Στις διεθνείς αλλά και τις εγχώριες εξελίξεις αναφέρεται στο κυριακάτικο σημείωμά του ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς, Αλέξης Χαρίτσης.
Αρχικά, σχολιάζει την δολοφονία της Renee Nicole Good στις ΗΠΑ από άνδρα της ICE, τονίζοντας πως «Ο αυταρχισμός του 21ου αιώνα δεν χρειάζεται πραξικοπήματα. Στηρίζεται σε μια δήλωση: “δεν χρειάζομαι το διεθνές δίκαιο”. Από εκεί και πέρα όλα γίνονται απλά. Αν το διεθνές δίκαιο είναι προαιρετικό, τότε στον επόμενο τόνο προαιρετικό γίνεται και το εσωτερικό δίκαιο. Το δίκιο του ισχυρού. Η κρατική βία γίνεται κανονικότητα».
«Οι εγχώριοι “τράμπηδες” έχουν ξεσαλώσει. Φαντασιώνονται σπαθιά αντί για νόμους και αίματα αντί για μελάνια· θεωρούν ότι δεν είναι η ώρα να μιλήσουν για το “δίκαιο”· ηδονίζονται με τη συντριβή του αδύναμου. Στα μυαλά πολλών στην κυβέρνηση η δημοκρατία είναι “αδυναμία”. Το κράτος δικαίου πολυτέλεια. Οι κανόνες “βαρίδια”», τονίζει επίσης, υπό την σκιά και της δήλωσης του Κυριάκου Μητσοτάκη πως «δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών», με την οποία χαιρέτησε την απαγωγή του Μαδούρο από τις ΗΠΑ, γεγονός που προκάλεσε αντιδράσεις.
Στη συνέχεια ο Αλέξης Χαρίτσης αναφέρεται στις εξελίξεις στο Ιράν, ενώ όσον αφορά το εσωτερικό, σχολιάζει την τραγική ιστορία του κτηνοτρόφου που έβαλε τέλος στη ζωή του γιατί είδε το κοπάδι του να θανατώνεται, υποστηρίζοντας πως «την απόγνωση που γεννά ο αφανισμός ενός ολόκληρου παραγωγικού κόσμου».
Διαβάστε επίσης: Μητσοτάκης / Θυμήθηκε το Διεθνές Δίκαιο και προκάλεσε αντιδράσεις
Ένας ένοπλος ένστολος άνδρας δολοφονεί μια άοπλη γυναίκα που οδηγεί το αυτοκίνητό της. Εν ψυχρώ. Αυτό που είδαμε σοκαρισμένοι στις οθόνες μας, τη δολοφονία της Renee Nicole Good στη Minneapolis των ΗΠΑ, από έναν πράκτορα του ICE, για τον Λευκό Οίκο είναι απόλυτα αποδεκτό: ο δολοφόνος ήταν σε «αυτοάμυνα» απέναντι σε μια «τρομοκρατική απειλή».
Ο αυταρχισμός του 21ου αιώνα δεν χρειάζεται πραξικοπήματα. Στηρίζεται σε μια δήλωση: «δεν χρειάζομαι το διεθνές δίκαιο». Από εκεί και πέρα όλα γίνονται απλά. Αν το διεθνές δίκαιο είναι προαιρετικό, τότε στον επόμενο τόνο προαιρετικό γίνεται και το εσωτερικό δίκαιο. Το δίκιο του ισχυρού. Η κρατική βία γίνεται κανονικότητα.
Οι εγχώριοι «τράμπηδες» έχουν ξεσαλώσει. Φαντασιώνονται σπαθιά αντί για νόμους και αίματα αντί για μελάνια· θεωρούν ότι δεν είναι η ώρα να μιλήσουν για το «δίκαιο»· ηδονίζονται με τη συντριβή του αδύναμου. Στα μυαλά πολλών στην κυβέρνηση η δημοκρατία είναι «αδυναμία». Το κράτος δικαίου πολυτέλεια. Οι κανόνες «βαρίδια».
Θα το ξαναπώ όπως το είπα στη συνέντευξή μου στην Εποχή αυτού του σαββατοκύριακου. Ο κ. Μητσοτάκης έχει επενδύσει την πολιτική του επιβίωση στο να πείσει τον Αμερικανό πρόεδρο πως αυτό που επιχειρείται σε άλλες χώρες -δηλαδή η προσπάθεια δημιουργίας τραμπικών κομμάτων της alt-right- μπορεί στην Ελλάδα να εξυπηρετηθεί από τον ίδιο. Γι’ αυτό η παραμονή του στην πρωθυπουργία είναι εξαιρετικά επικίνδυνή για τη χώρα.
Επιμένω, λοιπόν, πως η κυβέρνηση Μητσοτάκη, η κυβέρνηση της Δεξιάς, πρέπει να φύγει. Όχι τρίτη ευκαιρία. Είναι πλέον ζήτημα προστασίας της ελληνικής κοινωνίας, της δημοκρατίας και της σταθερότητας της χώρας.
