Η δολοφονία της Δάφνης Καρουάνα Γκαλίθια οδήγησε στη νομοθεσία κατά των καταχρηστικών-εκφοβιστικών αγωγών (SLAPPs’) όπως αυτή του κ. Δημητριάδη εναντίον μου, δήλωσε ο Στέλιος Κούλογλου. Στις συνεντεύξεις του αναφέρθηκε επίσης στην πολιτική του Τραμπ, την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα, τον Αλέξη Τσίπρα και τα «ελαφρυντικά» της Μαρίας Καρυστιανού.
«Συγκλονίστηκα και ως δημοσιογράφος από τη δολοφονία της σπουδαίας Μαλτέζας ρεπόρτερ το 2017», διηγήθηκε ο Σ. Κούλογλου στη Δήμητρα Μακρή (ΔΙΟΝ- Μακεδονία). Ήρθα αμέσως σε επαφή με την οικογένεια της, πρότεινα ένα βραβείο δημοσιογραφίας στο όνομα της που καθιερώθηκε και έμαθα την «κληρονομιά» που είχε αφήσει: καμιά 50αριά αγωγές από διεφθαρμένους πολιτικούς και επιχειρηματίες που ερευνούσε.
Ο στόχος αυτών των αγωγών είναι να επιβάλλουν λογοκρισία μέσω του εκφοβισμού και να εξαντλήσουν οικονομικά τα ανεξάρτητα ΜΜΕ και τους δημοσιογράφους που κάνουν τη δουλειά τους. Η Δάφνη είχε αγωγές ακόμη και σε δικαστήρια του Λονδίνου, όπου η νομική υπεράσπιση είναι πολύ ακριβή.
Δεν το έβαλε κάτω. Και τη σκότωσαν. Απευθύνθηκα σε άλλους συναδέλφους και ξεκινήσαμε μία σειρά από πρωτοβουλίες, που κατέληξαν στην αντι- SLAPPs’ νομοθεσία, στην οποία ήμουν εισηγητής στο Ευρωκοινοβούλιο και ψηφίστηκε με μεγάλη πλειοψηφία το 2023. Τρία χρόνια μετά η ελληνική κυβέρνηση δεν την έχει ενσωματώσει, ως οφείλει, στο ελληνικό δίκαιο.
Η αγωγή του κ. Δημητριάδη εναντίον μου ήταν κλασική περίπτωση SLAPPs’. Ο ανιψιός και πρώην διευθυντής του γραφείου του, ζητούσε 450.000 ευρώ για μια επιστολή που είχα στείλει στην πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου. Το ίδιο έχει κάνει με άλλα ΜΜΕ και δημοσιογράφους που ερευνούσαν το σκάνδαλο των υποκλοπών. Εναντίον του Tvxs εκκρεμεί μία ακόμη αγωγή 550.000 ευρώ, για τα σχετικά ρεπορτάζ του.
Το δικαστήριο που απέρριψε την αγωγή εναντίον μου, σημειώνει στην απόφαση του ότι ο κ. Δημητριάδης ”όπως επίσης κατέθεσε και η μάρτυρας του ενώπιον του ακροατηρίου, πράγματι έχει καταθέσει πολλές τέτοιου είδους αγωγές κατά οποιουδήποτε έχει εμπλέξει το όνομά του με το σκάνδαλο των παράνομων παρακολουθήσεων”.
Η απόφαση είναι σημαντική, γιατί η Δικαιοσύνη είναι το τελευταίο καταφύγιο των πολιτών που ψάχνουν να βρουν το δίκιο τους».
«Το σύστημα Τραμπ κάνει πολιτική και με βάση τα οικονομικά της οικογένειας» σημείωσε ο Στέλιος Κούλογλου στο ΒΗΜΑnews (Παναγιώτης Μπούρχας) και τον Real FM (Ελένη Κατσαμπέκη, Αλέξανδρος Κόντης). «Κάνει εξωτερική πολιτική με βάση τη δύναμη αλλά κερδίζει και χρήματα Το ίδιο επιδιώκει και στη Μέση Ανατολή, με την πρόταση για τη Γάζα-Ριβιέρα.
Η Γροιλανδία δεν είναι απλώς μια έμμονη ιδέα του. Εχει υποστηρικτές, δισεκατομμυριούχους, οι οποίοι θέλουν να εκμεταλλευτούν τα κοιτάσματα της Γροιλανδίας, χωρίς κανένα εμπόδιο και έλεγχο από τις δανικές ή γροιλανδικές αρχές.
Και παλιότερα, η διεθνής κατάσταση κάθε άλλο παρά ιδανική ήταν. Εφαρμόζονταν πάντα δύο μέτρα και δύο σταθμά, αλλά τηρούνταν κάποια προσχήματα. Όταν οι ΗΠΑ ήθελαν να εισβάλουν στο Ιράκ για να πάρουν το πετρέλαιο, χρησιμοποίησαν το πρόσχημα ότι ο Σαντάμ Χουσέιν είχε όπλα μαζικής καταστροφής. Πήγαν στον ΟΗΕ, βρήκαν κάποιους συμμάχους. Τώρα ο ισχυρότερος επιβάλλεται κυνικά και υπερηφανεύεται για αυτό.
Για πρώτη φορά πλανητάρχης αναλαμβάνει ένας ανισόρροπος άνθρωπος.Και το λέει ο Κρούγκμαν, ο Αμερικανός νομπελίστας-οικονομολόγος. Ο Τραμπ εκφράζει την παρακμή του αμερικανικού πολιτικού συστήματος και τη γεωπολιτική αμφισβήτηση των ΗΠΑ, κυρίως από την Κίνα.
