Ο Λευκός Οίκος, ο ίδιος ο πρόεδρος των ΗΠΑ και οι αμερικανικές διωκτικές αρχές ισχυρίζονταν ότι η Βενεζουέλα ήταν ναρκωκράτος. Θεωρούσαν τον πρόεδρο τη χώρας ναρκωτρομοκράτη, επικεφαλής εγκληματικού δικτύου λαθρεμπορίου ναρκωτικών και διεθνή φυγά. Αλήθεια ή πρόσχημα; Το ερώτημα αιωρείται στον αέρα. Στο έδαφος, όμως, υπήρχαν σημάδια, ενδείξεις και αποτυπώματα. Ολες οι ενέργειες, πράξεις και συμπεριφορές του συλληφθέντος και απαχθέντος Μαδούρο αναμένεται να εξιχνιαστούν και να τεκμηριωθούν από τη Δικαιοσύνη στα αμερικανικά δικαστήρια.
Στις «εξηγήσεις» του προς το αμερικανικό έθνος για την πειρατική στρατιωτική επιχείρηση εισβολής στη Βενεζουέλα που διέταξε, δίχως την αδεία του Κογκρέσου, ο Ντόναλντ Τραμπ ήταν απροκάλυπτα ωμός. Αναβίωσε το «δόγμα Μονρόε» και έθεσε δικαιωματικά ως προτεραιότητα την εκμετάλλευση του πετρελαίου της νοτιοαμερικανικής χώρας. Στο όνομα επίσης του «πολέμου κατά των ναρκωτικών» επιχειρηματολόγησε υπέρ της νταηλίδικης απομάκρυνσης από την εξουσία του μη «νόμιμου ηγέτη» της Βενεζουέλας. Τον χαρακτήρισε απερίφραστα άμεση απειλή για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ. Υπεράσπισε με αυτό το αφήγημα την παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου υποστηρίζοντας εμμέσως ότι η χώρα του αντέδρασε επειδή βρισκόταν σε αυτοάμυνα. Πράγμα που μάλλον καθησύχασε τα διπλωματικά ακατέργαστα δίκτυα των ναρκέμπορων. Στον δικό τους ανήθικο κόσμο η ζυγαριά είναι πάντα ακριβείας. Προτιμούν τον ρόλο του καλολαδωμένου γραναζιού στον κινητήρα του βρώμικου αλλά κερδοφόρου τρένου παρά τον χαρακτήρα της αναλώσιμης μαριονέτας του μηχανοδηγού.
Οι λεωφόροι της κόκας
Ο 75χρονος Κάρλος Λέντερ, από τους συνιδρυτές του καρτέλ του Μεδεγίν, άκουσε στη γερμανική τηλεόραση την είδηση της σύλληψης και απαγωγής του Μαδούρο. Ο παρανοϊκός εγκληματίας και ναρκωβαρόνος που πέρασε 33 χρόνια στη φυλακή στις ΗΠΑ, αφότου απελευθερώθηκε, το 2020, ζει στη Γερμανία, τη χώρα καταγωγής του πατέρα του. Ο διαβόητος Κολομβιανός κακοποιός που διατράνωνε ότι η κοκαΐνη ήταν η «ατομική βόμβα» της Λατινικής Αμερικής υπήρξε στην εποχή του μετρ της χρηματοδότησης πολιτικών εκστρατειών με χρήματα από τα ναρκωτικά. Διετέλεσε σπεσιαλίστας στις σχέσεις μεταξύ ναρκέμπορων και ανταρτών, καθώς και μαέστρος της συνεργασίας των πρώτων με κυβερνήσεις χώρων της Καραϊβικής για τη διακίνηση ναρκωτικών. Ως βαθύς γνώστης της εκτεταμένης δομής του παράνομου αυτού συστήματος θα μπορούσε να αφηγηθεί πλήρως αποκαλυπτικά το τι συνέβαινε όλα αυτά τα χρόνια στην υποτιθέμενη σοσιαλιστική Βενεζουέλα. Μισό αιώνα τώρα, η μέθοδος δράσης των ναρκέμπορων δεν άλλαξε. Παρ’ όλα αυτά, δεν σχολίασε τίποτε. Ο ίδιος είχε καρφώσει στο παρελθόν τον de facto στρατιωτικό δικτάτορα του Παναμά Μανουέλ Νοριέγκα για λαθρεμπόριο ναρκωτικών και «μπουγάδα» μαύρου χρήματος, ο οποίος πέθανε στη φυλακή.