Στο Ιράν σήμερα αμφισβητείται ένα αυταρχικό, θεοκρατικό καθεστώς που στερεί δικαιώματα, καταπνίγει ελευθερίες και έχει οδηγήσει τη χώρα σε βαθιά κοινωνική και οικονομική κρίση.
Το βάθος της κρίσης δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς. Ακόμη κι αν οι κινητοποιήσεις δεν εκφράζονται μέσα από ενιαία αιτήματα ή ένα συγκροτημένο πολιτικό σχέδιο.
Η ανάγκη όμως για αλλαγή εκφράζεται στον δρόμο.
Στηρίζουμε τις κοινωνίες όταν σηκώνονται όρθιες. Στεκόμαστε πλάι στους ανθρώπους που διεκδικούν χώρο, φωνή και αξιοπρέπεια απέναντι σε συστήματα εξουσίας που τους θέλουν σιωπηλούς και υποταγμένους.
Το πάθος για ελευθερία, δικαιώματα και ευημερία δεν χρειάζονται πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης ή διεθνείς προστάτες.
Γνωρίζουμε πως δεν υπάρχει προοδευτική δημοκρατική διέξοδος ούτε στη θεοκρατία, ούτε στην επιστροφή παλιών δικτατόρων, ούτε σε καθεστώτα-μαριονέτες.
Η αριστερή, δημοκρατική στάση είναι μία: αλληλεγγύη στα κοινωνικά κινήματα, στήριξη του δικαιώματος αυτοδιάθεσης των λαών, αντίθεση τόσο στον εσωτερικό αυταρχισμό όσο και στον ιμπεριαλισμό.
Μόνο οι ίδιοι οι λαοί μπορούν να ανοίξουν δρόμους ελευθερίας και κοινωνικής δικαιοσύνης.
Ένας άνθρωπος αυτοκτόνησε από απόγνωση. Την απόγνωση που γεννά ο αφανισμός ενός ολόκληρου παραγωγικού κόσμου.
Αυτή είναι η δραματική ιστορία του κτηνοτρόφου που έβαλε τέλος στη ζωή του γιατί είδε το κοπάδι του να θανατώνεται.
Ας μην εθελοτυφλούμε. Είναι το αποτέλεσμα μιας στρατηγικής επιλογής. Ο στόχος είναι ένας: η υποκατάσταση της εγχώριας αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής από μαζικές εισαγωγές αμφίβολης ποιότητας. Το επιβεβαιώνει η κύρωση της συμφωνίας ΕΕ–Mercosur. Το επιβεβαιώνουν και τα χαμηλά κονδύλια που συζητούνται για την Κοινή Αγροτική Πολιτική της περιόδου 2028–2034.
Δεν γνωρίζω τι προτίθεται να προτείνει ο κ. Μητσοτάκης στην επικείμενη συνάντηση με τους αγρότες.
Θέλω να κάνω όμως μια αναφορά στα -πάντα άβολα για την κυβέρνηση- δεδομένα. Σύμφωνα με τη Eurostat, το 2025 η παραγωγικότητα της γεωργικής εργασίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση αυξήθηκε κατά 9,2%, ενώ στην Ελλάδα μειώθηκε κατά 8,8%, καταγράφοντας μία από τις χειρότερες επιδόσεις στην ΕΕ.
Η εξέλιξη αυτή δεν είναι τυχαία αλλά το αποτέλεσμα μιας συνειδητής κυβερνητικής πολιτικής: απουσία σοβαρού σχεδίου για τον αγροτικό τομέα, εκτόξευση του κόστους παραγωγής και πλήρης αδυναμία αξιοποίησης των ευρωπαϊκών εργαλείων που αλλού ενισχύουν την παραγωγικότητα και εδώ χάνονται στις ρυπαρές διαδρομές του γαλάζιου σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Αυτή η κυβέρνηση δεν μπορεί να αναστρέψει την ασφυξία. Μόνο να την επιτείνει.
Και πάλι θα επαναλάβω κάτι από τη συνέντευξή μου στην Εποχή.
Δεν γίνεται να αναγνωρίζουμε πως υπάρχει μια συντηρητική μετατόπιση της κοινωνίας, ότι το φάσμα του πολέμου απειλεί την Ευρώπη, ότι η κυβέρνηση της Δεξιάς λειτουργεί με όρους καθεστώτος, εφαρμόζει μια επικίνδυνη εξωτερική πολιτική, προωθεί τα συμφέροντα των ισχυρών σε βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας, και να μην κάνουμε κάτι γι’ αυτό.
Έχουμε ευθύνη να δώσουμε πολιτική διέξοδο στην κοινωνική οργή.
Η Αριστερά οφείλει να υπερβεί τον εαυτό της και να απαντήσει σε δύο βασικά ζητήματα: το ένα είναι η ενότητα των δυνάμεων της Αριστεράς και το δεύτερο είναι να ηττηθεί η Δεξιά. Αλλιώς πολύ φοβάμαι πως η κρίση αξιοπιστίας, η απογοήτευση και η αποστράτευση της κοινωνίας θα εκφραστούν στο τέλος είτε από δυνάμεις της Ακροδεξιάς είτε από την αντιπολιτική.