Την πρόθεση της να συνεχίσει να παρεμβαίνει στη δημοσία σφαίρα εκφράζει η μητέρα του 18χρονου Μάριου του φοιτητή από το Αγρίνιο που μόλις πριν δυο ημέρες έλαβε εξιτήριο από νοσοκομείο της Ιταλίας μετά την μεγάλη περιπέτεια που είχε με την υγεία του.
Ο 18χρονος έφτασε σε οριακή κατάσταση, όμως, μετά την μεταμόσχευση ήπατος στην οποία υποβλήθηκε, όλα δείχνουν να πηγαίνουν προς το καλύτερο. Η μητέρα του, Ευη Βέρρη, οδοντίατρος από το Αγρίνιο, ήταν από την πρώτη στιγμή δίπλα στο παιδί της κι έδωσε τη δική της μάχη, ενώ δεν παρέλειψε να κάνει αναρτήσεις στο facebook, όχι μόνο ενημερώνοντας για την κατάσταση του Μάριου, αλλά προχωρώντας και σε καταγγελίες κατά του ΕΣΥ, ιατρών κλπ, για το πώς ο γιος της έφτασε λίγο πριν τον θάνατο.
Τώρα, σαφώς ανακουφισμένη και ψύχραιμη, δηλώνει πως ότι έκανε το έκανε όχι για να καταγγείλει, αλλά για να δείξει πως «όταν η δύναμη, η αντοχή και η επιμονή μιας οικογένειας καλούνται να καλύψουν κενά που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν».
«Η υγεία δεν μπορεί να εξαρτάται από γνωριμίες, θέσεις, μέσον,χρήμα ή αντοχές» σημειώνει ακόμη στην ανάρτησή της, δηλώνοντας πως γράφει «γιατί πιστεύει βαθιά ότι όταν κάποιος έχει βιώσει από κοντά τις συνέπειες της δυσλειτουργίας, έχει την υποχρέωση να μιλήσει με ψυχραιμία, καθαρότητα και σεβασμό», συμπληρώνοντας πως αυτόν τον δρόμο επιλέγει να ακολουθήσει από εδώ και πέρα.
Αναλυτικά η ανάρτηση της κ. Βέρρη:
Τους τελευταίους μήνες η ζωή μου βρέθηκε στο φως με έναν τρόπο που δεν επέλεξα. Δεν ήταν στόχος μου να γίνω γνωστή, αλλά υπήρξε μια στιγμή που η σιωπή δεν ήταν επιλογή. Η περιπέτεια που ζήσαμε δεν ήταν απλώς μια δύσκολη προσωπική δοκιμασία. Ήταν μια εμπειρία που αποκάλυψε, με τον πιο σκληρό τρόπο, τι συμβαίνει όταν τα συστήματα δεν λειτουργούν όπως πρέπει. Όταν η δύναμη, η αντοχή και η επιμονή μιας οικογένειας καλούνται να καλύψουν κενά που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν. Μίλησα δημόσια γιατί ένιωσα ευθύνη.
Όχι για να καταγγείλω, αλλά για να αναδείξω κάτι βαθύτερο: ότι χωρίς κανόνες, χωρίς πρόληψη, χωρίς λογοδοσία, το κόστος το πληρώνουν πάντα οι πιο αδύναμοι. Δεν με ενδιαφέρει να μείνω στον ρόλο της γυναίκας που πόνεσε. Ο πόνος δεν είναι ταυτότητα. Είναι αφετηρία. Από εδώ και πέρα θέλω ο λόγος μου να αφορά λιγότερο το τι μας συνέβη και περισσότερο το πώς δεν πρέπει να ξανασυμβεί ποτέ και σε κανέναν. Η υγεία δεν μπορεί να εξαρτάται από γνωριμίες, θέσεις, μέσον,χρήμα ή αντοχές. Δεν μπορεί να λειτουργεί εκ των υστέρων. Χρειάζεται πρόληψη, δομές, σαφείς διαδικασίες, και ανθρώπους με ενσυναίσθηση , γνώση, επαγγελματισμό που αναλαμβάνουν ευθύνη. Το ίδιο ισχύει για κάθε δημόσιο σύστημα που αφορά τη ζωή μας.
Η εμπιστοσύνη δεν χτίζεται με λόγια συμπάθειας.Χτίζεται με κανόνες και πρωτόκολλα που τηρούνται και λειτουργούν,με επικοινωνία και ανθρωπιά με συνεργασία και με διαφάνεια. Δεν γράφω αυτό το κείμενο για να ανακοινώσω κάτι. Δεν ζητώ ρόλους, τίτλους ή θέσεις. Γράφω γιατί πιστεύω βαθιά ότι όταν κάποιος έχει βιώσει από κοντά τις συνέπειες της δυσλειτουργίας,έχει την υποχρέωση να μιλήσει με ψυχραιμία, καθαρότητα και σεβασμό. Αυτόν τον δρόμο επιλέγω να κοιτάξω από εδώ και πέρα. Με λιγότερο συναίσθημα. Με περισσότερη σκέψη. Με ευθύνη. Γιατί οι ζωές δεν προστατεύονται από συγκίνηση. Προστατεύονται από ένα σύστημα που επιβάλλεται να λειτουργεί σωστά πριν να είναι αργά.