Πολύ θα ήθελε να το επαναλάβει για τον Μαδούρο και να εισπράξει τα 50 εκατ. δολάρια της προκήρυξης. Γνώριζε άριστα τον τρόπο, την τακτική, την τεχνική του Βενεζουελάνου, αλλά δεν διέθετε τις εσωτερικές λεπτομέρειες. Σίγουρα θα επωφελήθηκαν άλλοι στο στενό του περιβάλλον, οι πιο κοντινοί του καταδότες. Αναγκαστικά βυθίστηκε στις αναμνήσεις του για τον Πάμπλο Εσκομπάρ που δεν μπόρεσε ποτέ να μετατρέψει το κράτος της Κολομβίας σε ασπίδα και πλατφόρμα των εγκληματικών δραστηριοτήτων του. Πράγμα που κατάφερε η τυραννική απολυταρχία του Τσαβισμού στη Βενεζουέλα. Συγχώνευσε την πολιτική με την εγκληματική εξουσία σε έναν ενιαίο γκανγκστερικό μηχανισμό. Υπό την οπτική του Λέντερ, άξιζε συγχαρητήρια. Αλλά τώρα ήταν πολύ αργά για «μπράβο».
Οι Μεξικανοί βαρόνοι
Την ίδια ώρα, 10.000 χλμ. δυτικότερα, τα αφεντικά του πολυεθνικού και πιο εξελιγμένου συνδικάτου του οργανωμένου εγκλήματος της Σιναλόα συσκέπτονταν με μη ανιχνεύσιμη, αναβαθμισμένη τεχνολογική εφαρμογή βιντεοκλήσεων για το θέμα Μαδούρο. Δεν ήταν απροετοίμαστοι για μια τέτοια εξέλιξη. Τους αρκούσε, πάντως, για την ώρα ότι οι ίδιοι παρέμεναν ανέγγιχτοι και ασφαλείς στα πολυτελή κρησφύγετά τους στην πόλη Κουλιακάν στους πρόποδες της Σιέρα Μάντρε, καθώς και στην παραθαλάσσια Λος Μότσις στις ακτές του Ειρηνικού της επαρχίας Σιναλόα. Η χώρα τους άλλωστε είχε πρόσφατα δηλώσει ότι δεν έχει στοιχεία για δεσμούς μεταξύ του καθεστώτος Μαδούρο και των μεξικανικών καρτέλ. Τόσο αυτό των αιμοσταγών «Los Zetas» στο ανατολικό όσο και εκείνο της εγκληματικά φρικαλέας Σιναλόα στο δυτικό, όπως και του εξτρεμιστικά δολοφονικού της «Νέας Γενιάς του Χαλίσκο» στο βόρειο Μεξικό. Προφανώς η μεξικανική κυβέρνηση δεν διέθετε τεκμήρια, πειστήρια για να συνδέσει την οικογένεια Μαδούρο και τους κυβερνητικούς αξιωματούχους συνεργάτες της με τις νοτίως του Ρίο Γκράντε βίαιες ναρκωτρομοκρατικές οργανώσεις. Λες και τα ναρκωτικά που διακινούσαν περνούσαν από το τελωνείο. Με τέτοιο επίσημο ξέπλυμα οι πανίσχυροι επικεφαλής της ναρκωσυμμορίας της Σιναλόα αισθάνονταν απολύτως ικανοποιημένοι.
