Με ψυχρό τόνο, στοχευμένες προσβολές και δήμοσια ειρωνία η ομιλία του Τραμπ για τον ένα χρόνο θητείας του – Λιγότερη εξωτερική πολιτική, περισσότερη ισχύς το «μήνυμά» του – Η Γροιλανδία ως τεστ πειθαρχίας για την Ευρώπη
Στο Νταβός, ο Τραμπ δεν πηγαίνει για να πείσει. Πηγαίνει για να μετρήσει. Να δει ποιοι αντέχουν την πίεση. Ποιοι σπεύδουν σε επαφές. Ποιοι προσφέρουν ανταλλάγματα πριν καν ζητηθούν.
Η Ευρώπη, μέχρι στιγμής, παίζει άμυνα. Μιλά για «στρατηγική αυτονομία», αλλά κινείται με φόβο. Ελπίζει ότι η ένταση θα εκτονωθεί. Ότι ο Τραμπ θα στραφεί αλλού. Αυτό, όμως, είναι λάθος ανάγνωση. Όσο δεν υπάρχει αντίδραση, η πίεση θα αυξάνεται.
Ο Τραμπ δεν προετοιμάζει ρήξη – όχι άμεσα τουλάχιστον – με την Ευρώπη. Προετοιμάζει αναδιάταξη. Θέλει μια ήπειρο πιο πειθαρχημένη, πιο εξαρτημένη, λιγότερο φιλόδοξη. Η περιορισμένη αναφορά στην εξωτερική πολιτική δεν σημαίνει υποχώρηση. Σημαίνει ότι οι αποφάσεις θα έρθουν χωρίς προειδοποίηση για τον Τραμπ άλλωστε μπορεί να μην απαιτούνται ελικόπτερα – πυρά και η ομάδα Delta για να κατακτηθεί μέσα σε ένα βράδυ ένας σημαντικός στόχος – όπως για παράδειγμα η Βενεζουέλα.
Για την Ευρώπη, το ερώτημα δεν είναι αν θα διαφωνήσει. Είναι αν μπορεί να αντέξει τη σύγκρουση που μέχρι τώρα αποφεύγει.
Δεν υπάρχει μέχρι σήμερα, 365 ημέρες μετά την επιστροφή στο Οβάλ γραφείο πάντως από την ανατολική πλευρά του Ατλαντικού ούτε μία απτή απόδειξη αντίστασης σε ο,τιδήποτε όσο ακραίο, ματαιόδοξο ή και προσβλητικό κι να έχει αρθρωθεί από τις ΗΠΑ. Αυτό από μόνο του είναι η μεγαλύτερη απόδειξη όχι μόνο πως η Ευρώπη νοσεί και μάλιστα βαριά αλλά κυρίως η απάντηση στο γιατί επιμένει σχεδόν εμμονικά – ή ως χόμπι- ο Τραμπ να πλήττει αυτή την επί δεκαετίες συμμαχική πτέρυγα και όχι το Πεκίνο, την Μόσχα ή την Τεχεράνη.
Συνεχίζοντας σε αυτό τον ιστότοπο αποδέχεστε την χρήση των cookies στη συσκευή σας όπως περιγράφεται στην πολιτική cookies
Μάθετε περισσότερα εδώ
Αποδοχή