«Η Ουάσιγκτον δεν βρίσκεται πλέον πίσω από τους Κούρδους, οι οποίοι αναγκάζονται να υποχωρήσουν στα βορειοανατολικά της Συρίας, στη Ροζάβα, για να αντισταθούν στις επιθέσεις του επίσημου στρατού της Δαμασκού, ο οποίος δεν είναι παρά ένας συνασπισμός περισσότερων από δέκα συμμοριών ριζοσπαστών ισλαμιστών, όλες προερχόμενες από το Ισλαμικό Κράτος (Ντάες – Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και στο Λεβάντε), που υποστηρίζονται από την Άγκυρα», διαπιστώνει ο πολιτειολόγος καθηγητής Τζενγκίζ Ακτάρ.
Πράγματι, μέσα σε μία εβδομάδα, τόσο η «Διαδικασία Ειρήνης» που είχε ξεκινήσει στην Τουρκία μεταξύ της Άγκυρας και του φυλακισμένου ηγέτη του ΡΚΚ Αμπντουλάχ Οτσαλάν, όσο και η συμφωνία της 10ης Μαρτίου που είχε υπογραφεί στη Δαμασκό μεταξύ του καθεστώτος του Άχμεντ αλ-Σαράα και των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (ΣΔΔ), κατέρρευσαν λόγω των στρατιωτικών επιχειρήσεων με στόχο την εξουδετέρωση της κουρδικής παρουσίας σε μεγάλο μέρος της βόρειας Συρίας.
«Η Άγκυρα και η Δαμασκός έχουν προς το παρόν τους ίδιους στόχους: και οι δύο θέλουν να ξεφορτωθούν τους Κούρδους για να οικοδομήσουν ένα έθνος-κράτος, αποτελούμενο από ένα μόνο έθνος, με μία σημαία, έναν στρατό, μία γλώσσα και μία θρησκεία», πιστεύει ο καθηγητής Ακτάρ.
Οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις, ένας στρατός περίπου 100.000 στρατιωτών, εκ των οποίων πάνω από το 50% είναι Άραβες αλλά διοκούνται από Κούρδους, δεν αποτελούν πλέον ενιαία και αποτελεσματική στρατιωτική και πολιτική δύναμη, διότι το μεγαλύτερο μέρος των αραβικών φυλών άλλαξε στρατόπεδο και τάχθηκε πλέον στο πλευρό του καθεστώτος του Άχμεντ αλ-Σαράα.
«Οι ΣΔΔ ήταν ο βασικός μας εταίρος στον αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους. Όμως πλέον η κεντρική κυβέρνηση της Δαμασκού είναι εκείνη που έχει γίνει μέλος του συνασπισμού κατά του Ισλαμικού Κράτους και μαζί της θα εργαστούμε», δήλωσε ο Τομ Μπάρακ, ειδικός απεσταλμένος του προέδρου Τραμπ για τη Συρία και ταυτόχρονα πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών στην Άγκυρα.
Σύμφωνα με πληροφορίες από κουρδικές πηγές, δεκάδες χιλιάδες κρατούμενοι του Ισλαμικού Κράτους εγκαταλείπουν τις φυλακές και πολύ πιθανόν να ενταχθούν σε ομάδες ριζοσπαστών ισλαμιστών που μάχονται εναντίον των Κούρδων στα βορειοανατολικά της χώρας.
«Όταν υπάρχει πόλεμος εναντίον των Κούρδων στον νότο (Συρία), δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη στον βορρά (Τουρκία)», εκτιμά ο Τουντσέρ Μπακιρχάν, συμπρόεδρος του κόμματος ΔΕΜ (Κόμμα Ισότητας και Δημοκρατίας των Κούρδων), ο οποίος δέχεται όλο και πιο βίαιη κριτική από τη βάση του.
«Αντί να συμμαχείτε με τους φασίστες Ερντογάν και Μπαχτσελί, θα έπρεπε να στηρίζετε τους αδελφούς μας της Ροζάβα», λένε οι περισσότεροι χρήστες του διαδικτύου.
«Η τουρκική αντιπολίτευση, δηλαδή οι κεμαλιστές και άλλα κόμματα της δεξιάς, του κέντρου ακόμη και της αριστεράς —όλα όμως κοσμικά— είναι ευχαριστημένα που βλέπουν την ήττα των Κούρδων στη Συρία. Στην Τουρκία, η αντικουρδική εχθρότητα είναι τόσο ισχυρή και τόσο δημοφιλής, ώστε προτιμούν να έχουν ριζοσπάστες ισλαμιστές ως νότιους γείτονες αντί για κοσμικούς Κούρδους», διαπιστώνει ο Γιαβούζ Μπαϊντάρ, συντονιστής πολιτικών συζητήσεων στο ΓιουΤιούμπ (Φικίρ Κλουμπί – Λέσχη Ιδεών).
Η Άγκυρα θεωρείται φυσικά ένας από τους υπεύθυνους της τρέχουσας κρίσης, μαζί με τους Δυτικούς —ιδίως τις Ηνωμένες Πολιτείες—, όμως αρκετοί ειδικοί, πανεπιστημιακοί και πολιτικοί δεν διστάζουν να επικρίνουν και την ηγεσία των κουρδικών κομμάτων, ιδίως τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν στην Τουρκία και τον Μαζλούμ Άμπντι στη Συρία.
«Ο Οτσαλάν είχε φύγει από την Τουρκία το 1980. Βρίσκεται στη φυλακή εδώ και 27 χρόνια. Εκεί άρχισε να κατασκευάζει θέσεις, ιδεολογίες και πολιτικές γραμμές πραγματικά πολύ παράξενες. Είναι πλήρως αποκομμένος από τις κοινωνικές και πολιτικές πραγματικότητες. Οι αντίπαλοί του τον αποκαλούν “Φιλόσοφο του Τρελοκομείου”», γράφει ένα πρώην μέλος του ΡΚΚ. «Είναι κρατούμενος και βρίσκεται στην υπηρεσία του τουρκικού καθεστώτος», καταλήγει.
Από την άλλη πλευρά, ο Μαζλούμ Άμπντι, ο Κούρδος ηγέτης στη Συρία και πρώην πιστός αγωνιστής του Οτσαλάν, δεν κατάφερε, σύμφωνα με τους επικριτές του, να κατανοήσει σωστά τους στόχους και τις πολιτικές των συμμάχων του —της Μόσχας, της Ουάσιγκτον, του Παρισιού, του Λονδίνου και του Ριάντ. Για περίπου δέκα χρόνια δεν μπόρεσαν να δημιουργήσουν και να οικοδομήσουν τους ζωτικούς θεσμούς για την επιβίωση της Ροζάβα. Προσπάθησαν να υλοποιήσουν τις θέσεις του Οτσαλάν όπως «ο δημοκρατικός συνομοσπονδισμός», «ο κοινοτισμός», «η τζινεολογία» (επιστήμη των γυναικών) και η οικολογία — έννοιες λίγο γνωστές στη μεγάλη πλειονότητα των αγροτικών πληθυσμών της βόρειας Συρίας.
«Η Συρία γίνεται το μέλλον της Τουρκίας: μια χώρα που κυβερνάται από ισλαμιστές, εχθρική προς τη δημοκρατία, την ειρήνη, τις εθνοτικές και θρησκευτικές μειονότητες και τον δυτικό πολιτισμό», καταλήγει ο καθηγητής Τζενγκίζ Ακτάρ.