Στο τιμόνι της οργάνωσης δεν βρίσκεται πλέον ο «θρυλικός» ναρκωβαρόνος Χοακίν «Ελ Τσάπο» Γκουσμάν, επονομαζόμενος και «Χουντίνι των αποδράσεων». Από το 2019 εκτίει ισόβια κάθειρξη συν 30 χρόνια στη φυλακή υπερμεγίστης ασφάλειας Φλόρενς στο Κολοράντο. Τον έχουν διαδεχτεί στο ζοφερό του πόστο οι γιοι του «Ελ Γκουέρο Μορένο» και ο «Ελ Τσαπίτο». Και οι δύο μετά την αμερικανική νυχτερινή καταδρομική επιχείρηση στο Καράκας δόξαζαν την τύχη της δικής τους χώρας. Μπορεί η πατρίδα τους να έχει ως πρόεδρο μια αυστηρή, αριστερή γυναίκα, εβραϊκής καταγωγής, αλλά όχι έναν έξαλλο εξτρεμιστή και φωνακλά αντι-ιμπεριαλιστή σαν τον «Νίνιο Γκουερέρο» -το «Παιδί του Πολέμου»-, όπως είναι το παρατσούκλι του Μαδούρο. Ισως την ίδια μέρα να έστελναν κάποια από τα γκανγκστερικά τσιράκια τους να ανάψουν ένα κερί στο παρεκκλήσι του ληστή Χεσούς Μαλβέρδε -στο κέντρο της Κουλιακάν, απέναντι από το Κυβερνητικό Μέγαρο-, ο οποίος λατρεύεται στην περιοχή ως ο άγιος προστάτης των εμπόρων ναρκωτικών.
Εν τω μεταξύ, οι πληροφορίες για τα γεγονότα στη Βενεζουέλα πέρασαν σχεδόν απαρατήρητες στο νεοσύστατο λιμάνι της Ποσόρχα του Ισημερινού στις νοτιοαμερικανικές ακτές του Ειρηνικού. Στις προβλήτες η φόρτωση παλετών σε κοντέινερ στα αμπάρια των πλοίων συνεχιζόταν ξέγνοιαστα. Τι κι αν πέρυσι σε αυτές κατασχέθηκαν 15,4 τόνοι κοκαΐνη κρυμμένη σε στοίβες από μπανάνες και μάνγκο; Τι κι αν η πλειονότητα των προϊόντων κόκας που καλλιεργείται στους γειτονικούς νομούς Ναρίνιο και Πουτουμάγιο της Κολομβίας συγκεντρώνεται εκεί; Πόσο μάλλον που το λιμάνι θεωρείται ο κορυφαίος εξαγωγέας κοκαΐνης στον κόσμο… Για τις δύο δολοφονικά σκληρές ναρκωσυμμορίες, τους Los Choneros και τους Los Lobos, που λυμαίνονται τις εγκαταστάσεις του, δεν κουνήθηκε φύλλο ανησυχίας. Αντίθετα, ευγνωμονούσαν τη μοίρα τους που η πατρίδα τους δεν ήταν μεγαλοπαραγωγός πετρελαίων όπως η Βενεζουέλα.
Το ίδιο αμέριμνα συνεχίστηκαν οι ναρκωμπίζνες και στην Ονδούρα. Η χώρα της Κεντρικής Αμερικής λόγω γεωγραφικής θέσης αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους κόμβους διέλευσης κοκαΐνης. Το κράτος της μαστίζεται από εκτεταμένη, ενδημική διαφθορά εξαιτίας της βαθιάς διασύνδεσης του οργανωμένου εγκλήματος, με επικεφαλής την ντόπια ναρκωσυμμορία Los Cachiros, με τα μεγάλα πολιτικά κόμματα, την οικονομική ελίτ, την αστυνομία και τον στρατό. Μόνο που όλοι οι εμπλεκόμενοι στο διαχρονικό έγκλημα αισθάνονται να βιώνουν διαρκή ασυλία. Με κορυφαίο παράδειγμα, την απονομή χάριτος από τον Αμερικανό πρόεδρο Τραμπ στον πρώην πρόεδρο της Ονδούρας Χουάν Ορλάντο Ερνάντες. Εναν νταβατζή των ντόπιων καρτέλ που συνελήφθη στην πρωτεύουσα Τεγουσιγάλπα της χώρας, εκδόθηκε το 2022 στις ΗΠΑ και καταδικάστηκε από ομοσπονδιακό δικαστήριο σε 45 χρόνια φυλάκισης το 2024. Αφέθηκε ελεύθερος από τις φυλακές υψίστης ασφαλείας στο Χέιζελτον της Δυτικής Βιρτζίνια την 1η Δεκεμβρίου 2025.