Εκτός και αν οι Ρεπουμπλικάνοι χάσουν τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου για το Κογκρέσο, (και βέβαια ο Τραμπ αποδεχθεί το αποτέλεσμα τους, που δεν είναι αυτονόητο) όλη αυτή η περιπέτεια θα τελειώσει πολύ άσχημα και για τις ΗΠΑ και για τον κόσμο».
«Η αντίδραση της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέχρι τώρα ήταν αξιοθρήνητη. Προσπαθεί να κολακεύσει τον Τραμπ. Χρησιμοποιώ ήπια έκφραση, ”κολακεύσει”, γιατί είναι πολύ χειρότερο αυτό που έχει κάνει. Τον αποκαλούν μπαμπά, ότι αυτός είναι ο πρόεδρος της Ευρώπης κλπ.
Ενώ στην πραγματικότητα ο Τράμπ καταλαβαίνει μόνο από δύναμη. Κήρυξε οικονομικό πόλεμο στην Κίνα, αλλά μόλις αυτή απάντησε, ο Τραμπ συμφώνησε σε εκεχειρία. Αντίθετα, του ανοίγει η όρεξη με τις υποχωρήσεις.
Τώρα έχουν φτάσει τα πράγματα σε ένα οριακό σημείο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ή θα αντισταθεί ή θα μετατραπεί σε μια βολική αποικία των Ηνωμένων Πολιτειών».
«Η κυρία Καρυστιανού, από τη στιγμή που μπήκε στην πολιτική, θα κληθεί να πάρει θέση και να μιλήσει και για θέματα που ίσως δεν γνωρίζει πολύ καλά. Έτσι κινδυνεύει να υποπέσει σε διάφορα λάθη και παγίδες.
Το δεύτερο ζήτημα είναι η κυρία Καριστιανού έχει την εξής αντίφαση.Το κοινό στο οποίο βασικά απευθύνεται είναι αντισυστημικό, αντικυβερνητικό, αλλά η ίδια έχει θέσεις συντηρητικές.
Δεν μπορείς όμως να αμφισβητήσεις το δικαίωμα στην άμβλωση, όταν οι μισοί ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζονται στις μετρήσεις να σκέπτονται θετικά να ψηφίσουν το κόμμα σου. Αν λες τέτοια πράγματα, τελείωσε. Πρέπει επίσης να διαχωρίσει τις θρησκευτικές της πεποιθήσεις από την πολιτική. Οταν τα μπλέκουμε, καταλήγουμε στο Ιράν.
Είναι θετικό πάντως όταν υποστηρίζει ότι οι δηλώσεις της παρερμηνεύθηκαν.Από την άλλη τη μεριά υπάρχουν και ελαφρυντικά. Εχει κάνει πολύ καλή δουλειά για τα Τέμπη
και συγχρόνως είναι άπειρη πολιτικά. Θα πρέπει να της δοθεί ένα χρονικό περιθώριο. Αλλά κάνει και άλλα τέτοια, θα προκαλέσει μεγάλες αντιδράσεις στο δικό της, δυνητικά, κοινό».
Ο Α. Τσίπρας δεν φαίνεται προσώρας να επιτυγχάνει τη συσπείρωση όλων όσων θέλουν κυβερνητική αλλαγή. Οταν κάνει κριτική σε αυτούς που δηλώνουν ότι θέλουν να πάνε μαζί του, όπως στην παρουσίαση του βιβλίου στην Αθήνα, δείχνει ότι δεν έχει ούτε ο ίδιος αποφασίσει με ποιους θα πορευθεί.
Δεν έχει γίνει ουσιαστικός απολογισμός για την περίοδο 2019-2023, όταν για πρώτη φορά στην ιστορία η κυβέρνηση ανέβηκε και η αξιωματική αντιπολίτευση καταποντίστηκε. Ο Αλέξης Τσίπρας, αφήνει να εννοηθεί, ότι φταίει η εσωκομματική αντιπολίτευση. Αν το υποστηρίζει πράγματι, δεν είναι σοβαρό επιχείρημα.
Πρώτα γιατί πάντα μέσα στα κόμματα, υπάρχουν και άλλες φωνές, το βλέπουμε και με τη Νέα Δημοκρατία ακόμα που σήμερα που είναι στην κυβέρνηση. Και δεύτερον επειδή ο Τσίπρας στην περίοδο 2019-2023, έκανε ό,τι ήθελε.
Η ανασκόπηση της περιόδου έχει σημασία. Γιατί όλα αυτά που εκτοξεύθηκαν ή γεννήθηκαν με την κρίση του 2010 στην Ευρώπη, ο ΣΥΡΙΖΑ, οι Podemos στην Ισπανία και το Bloco στην Πορτογαλία, δεν κατάφεραν μετά το τέλος της μεγάλης αναταραχής, να συνδεθούν ως κόμματα με την κοινωνία. Στηρίχθηκαν, όπως στην Ελλάδα, στην αναμφισβήτητη προσωπική ακτινοβολία του Τσίπρα, αλλά δεν φτάνει αυτό.
Η κυβέρνηση έχει υποστεί μεγάλη φθορά, έχει εξαντλήσει τα περιθώρια διακυβέρνησης και θα υποστεί ακόμα μεγαλύτερη μέχρι τις εκλογές. Εχουμε μπει σε μια παρατεταμένη περίοδο πολιτικής αστάθειας, η οποία θα ξεσπάσει ανοιχτά, όταν γίνουν οι εκλογές. Τότε θα θα αποδειχθεί ότι κανένα κόμμα ή συνασπισμός κομμάτων δεν μπορεί να σχηματίσει βιώσιμη κυβέρνηση.