μια συνέντευξη του FBI με ένα από τα θύματα του Επστάιν, η οποία δήλωσε ότι η συνεργός του Επστάιν, Γκισλέιν Μάξγουελ, κάποτε «την παρουσίασε» στον Τραμπ σε ένα πάρτι.
Οταν το 2011 ο Επστάιν ήταν ήδη καταδικασμένος για παιδεραστία, η πριγκίπισσα της Νορβηγίας Μέτε Μάριτ είχε συνεχείς επαφές μαζί του. Η τελευταία δέσμη αρχείων περιλαμβάνει σχεδόν 1.000 αναφορές στην πριγκίπισσα και δεκάδες μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που είχε ανταλλάξει με τον παιδόφιλο.
Σε μία παράλληλη αλλά χαρακτηριστική εξέλιξη, δικάζεται αυτές τις μέρες ο γιός της Μέτε Μάριτ για βιασμό. Ωραία βασιλική οικογένεια έχει η Νορβηγία! Ανάλογη με την νορβηγική Επιτροπή που δίνει τα Νόμπελ Ειρήνης.
Το πιο σκοτεινό κομμάτι, όμως, παραμένει η μεταχείριση των θυμάτων. Γυναίκες που βιάστηκαν, κακοποιήθηκαν, διακινήθηκαν σαν εμπόρευμα, βλέπουν σήμερα το κράτος να «πουλά» τη διαφάνεια πάνω στη δική τους έκθεση. Ονόματα χωρίς λογοκρισία, εκατοντάδες φορές επαναλαμβανόμενα σε έγγραφα. Την ίδια στιγμή, τα ονόματα των πιθανών θυτών καλύπτονται πίσω από νομικά προσχήματα.
Διαβάστε: Αρχεία Έπσταϊν / Τα ονόματά μας «βγαίνουν στη φόρα» ενώ οι δράστες παραμένουν προστατευμένοι, καταγγέλλουν τα θύματα του κυκλώματος
Πρόκειται για δεύτερο βιασμό. Και γι’ αυτό το σκάνδαλο Επστάιν δεν αφορά μόνο το παρελθόν, ούτε μόνο τις ΗΠΑ. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο οι δυτικές δημοκρατίες διαχειρίζονται την εξουσία, όταν αυτή μπλέκεται με χρήμα, εικόνα και πολιτική επιρροή.
Η αμερικανική Δικαιοσύνη σπεύδει να προεξοφλήσει ότι δεν θα υπάρξουν άλλες διώξεις. Ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης δηλώνει σχεδόν ανακουφισμένος ότι «μάλλον δεν θα διωχθεί κανείς άλλος».
Σαν να πρόκειται για φυσικό φαινόμενο. Σαν να είναι αυτονόητο ότι ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα σεξουαλικής εκμετάλλευσης ανηλίκων, με διεθνείς διασυνδέσεις, τελειώνει χωρίς πολιτικό και ποινικό κόστος για τους ισχυρούς.
Η υπόθεση αποδεικνύει ότι η «ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης» έχει όρια – και αυτά τα όρια τα χαράσσει η ελίτ. Όταν οι κακοποιητές φορούν κουστούμια, όταν έχουν πρόσβαση σε προεδρικά μέγαρα και ιδιωτικά νησιά, τότε το σύστημα υποκλίνεται
Ζητά από τα θύματα να κάνουν υπομονή και να σωπάσουν. Και δίνει το πράσινο φως στη μπουρζουαζία, για να ξανακάνει ατιμώρητη τα ίδια.