Δεν είχα ακούσει ποτέ τον όρο «Σύνδρομο του ηλιοβασιλέματος» (sundowning) πριν συμβεί στον ίδιο μου τον πατέρα. Κι όμως πρόκειται για ένα αρκετά συνηθισμένο σύνδρομο. Τους τελευταίους μήνες της ζωής του, ο πατέρας μου παρέμενε διαυγής και λογικός — παρέμενε ο εαυτός του — κατά τη διάρκεια της ημέρας. Μόλις έδυε ο ήλιος, όμως, χειροτέρευε: γινόταν συγχυσμένος, παρανοϊκός και επιθετικός.
Είναι τρομερό να βλέπεις το σύνδρομο αυτό σε έναν άνθρωπο που αγαπάς. Όμως αυτό είναι μια προσωπική τραγωδία — όχι μια εθνική ή παγκόσμια. Είναι εντελώς διαφορετικό ζήτημα όταν ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών πάσχει από το «Σύνδρομο του ηλιοβασιλέματος»— ένας πρόεδρος που περιβάλλεται από κακόβουλους κόλακες, οι οποίοι του λένε ό,τι θέλει να ακούσει και ικανοποιούν κάθε του ιδιοτροπία, όσο καταστροφική κι αν είναι.
Για βάσιμους λόγους, συνήθως θεωρείται κακή πρακτική να αποφαίνεται κανείς για την ψυχική υγεία κάποιου εξ αποστάσεως. Κάποιοι από εμάς θυμόμαστε ακόμα την εποχή που δεξιοί σχολιαστές αποκαλούσαν ψυχικά ασθενή όποιον ασκούσε κριτική στον Τζορτζ Μπους. Όμως, μετά την ανάγνωση της επιστολής που έστειλε ο Ντόναλντ Τραμπ στον πρωθυπουργό της Νορβηγίας (ο Γιόνας Γκαρ Στέρε έχει επιβεβαιώσει ότι είναι γνήσια), δεν θα έπρεπε να υπάρχει καμία αμφιβολία ότι έχουμε έναν πρόεδρο που έχει πάρει διαζύγιο από την πραγματικότητα:
“Αγαπητέ Γιόνας:
Δεδομένου ότι η χώρα σας αποφάσισε να μη μου απονείμει το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης για το ότι σταμάτησα 8 Πολέμους ΚΑΙ ΠΑΝΩ, δεν αισθάνομαι πλέον υποχρεωμένος να σκέφτομαι αποκλειστικά την Ειρήνη, αν και θα παραμένει πάντα κυρίαρχη, αλλά μπορώ πλέον να σκέφτομαι τι είναι καλό και σωστό για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Η Δανία δεν μπορεί να προστατεύσει αυτή τη γη από τη Ρωσία ή την Κίνα, και γιατί έχουν εξάλλου «δικαίωμα ιδιοκτησίας»; Δεν υπάρχουν γραπτά έγγραφα, απλώς ένα πλοίο αποβιβάστηκε εκεί πριν από εκατοντάδες χρόνια, αλλά κι εμείς είχαμε πλοία που αποβιβάστηκαν εκεί επίσης.
Έχω κάνει περισσότερα για το ΝΑΤΟ από οποιοδήποτε άλλο άτομο από την ίδρυσή του, και τώρα το ΝΑΤΟ πρέπει να κάνει κάτι για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Κόσμος δεν είναι ασφαλής αν δεν έχουμε Πλήρη και Απόλυτο Έλεγχο της Γροιλανδίας.
Σας ευχαριστώ!
Πρόεδρος Ν.Τ”.
Αυτό μπορεί να μην είναι ακριβώς «Σύνδρομο του ηλιοβασιλέματος», αφού δεν είναι σαφές ότι ο Τραμπ είναι διαυγής και λογικός οποιαδήποτε ώρα της ημέρας. Εκείνο που είναι αδιαμφισβήτητο είναι ότι είναι βαθιά άρρωστος και η κατάσταση του επιδεινώνεται ραγδαία.
Στην πραγματικότητα, ο Τραμπ είναι τόσο βαριά άρρωστος ώστε ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να τον κατηγορούμε για όλα τα φρικτά πράγματα που κάνει. Είναι αυτό που είναι. Η ευθύνη για την καταστροφή που πλήττει τώρα την Αμερική βαραίνει τους ανθρώπους που τον στηρίζουν — ανθρώπους που δεν μπορεί παρά να γνωρίζουν ότι πρόκειται για έναν άρρωστο άνθρωπο, αλλά συνεχίζουν να υποστηρίζουν τις λεηλασίες του.
