Αναφερόμενη στη μεγάλη της εμπειρία από το παλιό θέατρο, η Νικολέτα Βλαβιανού ξεχώρισε τις διαφορές ανάμεσα στο τότε και στο τώρα, υπογραμμίζοντας πως παλαιότερα υπήρχε αγάπη για το σύνολο και διάθεση άμιλλας
Νικολέτα Βλαβιανού: «Μου συνέβησαν πολλά που δεν καταλάβαινα, δεν είχαν ανάγκη να ρίξουν αυτά τα μαχαίρια»
Με αφορμή τη νέα της θεατρική δουλειά, η Νικολέτα Βλαβιανού μίλησε στην εφημερίδα On Time Σαββατοκύριακο και τη δημοσιογράφο Σίσσυ Μενεγάτου, αναφερόμενη στις «πισώπλατες μαχαιριές» που έχει δεχτεί στον χώρο του θεάτρου, αλλά και στις μεγάλες αλλαγές που, όπως λέει, έχουν συντελεστεί στον καλλιτεχνικό χώρο τα τελευταία χρόνια.
Παλιά υπήρχε μεγαλύτερη αγάπη για το σύνολο και άμιλλα, όχι αυτός ο ανταγωνισμός που υπάρχει σήμερα. Δεν υπήρχαν οι παρεμβάσεις των μέσων, τα τηλεφωνήματα, οι πιέσεις, ακόμα και οι πολιτικές. Αν ήσουν ικανός, ανέβαινες στο σανίδι. Αν δεν ήσουν, δεν έμπαινες εύκολα. Το ίδιο ίσχυε και στην τηλεόραση. Γι’ αυτό και τα παλιά σίριαλ κάνουν ακόμα τηλεθεάσεις. Υπήρχε αξιοκρατία
Η γνωστή ηθοποιός περιγράφει τη διαδρομή της στη σκηνή, επισημαίνοντας πως ο χώρος του θεάτρου δεν είναι τόσο ενωμένος όσο φαινόταν παλαιότερα. Όπως τονίζει, η ίδια είχε μάθει στη δραματική σχολή την έννοια του «όλοι μαζί», ωστόσο στην πράξη διαπίστωσε ότι αυτό σπάνια ισχύει. «Βεβαίως δέχτηκα πισώπλατες μαχαιριές και με πλήγωσε πολύ, γιατί εγώ από τη δραματική σχολή έμαθα το “όλοι μαζί”. Αυτό, δυστυχώς, δεν υπάρχει στο θέατρο. Είναι ένας χώρος απολύτως ανταγωνιστικός. Μου πήρε χρόνια να το καταλάβω και ακόμα πέφτω από τα σύννεφα όταν μου συμβαίνει», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Η ίδια πρόσθεσε ότι βρέθηκε πολλές φορές στο στόχαστρο ανθρώπων μεγαλύτερων σε ηλικία, οι οποίοι δεν είχαν λόγο να τη βλάψουν, παρά μόνο να φανούν ευνοϊκοί σε επιχειρηματίες. «Μου συνέβησαν πολλά που δεν καταλάβαινα, από ανθρώπους μεγαλύτερους οι οποίοι δεν είχαν ανάγκη να ρίξουν αυτά τα “μαχαίρια”. Απλά ήθελαν να κάνουν τον καλό στον επιχειρηματία. Και γενικά έχω βρεθεί πολλές φορές να γίνομαι στόχος», είπε.
Η ηθοποιός δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στην οικονομική διάσταση του θεάτρου, υπογραμμίζοντας πως μέχρι το 2000 οι καλλιτέχνες μπορούσαν να ζουν από τη δουλειά τους, κάτι που πλέον έχει αλλάξει ριζικά. «Μέχρι το 2000 το θέατρο ήταν επάγγελμα, ζούσαμε από αυτό. Γι’ αυτό και ήμασταν ενωμένοι οι ηθοποιοί και πετύχαιναν οι συλλογικές συμβάσεις. Μετά έγινε αστική – αν όχι μεγαλοαστική – συνήθεια. Πολλοί πια πριμοδοτούνται οικονομικά από τις οικογένειές τους ή απ’ οπουδήποτε», σημείωσε.