Η Liberation κάνει στο σημερινό κύριο άρθρο της τον απολογισμό του πρώτου χρόνου της δεύτερης θητείας του Ντόναλντ Τραμπ. Ads Τον αναδημοσιεύουμε, γιατί συνοψίζει ότι έγινε και ίσως ότι πρόκειται να γίνει:
Πριν από έναν χρόνο, τέτοια ώρα, γνωρίζαμε ότι ερχόταν αναταραχή. Oτι η Ουκρανία κινδύνευε να εγκαταλειφθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ότι ο κόσμος δεν θα ήταν πια ο ίδιος μετά τη δεύτερη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ.
Όμως δεν φανταζόμασταν ότι αυτός ο Αμερικανός πρόεδρος, με τους παιδιάστικους και εγωκεντρικούς τρόπους, θα προχωρούσε τόσο γρήγορα, τόσο βίαια, τόσο μακριά. Ads Ότι θα τορπίλιζε τη διεθνή τάξη που εγκαθιδρύθηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, μετατρέποντας τους Ευρωπαίους συμμάχους σε εχθρούς. Και προσκαλώντας τον νέο του φίλο, τον Βλαντίμιρ Πούτιν, στο τραπέζι ενός «Συμβουλίου Ειρήνης», επιφορτισμένου με τη διοίκηση μιας Γάζας, κατεστραμμένης από τον άλλο του φίλο, τον Μπενιαμίν Νετανιάχου.
Ύστερα από τέσσερα χρόνια απομόνωσης στο οχυρό του στο Μαρ-α-Λάγκο, ο Ντόναλντ Τραμπ μεταμορφώθηκε σε μαφιόζο αρχηγό, καταδιώκοντας μέσα στην ίδια του τη χώρα όσους περιφρονεί (μετανάστες, «woke» κ.ά.), αρπάζοντας μαζί με την αγέλη του τις πρώτες ύλες του πλανήτη και εξουδετερώνοντας ή απειλώντας, με εκβιασμό ή μετωπική σύγκρουση, όποιον τολμά να του αντισταθεί.
Στόχος αυτού του υπερκαθεστώτος που παραλύει τις δημοκρατίες είναι να μοιράσει τον κόσμο σε τρεις ζώνες επιρροής — ή, πιο σωστά, σε τρεις αυτοκρατορίες: την αμερικανική, τη ρωσική και την κινεζική.
Με άλλα λόγια, οι «εύθραυστοι» λαοί, δηλαδή εκείνοι που εποφθαλμιούν οι φίλοι του Τραμπ και που αδυνατούν να αμυνθούν μόνοι τους, μοιάζουν σε αυτό το σχήμα καταδικασμένοι: οι Ουκρανοί και οι Παλαιστίνιοι, και πιθανότατα, σε βάθος χρόνου, οι Ταϊβανέζοι.
Όσο για τους Ευρωπαίους, βρίσκονται μπροστά σε μια υπαρξιακή επιλογή: είτε θα βγουν χαμένοι, δηλαδή θα σκύψουν το κεφάλι και θα γίνουν υποτελείς των ΗΠΑ. Είτε θα βγουν κερδισμένοι, συσπειρώνοντας τις δυνάμεις τους, διακηρύσσοντας επιτέλους τη δική τους ισχύ.
Και τότε θα πρέπει να αναγνωρίσουν στον παράφρονα του Λευκού Οίκου, ότι αυτός πέτυχε αυτό το κατόρθωμα.
Στο μεταξύ, ο Ντόναλντ Τραμπ θα πρέπει να αντιμετωπίσει το πιο επικίνδυνο μέτωπο: τον ίδιο του τον λαό. Διότι ο χρόνος που πέρασε έδειξε ότι αδιαφορεί πλήρως για εκείνους στους οποίους είχε υποσχεθεί να αποκαταστήσει την αγοραστική τους δύναμη και να βάλει τέλος στις δαπανηρές παρεμβάσεις στο εξωτερικό. Κάποιοι από αυτούς αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι εξαπατήθηκαν: δεν επρόκειτο για «Make America Great Again» (Κάνε την Αμερική ξανά Μεγάλη), αλλά για «Make Trump Great Again»(Κάτε τον Τραμπ ξανά Μεγάλο) Μέχρι πότε θα το αποδέχονται;