Κάποιοι από αυτούς τους υποστηρικτές είναι και οι ίδιοι τέρατα. Για παράδειγμα, ο Στίβεν Μίλερ, ο «τσάρος» της μεταναστευτικής πολιτικής του Τραμπ και αρχιτέκτονας των βίαιων πολιτικών εθνοκάθαρσης, είναι ξεκάθαρα ένας φανατικός που χρησιμοποιεί τον Τραμπ για να επιτύχει τους δικούς του φασιστικούς στόχους.
Ωστόσο, πολλοί από τους υποστηρικτές του Τραμπ δεν είναι φανατικοί, αλλά απλώς ανήθικοι καιροσκόποι. Ο Σκοτ Μπέσεντ, υπουργός Οικονομικών, κατανοεί ξεκάθαρα πόσο καταστροφικές είναι οι πράξεις του Τραμπ, όπως αποδεικνύεται από το γεγονός ότι κατά καιρούς προσπάθησε να τις μετριάσει. Όμως, για κάποιο ανεξήγητο λόγο, ο Μπέσεντ αποφάσισε να πουλήσει την ψυχή του στον Τραμπ.
Και μετά υπάρχουν εκείνοι που απολαμβάνουν τη δόξα από αντανάκλαση, τόσο ακραίοι ναρκισσιστές ώστε είναι πρόθυμοι να καταστρέψουν αυτή τη χώρα με αντάλλαγμα τη δημοσιότητα και τα προνόμια.
Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν ο (υπουργός Αμυνας) Πιτ Χέγκσεθ με το στούντιο μακιγιάζ του στο Πεντάγωνο, που εκκαθαρίζει τους καλύτερους αξιωματικούς του στρατού· η Κρίστι Νόεμ με το νούμερο «Μπάρμπι με καουμπόικο καπέλο δέκα γαλονιών», που ξεχειλίζει από ενθουσιασμό αποκαλώντας μια δολοφονημένη μητέρα «τρομοκράτισσα»· και ο Κας Πατέλ, που θεωρεί απολύτως φυσιολογικό να πετά με αεροσκάφος του FBI για να παρακολουθήσει τη φίλη του να τραγουδά, ενώ ταυτόχρονα επιβλέπει την απαξίωση και διαφθορά του FBI.
Και τι να πούμε για τους δειλούς Ρεπουμπλικανούς στο Κογκρέσο, που συνεχίζουν να στηρίζουν τον Τραμπ, παρότι πολλοί από αυτούς — ίσως και οι περισσότεροι — αποστρέφονται ιδιωτικά τη συμπεριφορά του;
Θα αρκούσαν μόλις οκτώ από αυτούς — τέσσερις Ρεπουμπλικανοί γερουσιαστές και τέσσερα μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων — να αλλάξουν στρατόπεδο και να συνεργαστούν με τους Δημοκρατικούς για να τερματίσουν τον έλεγχο του Κογκρέσου από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και να αφαιρέσουν μεγάλο μέρος της εξουσίας του Τραμπ. Όμως μια τέτοια κίνηση θα σήμαινε ότι θα ρίσκαραν την οργή του Τραμπ, επιλέγοντας να σταθούν όρθιοι και να φερθούν ως πατριώτες, αντί να σκύβουν το κεφάλι και να αποστρέφουν το βλέμμα καθώς ο Τραμπ βυθίζεται στην παράνοια.
Πώς μια μεγάλη, εκλεπτυσμένη χώρα, μία από τις μακροβιότερες δημοκρατίες του κόσμου, κατέληξε τόσο εύθραυστη ώστε να μπορεί να καταλυθεί από την άνοια ενός και μόνο ανθρώπου; Πρόκειται για ένα κρίσιμο ερώτημα, η απάντηση του οποίου — κατά τη γνώμη μου — βρίσκεται στην ευθεία γραμμή που ξεκινά από την υπόθεση Μπους εναντίον Γκορ (εννοεί τις εκλογές του 2000 που κερδήθηκαν στο Δικαστήριο) και το Ανώτατο Δικαστήριο του Ρόμπερτς, περνά από την 6η Ιανουαρίου και φτάνει έως την εκτέλεση της Ρενέ Γκουντ.
Όμως ακόμη πιο σημαντικό είναι να συνειδητοποιήσουμε πού βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή και να μη γλυκάνουμε ή «εξωραΐσουμε» αυτό που συμβαίνει:
Ένα ιδιότροπο, βίαιο και παρανοϊκό άτομο κυβερνά την Αμερική.