Κλείσιμο
Η επέμβαση στο Καράκας
Ολα αυτά συνέβαιναν στα διεθνή ναρκεμπορικά δίκτυα όταν ο δικτάτορας της Βενεζουέλας μαζί με τη σύζυγό του Σίλια Φλόρες, την primera combatiente, την «πρώτη μαχήτρια» όπως είναι γνωστή στη ρητορική των Τσαβιστών, άλλαζαν αναγκαστικά τοπίο. Είχαν κιόλας από τις πρώτες ώρες του περασμένου Σαββάτου αποχαιρετήσει την κατοικία τους στο στρατιωτικό συγκρότημα Fuerte Tiuna στο Καράκας.
Την ίδια στιγμή, στις απέραντες καλλιέργειες κόκας στην Κολομβία, στο Περού και τη Βολιβία η ζωή συνεχιζόταν σιωπηρά. Χωρίς να νοιάζεται για τα ζόρια ενός αυταρχικού δυνάστη μιας ολόκληρης χώρας. Σε μια έκταση που συνολικά αγγίζει τα τέσσερα εκατομμύρια στρέμματα οι φτωχοί αγρότες εξακολουθούσαν να μαζεύουν ρουτινιάρικα φύλλα κόκας και να τα μεταφέρουν για πολτοποίηση σε φρουρούμενα εργαστήρια στη νοτιοαμερικανική ζούγκλα. Παρά τη ρωγμή που υπέστη με την πτώση του Μαδούρο, το συμπαγές ναρκωσύστημα καλά κρατεί. Εμφανίζεται τόσο μασίφ που οι παραληρηματικοί κομπασμοί του Τραμπ για την εξάλειψη του «97% του λαθρεμπορίου ναρκωτικών» φάνταζαν παιδιάστικες υπερβολές. Ακόμη και ο αρχιψευταράς Νίξον που ξεκίνησε το 1973 τον πόλεμο κατά των ναρκωτικών ήταν λιγότερο άγαρμπος στο να αραδιάζει τερατολογίες. Σήμερα, όμως, οι τελευταίες δεν χρειάζονται δικαιολογίες. Βρίσκονται σε υπερβολική δόση στην ημερήσια διάταξη.
