Ως γνωστόν για την Εκκλησία -για την κάθε Εκκλησία- ο χρόνος κυλάει διαφορετικά. Κυλάει πιο αργά και οι αποστάσεις του συστέλλονται και διαστέλλονται αναλόγως των προτεραιοτήτων, που σπανίως ταυτίζονται με αυτές των κοσμικών. Έτσι, λοιπόν, το γεγονός ότι ο νέος Πάπας, ο Λέων ΙΔ΄ θα βρεθεί από σήμερα στην Τουρκία και θα συναντηθεί αύριο Παρασκευή με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο στη Νίκαια της Βιθυνίας, όπου πριν από 1.700 χρόνια συνήλθε η πρώτη Οικουμενική Σύνοδος και αυτό θεωρείται βήμα σύγκλισης των δύο μεγάλων χριστιανικών Εκκλησιών, δεν εκπλήσσει. Μάλιστα, οι δυο τους θα έχουν στη Νίκαια Οικουμενική Συνάντηση Προσευχής, στον χώρο των ανασκαφών της Βασιλικής του Αγίου Νεοφύτου. Για τους θρησκευτικούς και εκκλησιαστικούς παράγοντες ο συμβολισμός είναι σαφής, σε αντίθεση με τους απλούς ανθρώπους για τους οποίους κάτι που έγινε τόσα χρόνια πριν χάνεται στην… αιωνιότητα. Σε κάθε περίπτωση το ενδιαφέρον είναι αυτονόητο και η κάλυψή του από τα μέσα ενημέρωσης παγκοσμίως (λέγεται ότι) θα είναι πρωτοφανής. Σε έναν κόσμο που σχεδόν πάντα οι πρώτες ειδήσεις προέρχονται από τα πολεμικά μέτωπα, τις διπλωματικές διαβουλεύσεις και τους οικονομικούς ανταγωνισμούς η αλλαγή ατζέντας προς μια… θρησκευτική κατεύθυνση είναι ευπρόσδεκτη. Κυρίως επειδή αποδεικνύει ότι πέρα από τη συγκυρία και την επικαιρότητα υπάρχουν και τα… παντοτινά, όπως κι αν τα εννοεί ο καθένας.
Η ιστορία του ακατάλληλου κτηρίου του Κέντρου Υγείας Νεάπολης (πρώην ΙΚΑ) που βρίσκεται επί της οδού Λαγκαδά δεν είναι καινούργια. Φανταζόμασταν όμως ότι μετά από πολλά χρόνια θα μπορούσαν να είχαν βελτιωθεί κάπως τα πράγματα. Μάταια… Επισκεφθήκαμε το Κέντρο Υγείας μετά από ραντεβού που κλείσαμε με γιατρό έναν μήνα πριν. Μπαίνοντας στο κτήριο, που έχει αρχικά πέντε σκαλοπάτια και στη συνέχεια δύο ορόφους, αντικρίσαμε μια ταμπέλα στο ασανσέρ «Προσωρινά εκτός λειτουργίας». Κάτι που σημαίνει ότι ένας ηλικιωμένος ασθενής έπρεπε να ανέβει δύο ορόφους με τα σκαλοπάτια. Να σημειώσουμε βέβαια για τα πέντε πρώτα σκαλοπάτια της εισόδου υπάρχει αναβατόριο, για τα άλλα «85» όμως… όχι! Όπως μάθαμε, μάλιστα, συζητώντας με εργαζομένους το ασανσέρ βγαίνει εκτός λειτουργίας λόγω βλάβης πολύ συχνά, με αποτέλεσμα είτε να ταλαιπωρούνται οι ασθενείς είτε -πολλές φορές- να ακυρώνονται τα ραντεβού, για να επαναπρογραμματιστούν μέσω του συστήματος, μετά από εβδομάδες. Για το ίδιο το κτήριο τι να πρωτοσχολιάσει κανείς; Στο κέντρο του δεύτερου ορόφου παρατημένοι κουβάδες, χαρτιά πάνω σε ένα γραφείο, τα ιατρεία με βρόμικους τοίχους (κάποιοι γιατροί παλαιότερα είχαν μπει στη διαδικασία και τους καθάριζαν μόνοι τους). Είναι απορίας άξιο γιατί το συγκεκριμένο Κέντρο Υγείας δεν μεταφέρεται σε άλλο, σύγχρονο κτήριο, καθώς πρόκειται για δομή που επί πολλά χρόνια κάνει… προσπάθειες να εξυπηρετήσει τους ασθενείς. Δεν γίνεται να καλεί η Πολιτεία τον κόσμο πριν από τα νοσοκομεία να επισκέπτεται τα Κέντρα Υγείας, αλλά αυτά να ρημάζουν στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Διότι στα Κέντρα Υγείας πηγαίνουν άνθρωποι που ασθενούν και εργαζόμενοι, επιστημονικό και υποστηρικτικό προσωπικό. Αυτές οι εικόνες πρέπει -κάποια στιγμή- να εξαλειφθούν. Κάτι είπε τις προάλλες ο υπουργός Υγείας Άδωνης Γεωργιάδης, ότι το ΕΣΥ θα έχει άλλο πρόσωπο -εννοείται καλύτερο- το καλοκαίρι του 2026. Ας ευχηθούμε ότι η δήλωση συμπεριλαμβάνει και το Κέντρο Υγείας της -πρώην πλέον- οδού Λαγκαδά και νυν λεωφόρου Μίκη Θεοδωράκη.
