«Η κόρη μου δολοφονήθηκε από τον σύζυγό της που ήταν εν ενεργεία αστυνομικός. Έναν άνθρωπο που το κράτος είχε εκπαιδεύσει και εμπιστευτεί» είπε συγκινημένη στην ομιλία της στο Ευρωκοινοβούλιο η Αγγελική Μπέρδου, μητέρα της Πολυξένης. Το tvxs δημοσιεύει ξεχωριστά τις ομιλίες των συγγενών που κλήθηκαν από τον Κώστα Αρβανίτη και την LEFT να θέσουν τα αιτήματα τους στις Βρυξέλλες, στην εκδήλωση με τίτλο «Γυναικοκτονίες: 8+1 Ιστορίες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο».
Σήμερα δεν σας μιλάω μόνο ως μητέρα που έχασε την κόρη της.
Σας μιλάω ως μητέρα που είδε το κράτος να σκοτώνει δύο γυναίκες μέσω του οπλισμένου εκπροσώπου του.
Ονομάζομαι Αγγελική Μπέρδου.
Είμαι η μητέρα της Πολυξένης Μπέρδου.
Η κόρη μου δολοφονήθηκε από τον σύζυγό της.
Έναν άνθρωπο που ήταν εν ενεργεία αστυνομικός.
Έναν άνθρωπο που είχε υπηρεσιακό όπλο.
Έναν άνθρωπο που το κράτος είχε εκπαιδεύσει, εξοπλίσει και εμπιστευτεί.
Με το ίδιο όπλο δολοφονήθηκε και η Σοφία Σαββίδου.
Θέλω να το πω καθαρά: αυτό δεν ήταν απλώς ένα οικογενειακό έγκλημα.
Ήταν κατάχρηση κρατικής εξουσίας με θανατηφόρο αποτέλεσμα.
Η Πολυξένη δεν δολοφονήθηκε μόνο από έναν άντρα.
Δολοφονήθηκε από ένα σύστημα που: του έδωσε όπλο, δεν τον αφαίρεσε από την υπηρεσία, δεν τον αξιολόγησε ως επικίνδυνο, δεν προστάτευσε τη γυναίκα του.
Και μετά την δολοφονία της, άφησε πίσω δύο παιδιά. Δύο παιδιά που σήμερα μεγαλώνουν χωρίς μητέρα. Τα μεγαλώνουμε εγώ, ο παππούς τους και η θεία τους.
Χωρίς καμία ουσιαστική κρατική στήριξη. Χωρίς σχέδιο. Χωρίς φροντίδα.
Αυτά τα παιδιά δεν έχασαν μόνο τη μητέρα τους. Έχασαν και την εμπιστοσύνη ότι το κράτος υπάρχει για να τα προστατεύει.
Και υπάρχει κάτι ακόμα πιο βαρύ: αυτά τα παιδιά μεγαλώνουν γνωρίζοντας ότι ο άνθρωπος που σκότωσε τη μητέρα τους φορούσε στολή και κρατούσε όπλο του κράτους.
Πώς εξηγείς αυτό σε ένα παιδί;
Πώς του λες ότι ο άνθρωπος που έπρεπε να προστατεύει, σκότωσε;
Η υπόθεση της κόρης μου αποκαλύπτει ένα τεράστιο ευρωπαϊκό κενό:
Τι γίνεται όταν ο δράστης έμφυλης βίας είναι ένστολος;
Ποιος ελέγχει τη συμπεριφορά του; Ποιος αξιολογεί τον κίνδυνο; Ποιος αποφασίζει αν πρέπει να φέρει όπλο;
Σήμερα, σε πολλές χώρες, η στολή λειτουργεί ως ασπίδα σιωπής.
Η εξουσία καλύπτει τη βία.
Και το όπλο παραμένει στα χέρια λάθος ανθρώπων.
Η Πολυξένη και η Σοφία πλήρωσαν με τη ζωή τους αυτή τη σιωπή.
Στέκομαι σήμερα εδώ για να ζητήσω συγκεκριμένες πολιτικές από την Ευρώπη, όχι λόγια.
Να θεσπιστεί ευρωπαϊκό πλαίσιο υποχρεωτικής αφαίρεσης όπλων από ένστολους όταν υπάρχουν ενδείξεις ενδοοικογενειακής βίας, απειλών ή σοβαρών συγκρούσεων.
Να υπάρξει ανεξάρτητος μηχανισμός ελέγχου και καταγγελιών για ένστολους, ώστε η βία να μη θάβεται μέσα στην ιεραρχία.
Να καθιερωθεί υποχρεωτική ψυχοκοινωνική αξιολόγηση όσων φέρουν όπλο στο πλαίσιο της υπηρεσίας τους — όχι τυπικά, αλλά ουσιαστικά και επαναλαμβανόμενα.
Να αναγνωριστούν τα παιδιά των θυμάτων γυναικοκτονίας ως θύματα κρατικής αποτυχίας, με μακροχρόνια στήριξη, ψυχολογική φροντίδα και οικονομική μέριμνα.
Και τέλος, να σταματήσει η ατιμωρησία και η συγκάλυψη πίσω από τη στολή.
Γιατί η στολή δεν μπορεί να είναι άλλοθι.
Η κόρη μου δεν είναι πια εδώ.
Η Σοφία δεν είναι πια εδώ.
Τα παιδιά τους όμως είναι.
Και μεγαλώνουν γνωρίζοντας ότι ο άνθρωπος που σκότωσε τη μητέρα τους είχε στολή και όπλο του κράτους.
Αυτό δεν είναι προσωπική τραγωδία.
Είναι ευθύνη. Και αυτή την ευθύνη, σήμερα, τη φέρνω εδώ.
Όχι για να κατηγορήσω. Αλλά για να μην ειπωθεί ποτέ ξανά ότι «δεν γνωρίζαμε».
Σας ευχαριστώ.
* Η εκδήλωση έγινε σε συνδιοργάνωση με την οργάνωση «Γίνε Άνθρωπος» μέσα από την οποία οι συγγενείς των θυμάτων γυναικοκτονιών οργανώνουν τις διεκδικήσεις τους.