Το δίκτυο του Μαδούρο
Η αλήθεια είναι ότι οι κατηγορίες κατά του Μαδούρο βασίζονται σε ομοσπονδιακή έρευνα του 2020. Σύμφωνα με αυτήν, ο συλληφθείς πρόεδρος της Βενεζουέλας διοικούσε το Cartel del los Soles, το Καρτέλ των Ηλιων. Ενα λαθρεμπορικό δίκτυο του οποίου το όνομα προέρχεται από τα διακριτικά που κοσμούν τις στολές των υψηλόβαθμων στρατιωτικών της Βενεζουέλας. Αν και οι Αμερικανοί απέσυραν αθόρυβα τον ισχυρισμό περί οργανωμένου καρτέλ ναρκωτικών, δηλώνοντας ότι αποτελούσε «δίκτυο κρατικής διαφθοράς και πελατειακών σχέσεων», δεν άλλαζε και πολύ το νόημα των κατηγοριών τους. Γι’ αυτούς συνιστούσε μια σπείρα πατρωνίας, στον πυρήνα της οποίας βρισκόταν ο Μαδούρο. Ενα παράνομο κύκλωμα στο οποίο στρατηγοί επέβλεπαν τις διαδρομές και τις αποστολές ναρκωτικών. Υπουργοί και κυβερνήτες έλεγχαν λιμάνια, αεροδρόμια και σύνορα. Αξιωματικοί των μυστικών υπηρεσιών εξάλειφαν τα «εμπόδια». Διπλωμάτες διευκόλυναν τις συνδέσεις με διεθνή εγκληματικά δίκτυα και τους παρείχαν πολιτική προστασία. Εμπιστοι οικονομικοί παράγοντες και αφοσιωμένοι επιχειρηματίες ξέπλεναν με το αζημίωτο το μαύρο χρήμα και χρηματοδοτούσαν το ολοκληρωτικό καθεστώς. Μέλη της στρατιωτικά εκπαιδευμένης Μπολιβαριανής Εθνοφρουράς κάλυπταν βολικά στα φορτία ένα κιλό λιγότερο δίχως ένα εποπτικό βλέμμα παραπάνω ώστε να καβατζάρουν τη διαφορά.
Με δυο λόγια, επρόκειτο για ένα εγκαθιδρυμένο σύστημα με παράνομους και αθέμιτους σκοπούς που είχε μετατρέψει τους επίσημους κρατικούς θεσμούς σε δομές εξυπηρέτησης του λαθρεμπορίου ναρκωτικών προς τις ΗΠΑ. Με το αφεντικό του κράτους να είναι ο κυνικός διαχειριστής των ροών. Οχι βαριών, πυκνών και μαύρων σαν το πετρέλαιο, αλλά πιο ελαφρών, πιο λευκών, πιο εύκολα συσκευασμένων και απείρως πιο επικερδών. Ο ίδιος δεν παραδέχτηκε ποτέ ότι έκανε διακίνηση ναρκωτικών. Στο λεξιλόγιό του ίσως ταίριαζε περισσότερο η «κρατική εξαγωγική μέριμνα». Υπέρ του συμφέροντος της πάρτης, του σογιού και των κολλητών κυβερνητικών αξιωματούχων του. Παρότι η Βενεζουέλα δεν είναι χώρα παραγωγής κοκαΐνης αλλά τόπος διέλευσής της, η Ουάσινγκτον επέμενε ότι ο Μαδούρο συνεργαζόταν για χρόνια με τις τους Μαρξιστές – Λενινιστές αντάρτες των «Επαναστατικών Ενοπλων Δυνάμεων» της Κολομβίας (FARC). Τους παραχώρησε βάσεις στις χωρίς συνοριακούς ελέγχους αραιοκατοικημένες περιοχές μεταξύ Βενεζουέλας και Κολομβίας για να βολέψει τις εξαγωγές της «λευκής σκόνης» τους στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Τα στοιχεία των αμερικανικών αρχών για το καρτέλ διακίνησης κοκαΐνης και φαιντανύλης που έστησε το καθεστώς Τσάβες, «κληρονόμησε» ο Μαδούρο και το χρησιμοποίησε για να παραμείνει στην εξουσία, «σπρώχνοντας» 250 τόνους ναρκωτικών κάθε χρόνο στις αμερικανικές και ευρωπαϊκές πιάτσες
Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
Τον συνέδεαν ακόμη με τον συντονισμό της διαβόητης συμμορίας «Tren de Aragua» (το τρένο της Αράγουα) που ξεκίνησε τη διεθνή εγκληματική της δραστηριότητα πριν από δέκα χρόνια μέσα στη φυλακή Τοκορόν της ομώνυμης Πολιτείας Αράγουα της Βενεζουέλας. Τον κατηγορούσαν ότι συνέχιζε τη λειτουργία των παράνομων εργαστηρίων κοκαΐνης και παράγωγης της συνθετικής οπιοειδούς φαιντανύλης. Αυτό το θανατηφόρο παρασκευαστήριο που πριν από 20 χρόνια εγκατέστησε στις εξαθλιωμένες γειτονιές του δυτικού Καράκας ο μακαρίτης τέως πρόεδρος Ούγκο Τσάβες σε συνεργασία με το μεξικάνικο καρτέλ της Σιναλόα. Σταδιακά από τότε αχανείς περιοχές της χώρας πέρασαν υπό την επιρροή εγκληματικών δικτύων που συνδέονταν άρρηκτα με την κρατική δομή. Ειδικότερα στις παραμεθόριες νότιες περιοχές του «μεταλλευτικού τόξου του Ορινόκο». Εκεί που έκαψαν να ισχύουν οι κρατικοί νόμοι επιβλήθηκαν οι νοσηροί μαφιόζικοι κανόνες των ναρκέμπορων.
