Τα Τρίκαλα αποχαιρετούν σήμερα και αύριο Παρασκευή τις πέντε εργαζόμενες που χάθηκαν άδικα, αφήνοντας πίσω τους οικογένειες και μικρά παιδιά. Η μόνη που δεν σέβεται το πένθος, είναι η κυβέρνηση των άμεσων πορισμάτων.
Ο εκπρόσωπος της μιλάει για τυμβωρυχία, όσων θέτουν ερωτήματα για το τι ακριβώς έγινε. Και ο ειδικός επί των συγκαλύψεων Α. Γεωργιάδης, θυμάται(!) ότι το εργοστάσιο Βιολάντα ήταν μια χαρά.
Ο κ. Μαρινάκης ισχυρίστηκε ότι «το τραγικό αυτό δυστύχημα δεν ακουμπά θέματα εργασίας» και πως «δεν φαίνεται να έχουν παραβιαστεί ζητήματα εργασίας, εργατικών νόμων».
Γιατί βιάστηκε να εκδώσει πόρισμα, προτού ολοκληρωθούν οι έρευνες των πυροσβεστικών και εισαγγελικών αρχών; Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος προκαταλαμβάνει την κρίση των αρμοδίων και το περιεχόμενο των πορισμάτων γιατί η κυβέρνηση αισθάνεται -και δικαιολογημένα- ένοχη.
Τα πραγματικά δεδομένα που έρχονται στο φως διαψεύδουν την εικόνα «κανονικότητας». Το πόρισμα της Πυροσβεστικής μιλά για εκτεταμένη και πολύμηνη διαρροή προπανίου. Εργαζόμενοι ανέφεραν έντονη οσμή αερίου. Κι όμως, η παραγωγή δεν σταμάτησε. Δεν υπήρξαν –ή δεν λειτούργησαν– συστήματα ανίχνευσης διαρροών.
Οι καταγγελίες του Εργατικού Κέντρου Τρικάλων είχαν αγνοηθεί. Οι επιθεωρήσεις καθυστερούσαν. Η αλυσίδα της αμέλειας είναι σαφής.
Στα Τρίκαλα και την Καρδίτσα, τέσσερις άνθρωποι καλούνται να ελέγχουν 6.000 επιχειρήσεις. Η κυβέρνηση και το «επιτελικό κράτος» της αφήνει κρίσιμους ελέγχους να γίνονται τρία χρόνια μετά την έναρξη λειτουργίας μιας εγκατάστασης. Το αποτέλεσμα ήταν προδιαγεγραμμένο.
Ο κ. Γεωργιάδης έσπευσε να δηλώσει δημοσίως ότι «θυμάται μια χαρά το εργοστάσιο επί ημερών του» και ότι «είχαν γίνει όλοι οι έλεγχοι», προσθέτοντας εκ των υστέρων ένα τυπικό «να δούμε τι θα πει η Πυροσβεστική».
Δεν πρόκειται για μια αθώα δήλωση, σημειώνει σε ένα ποστ του στο facebook ο Θανάσης Καμπαγιάννης. Είναι μια ευθεία παρέμβαση της εκτελεστικής εξουσίας σε μια υπόθεση που βρίσκεται –ή οφείλει να βρίσκεται– υπό δικαστική διερεύνηση. Όταν ένας υπουργός προκαταλαμβάνει το αποτέλεσμα, δημιουργεί πίεση σε εισαγγελείς και ανακριτές, οι οποίοι γνωρίζουν πολύ καλά το πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργούν.
Δεν είναι τυχαίο ότι η κυβερνητική αντίδραση δεν κινήθηκε στον άξονα της θεσμικής σοβαρότητας, αλλά σε αυτόν της πρόωρης «γνωμάτευσης» και των αναμνήσεων. Η τραγωδία στη Βιολάντα δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό, σε μία χώρα με ρεκόρ εργατικών δυστυχημάτων.
Είναι σύμπτωμα ενός μοντέλου όπου οι εργαζόμενοι θεωρούνται αναλώσιμοι, η πρόληψη πολυτέλεια και η πολιτική ευθύνη κάτι που αποφεύγεται με τον έλεγχο των ΜΜΕ.
Στο φιλοκυβερνητικό site liberal, αναρτήθηκε χθες άρθρο υπό τον τίτλο «Η Ελλάδα είναι μία από τις ασφαλέστερες χώρες της Ε.Ε. για τους εργάτες της». Δεν απομένει παρά ένα πρωτοσέλιδο της Απογευματινής: «Ρεσιτάλ εργατικής ασφάλειας δίνει η Ελλάδα του Μητσοτάκη».