Η Ελένη Κρεμαστιώτη, μητέρα της Ερατούς που δολοφονήθηκε στο σπίτι της από τον εν διαστάσει σύζυγο της μίλησε στην εκδήλωση του Κώστα Αρβανίτη και της LEFT στο ευρωκοινοβούλιο «Γυναικοκτονίες 8+1 ιστορίες», για τη μηδενική πρόνοια του κράτους σε σχέση με τα παιδιά των γυναικοκτονιών. Ads «Πίστευε ότι ο χωρισμός θα την προστάτευε, όμως την σκότωσε μέσα στο σπίτι της» τόνισε συγκινημένη υπογραμμίζοντας πως ο χωρισμός για πολλές γυναίκες είναι περίοδος υψηλού κινδύνου.
Διαβάστε επίσης: Γυναικοκτονίες / Γονείς Τοπαλούδη: Η δολοφονία της κόρης μας ξεκίνησε πιο νωρίς με την ανοχή
Ολόκληρη η ομιλία και το βίντεο.
ΕΛΕΝΗ ΚΡΕΜΑΣΤΙΩΤΗ – ΜΗΤΕΡΑ ΕΡΑΤΟΥΣ ΜΑΝΩΛΑΚΕΛΛΗ
ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ Ads Αξιότιμε κύριε Αρβανίτη,
κυρίες και κύριοι ευρωβουλευτές,
Σας ευχαριστώ για τη δυνατότητα να μιλήσω σήμερα εδώ.
Βρίσκομαι εδώ ως μητέρα.
Και ως γιαγιά.
Ονομάζομαι Ελένη Κρεμαστιώτη.
Είμαι η μητέρα της Ερατούς Μανωλακέλλη.
Η κόρη μου δολοφονήθηκε μέσα στο σπίτι της, από τον εν διαστάσει σύζυγό της.
Ενώ είχαν χωρίσει.
Ενώ είχε προσπαθήσει να απομακρυνθεί.
Ενώ πίστευε – όπως πιστεύουν πολλές γυναίκες – ότι ο χωρισμός θα την προστάτευε.
Δεν την προστάτευσε.
Ο άνθρωπος από τον οποίο είχε φύγει παραβίασε την πόρτα του σπιτιού της.
Μπήκε μέσα.
Τη δολοφόνησε με όπλο που είχε στην κατοχή του.
Και στο διπλανό δωμάτιο κοιμόταν το μόλις 2 ετών παιδί τoυς.
Θέλω να σταθούμε εδώ.
Γιατί συχνά λέμε στις γυναίκες «φύγε».
Η κόρη μου έφυγε.
Και αυτό ήταν το πιο επικίνδυνο σημείο της ζωής της.
Ο χωρισμός δεν λειτούργησε ως προστασία.
Λειτούργησε ως συναγερμός που κανείς δεν άκουσε.
Και εδώ αποκαλύπτεται ένα τεράστιο κενό του συστήματος.
Το κράτος θεωρεί ότι όταν μια γυναίκα χωρίσει, τελείωσε ο κίνδυνος.
Η πραγματικότητα λέει το αντίθετο.
Η πιο επικίνδυνη στιγμή για μια γυναίκα είναι όταν προσπαθεί να φύγει.
Κανένας μηχανισμός δεν ενεργοποιήθηκε.
Καμία επιτήρηση.
Καμία πρόβλεψη.
Καμία προστασία.
Και ας μιλήσουμε και για το όπλο.
Το όπλο δεν βρέθηκε τυχαία εκεί.
Ήταν νόμιμο.
Υπήρχε.
Και χρησιμοποιήθηκε.
Κανείς δεν έλεγξε αν έπρεπε να το έχει.
Κανείς δεν αναρωτήθηκε αν ένας άνθρωπος σε διάσταση, σε ένταση, σε ρήξη, πρέπει να έχει πρόσβαση σε όπλο.
Το όπλο δεν σκότωσε μόνο του.
Κάποιο σύστημα του επέτρεψε να υπάρχει εκεί.
Η κόρη μου δολοφονήθηκε στο σπίτι της.
Στον χώρο που υποτίθεται ότι είναι καταφύγιο.
Για πολλές γυναίκες, το σπίτι δεν είναι ασφαλές.
Είναι ο πιο επικίνδυνος χώρος.
Και μετά τη δολοφονία, άρχισε μια άλλη πραγματικότητα.
Ένα παιδί έμεινε πίσω.
Το παιδί της Ερατούς.
Σήμερα αυτό το παιδί μεγαλώνει με εμένα και τον παππού του.
Με αγάπη, αλλά χωρίς καμία κρατική στήριξη.
Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε τι θα απογίνει ένα παιδί που έχασε τη μητέρα του από δολοφονία.
Κανείς δεν ανέλαβε την ευθύνη να το παρακολουθήσει, να το στηρίξει, να το προστατεύσει.
Κανείς υπεύθυνος δημόσιος φορέας, κρατικός μηχανισμός δεν είχε ιδέα για τη διαχείριση ενός τέτοιου περιστατικού.
Το κράτος θεώρησε αυτονόητο ότι η γιαγιά θα τα καταφέρει.
Έτσι μετατράπηκα από μητέρα που πενθεί σε γονιό ξανά.
Χωρίς βοήθεια.
Χωρίς πλαίσιο.
Χωρίς δίχτυ ασφαλείας.
Η γυναικοκτονία δεν τελειώνει με τη σύλληψη του δράστη.
Συνεχίζεται στο παιδί που μεγαλώνει χωρίς μητέρα.
Συνεχίζεται στη γιαγιά που σηκώνει το βάρος αβοήθητη από το κράτος.
Και υπάρχει και κάτι ακόμα που πρέπει να ειπωθεί.
Ο άνθρωπος που δολοφόνησε την κόρη μου ήταν πατέρας.
Το σύστημα, όμως, συχνά προσπαθεί να διαχωρίσει τη βία από τη γονεϊκότητα.
Δεν υπάρχει καλός πατέρας ο οποίος δολοφονεί τη μητέρα.
Η βία κατά της μητέρας είναι βία κατά του παιδιού.
Σήμερα στέκομαι εδώ όχι για να ζητήσω οίκτο.
Αλλά για να ζητήσω ευθύνη.
Ζητώ από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να δει καθαρά τρία πράγματα:
Ότι ο χωρισμός δεν είναι προστασία, αλλά περίοδος υψηλού κινδύνου.
Ότι η πρόσβαση σε όπλα σε τέτοιες συνθήκες σκοτώνει.
Και ότι τα παιδιά που μένουν πίσω δεν μπορούν να μεγαλώνουν αφημένα στην τύχη λοιπών συγγενών.
Χρειαζόμαστε ευρωπαϊκές πολιτικές που να προστατεύουν τις γυναίκες όταν φεύγουν.
Που να αφαιρούν όπλα όταν υπάρχει ρήξη και απειλή.
Και που να αναγνωρίζουν τα παιδιά των δολοφονημένων γυναικών ως παιδιά που χρειάζονται σταθερή φροντίδα, όχι φιλανθρωπία.
Η κόρη μου δεν είναι πια εδώ.
Το παιδί της είναι.
Και αυτό το παιδί δεν πρέπει να μεγαλώσει σε έναν κόσμο που θα του πει κάποτε ότι «δεν υπήρχε τρόπος».
Υπήρχε.
Απλώς δεν χρησιμοποιήθηκε. Σας ευχαριστώ.