Ο καθαιρεμένος στρατηγός Ούγκο Καρβαχάλ, άλλοτε έμπιστος του Τσάβες και διακινητής κοκαΐνης, παρείχε στις ΗΠΑ πληροφορίες σχετικά με το καθεστώς Μαδούρο
Με τους δύστυχους ντόπιους κατοίκους να δυσκολεύονται να διακρίνουν μεταξύ νόμιμων αρχών και κακοποιών. Ετσι κι αλλιώς, οι τελευταίοι αγόραζαν αστυνομικές και στρατιωτικές στολές από ιδιωτικά καταστήματα, τα περισσότερα από τα οποία δεν απαιτούν πιστοποιητικά, κολλούσαν ένα μούφα σήμα και έδιναν διαταγές. Παρόμοια προστάγματα μοίραζε αυστηρά ο «τσεγκεβαρικός» «Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός της Κολομβίας» (ELN) στον οποίο το ηγεμονεύον κυβερνών «Ενωμένο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Βενεζουέλας» (PSUV) παραχώρησε στη δασώδη πεδιάδα κοντά στη λίμνη Μαρακαΐμπο βάσεις και αυτοσχέδιους αεροδιαδρόμους. Οι τελευταίοι ταίριαζαν γάντι για την κρυφή και αθόρυβη προώθηση ναρκωτικών από τη Βενεζουέλα με προορισμό τη Βόρεια Αμερική.
«Ελ Πόγιο»: Το βαθύ λαρύγγι
Σε μια αποδιαρθρωμένη, με διαλυμένες κρατικές δομές, τρύπια γεωγραφία, εκτεταμένο δίκτυο διαφθοράς, και σε βαθιά κοινωνική κρίση χώρα, ο Μαδούρο δεν έδινε λογαριασμό σε τίποτα και σε κανέναν. Του αρκούσε η αποδοχή του από τη Μόσχα, την Τεχεράνη, το Πεκίνο, την Αβάνα και λοιπές «προοδευτικές» δυνάμεις της υφηλίου. Γεγονός που ενθάρρυνε τη μνημειώδη περιφρόνησή του προς τους διεθνείς κανόνες. Κανονικά θα έπρεπε να του έρθει ταμπλάς όταν ο καθαιρεμένος πρώην αρχηγός των στρατιωτικών πληροφοριών, στρατηγός Ούγκο Καρβαχάλ, γνωστός ως «El Pollo» (το κοτόπουλο), άρχισε να κελαηδάει αντί να κακαρίζει για τα ναρκωνταραβέρια του πολιτικού προϊσταμένου του.
Αφότου ήρθε σε ρήξη με τον Μαδούρο, είχε διαφύγει με βάρκα από τη Βενεζουέλα στη Δομινικανή Δημοκρατία, προτού φθάσει με ψευδώνυμο στην Ισπανία, όπου και συνελήφθη. Εκδόθηκε κατόπιν εντάλματος στις ΗΠΑ όπου και παρείχε ενοχοποιητικές πληροφορίες σχετικά με το «βαθύ και σάπιο» κράτος του Μαδούρο και του ελεεινά διεφθαρμένου σιναφιού του. Δεν ήταν, άλλωστε, ο ίδιος καμιά παραστρατημένη μωρή παρθένα. Ως έμπιστος του Τσάβες, είχε συμμετάσχει σε «βρώμικες» δραστηριότητες.