Όλο και περισσότερες κολόνες σε στάσεις του ΟΑΣΘ αποκτούν τις δικές τους επιγραφές Μπράιγ, όπως είχε προαναγγείλει ο αναπληρωτής υπουργός Υποδομών και Μεταφορών, Κωνσταντίνος Κυρανάκης, στις αρχές Σεπτέμβρη. Όπως είχε δηλώσει τότε ο υπουργός αναμένεται να τοποθετηθούν συνολικά 1.000 πινακίδες σε όλη την πόλη.
Όπως φαίνεται, οι επιγραφές αποδεικνύονται ιδιαίτερα χρήσιμες καθώς ενισχύουν ουσιαστικά την προσβασιμότητα των πολιτών με περιορισμένη όραση στις συγκοινωνίες της πόλης, βάζοντας έτσι ένα μικρό λιθαράκι στη διευκόλυνση της μετακίνησής τους και τη διεκπεραίωση των υποχρεώσεών τους. Οι νέες πινακίδες με ανάγλυφη γραφή Braille αναγράφουν το όνομα και τον κωδικό της στάσης, καθώς και όλες τις λεωφορειακές γραμμές που εξυπηρετεί το συγκεκριμένο σημείο. Αξίζει να σημειωθεί ότι η τοποθέτηση των συγκεκριμένων επιγραφών αποτελεί μια ιδιαίτερη πρωτιά για τη Θεσσαλονίκη, που ενισχύει την προσπάθειά της να αλλάξει προφίλ και να γίνει μια πόλη προσβάσιμη προς όλους «δείχνοντας μάλιστα τον δρόμο σε όλη την Ελλάδα», όπως είχε σημειώσει και ο κ. Κυρανάκης όταν εγκαινίασε το νέο σύστημα.
Ο Ανδρουλάκης ξαναχτυπά… Όχι ο πρόεδρος Νίκος, ο άλλος, ο Μίμης, ηγετικό στέλεχος της Αριστεράς, ο οποίος τα τελευταία χρόνια παραμένει πολιτικά ανένταχτος, αλλά στα 75 του χρόνια είναι ακμαιότατος και πολυγραφότατος. Αύριο Παρασκευή κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη το νέο του βιβλίο «Η γιορτή των αγγιγμάτων» με ιστορίες γυναικών, παραλλαγές και «παράφωνες νότες στο ίδιο θέμα, τη θηλυκότητα». Θέμα αγαπημένο για τον Μίμη Ανδρουλάκη και την κοφτερή γραφίδα του, που δεν διστάζει να γράψει τις λέξεις όπως ακριβώς είναι, χωρίς να τις ωραιοποιεί ή να τις καμουφλάρει. «Οι αφηγήσεις γύρω από το τζάκι στο “μοναστήρι” αναζητούν το νήμα στον ψυχο-σεξουαλικό κόσμο της γυναίκας κι επιβεβαιώνουν: η γυναίκα δεν “κλείνει” ποτέ, η θηλυκότητα, χωρίς ηλικία, είναι η αναμνηστική γιορτή όλων των αγγιγμάτων, σιωπηλών μηνυμάτων, βιωμάτων στη διάρκεια της ζωής από τα πρώτα χρόνια της», γράφει ο ίδιος για το βιβλίο του. Η Λογοτεχνία συναντά την Ψυχανάλυση και τη Νευροεπιστήμη, τα γονίδια και οι νευρώνες το Ασυνείδητο και το φαντασιακό κι ερμηνεύουν: ερωτική ολοκλήρωση, ναρκισσισμό, ενοχή, εξιδανίκευση και μαζοχισμό, φετιχισμό, γυναικεία ομοφυλοφιλία, μιμητική επιθυμία, ζήλια, απώλεια εαυτού, φοβία κι εγκατάλειψη. Κι αν η περιγραφή φαίνεται κουραστική, ο Μίμης Ανδρουλάκης έχει τον τρόπο να κάνει τους αναγνώστες του να σκάνε χαμόγελα και να μη σοκάρονται.