Με πρώτη και καλύτερη την υπόθεση του αεροσκάφους DC-9 που πέταξε το 2006 από το προεδρικό υπόστεγο του αεροδρομίου του Καράκας για να προσγειωθεί στην παραθαλάσσια Σιουδάδ ντελ Κάρμεν, στον κόλπο του Νότιου Μεξικού. Κουβαλούσε 5,6 τόνους κοκαΐνης συσκευασμένους σε 128 βαλίτσες, με σκοπό αυτές να εισέλθουν παράνομα στις ΗΠΑ. Ηταν τα φεγγάρια που ο πρώην οδηγός λεωφορείου και συνδικαλιστής Μαδούρο υποδυόταν τον υπουργό Εξωτερικών αν και δεν μιλούσε καμία ξένη γλώσσα. Οπως και να ’χει, τις όποιες μαρτυρίες και τις εξομολογήσεις συνενοχής του Καρβαχάλ, από το περασμένο καλοκαίρι στις αμερικανικές εισαγγελικές αρχές, τις πέρασε στο ντούκου ο Βενεζουελάνος ηγέτης.
Τα ανίψια με τον έναν τόνο
Δέκα χρόνια πριν, ένα βράδυ του Νοεμβρίου του 2015, δύο ανιψιοί του Μαδούρο, ο 29χρονος Εφρέν Αντόνιο Κάμπο Φλόρες και ο 30χρονος «Φράνκι» Φρανσίσκο Φλόρες δε Φρέιτας, συνελήφθησαν κοντά στο αεροδρόμιο «Τουσέν Λουβερτίρ», στην πρωτεύουσα Πορτ-ο-Πρενς της Αϊτής. Μετέφεραν 800 κιλά κοκαΐνης με ένα ιδιωτικό αεροσκάφος Τσέσνα, που είχε απογειωθεί από τον τερματικό σταθμό 4 του αεροδρομίου Μαϊκετία «Σιμόν Μπολιβάρ», κοντά στο Καράκας, ο οποίος εξυπηρετεί αποκλειστικά προεδρικές πτήσεις. Οι δύο άνδρες συνοδεύονταν από στρατιωτικούς της Μπολιβαριανής Υπηρεσίας Πληροφοριών (SEBIN) ως τιμητική προεδρική φρουρά. Κατείχαν αμφότεροι διπλωματικά διαβατήρια Βενεζουέλας, αλλά δεν είχαν διπλωματική ασυλία, ενώ σχεδίαζαν το καβατζωμένο ναρκωφορτίο να το εξαγάγουν στη Νέα Υόρκη. Η DIA των ΗΠΑ που συμμετείχε στη σύλληψη τούς μετέφερε σε αμερικανικό έδαφος για ανάκριση. Εκεί αποκάλυψαν ότι ήταν ανίψια της προεδρικής συζύγου Σίλια Φλόρες, ενώ ο ένας εκ των δύο είχε υιοθετηθεί από τον πρόεδρο της Βενεζουέλας. Ομολόγησαν ότι τα χρήματα από τη ναρκωσυναλλαγή ύψους 5 εκατ. δολαρίων προορίζονταν για τη χρηματοδότηση της καμπάνιας της θείας τους για το Κογκρέσο και την εκστρατεία του προέδρου.
Toν Νοέμβριο του 2015 δύο ανιψιοί του Μαδούρο, ο 29χρονος Εφρέν Αντόνιο Κάμπο Φλόρες και ο 30χρονος Φρανσίσκο Φλόρες ντε Φρέιτας, συνελήφθησαν στη Αϊτή καθώς μετέφεραν 800 κιλά κοκαΐνης με ένα ιδιωτικό αεροσκάφος Τσέσνα
Ακολούθησε επιδρομή στην έπαυλη «Casa de Campo» και το γιοτ του ανιψιού Εφρέν στη Δομινικανή Δημοκρατία, όπου αποκαλύφθηκαν επιπλέον 130 κιλά κοκαΐνης και 10 κιλά ηρωίνης. Μεταγενέστερα, συνελήφθη και ο πιλότος του Τσέσνα Αντόνιο Λάμας Ροντόν, στο αεροδρόμιο «El Dorado», στην Μπογκοτά της Κολομβίας. Ενα τύπος που είχε σπείρει σε περισσότερες από 100 πτήσεις αμέτρητους τόνους ναρκωτικών από τη Λατινική Αμερική σε ιδιωτικά αεροδρόμια στη μέση του πουθενά σε όλες τις ερημιές των ΗΠΑ. Ηταν η εποχή που ο επικεφαλής της Δίωξης Ναρκωτικών της Βενεζουέλας Νέστορ Λουίς Ρεβερόλ Τόρες, φυγάς έκτοτε, δωροδοκούνταν με 100.000 δολάρια για κάθε παράνομη πτήση ναρκωφορτίου από τη χώρα.
Οι δύο «ναρκωσομπρίνος», δηλαδή τα ναρκωανίψια, καταδικάστηκαν τον Δεκέμβριο του 2017 από ομοσπονδιακό δικαστήριο σε 18 χρόνια φυλάκισης έκαστος. Τα χειραγωγούμενα ΜΜΕ της Βενεζουέλας για τη σκανδαλώδη αυτή υπόθεση πέταξαν την μπάλα στη κερκίδα. Απέφυγαν κάθε νύξη για τη συγγενική σχέση τους -αυτό έλειπε…- με την οικογένεια του προέδρου που θα έθιγε τη μεγαλοπρεπή θεσμική αξιοπρέπειά του. Το πράγμα ήταν φως φανάρι και αυτά επιδίδονταν σε γκροτέσκο συγκαλύψεις. Από τη μεριά του, ο αγέρωχος θείος τους στο γνωστό του αντιαμερικανικό τροπάριο έκανε λόγο για πραξικοπηματική απαγωγή πολιτών, για ιμπεριαλιστικές ενέδρες και συστηματικά ύπουλη απόπειρα ενάντια στο φιλολαϊκό πολίτευμα της χώρας. Αυτού που εδραζόταν, μεταξύ άλλων δεινών , στο «σπρώξιμο» μερικών τόνων ναρκωτικών προς τους εχθρούς που το τορπίλιζαν. Για καλή τους τύχη τα δύο ανίψια την έβγαλαν σχετικά γρήγορα καθαρή. Τον Οκτώβριο του 2022 αφέθηκαν ελεύθερα στο πλαίσιο ανταλλαγής κρατουμένων. Αποφυλακίτηκαν πέντε στελέχη της CITGO, του αμερικανικού βραχίονα της κρατικής πετρελαϊκής εταιρείας της Βενεζουέλας. Κρατούνταν μέχρι τότε επί πέντε χρόνια, για την ακρίβεια 1.200 ημέρες, στην εφιαλτική φυλακή «El Helicoide», κατασκευασμένη δήθεν για υψηλού προφίλ κρατούμενους. Απελευθερώθηκαν και επέστρεψαν στις ΗΠΑ προκειμένου να γυρίσουν με δόξα και τιμή στο Καράκας τα ταλαιπωρημένα στις αμερικανικές φυλακές ανιψούδια του πρόεδρου. Χωρίς καμία δημόσια αναφορά στο επονείδιστο αδίκημά τους για διακίνηση ναρκωτικών.
Οι «colectivos», φιλοκυβερνητικοί ένοπλοι μοτοσικλετιστές-πολιτοφύλακες, επιδίδονται σε εκφοβισμούς, προπηλακισμούς και απειλές κατά όσων θεωρούν αντιφρονούντες του καθεστώτος
Η «Μπολιμπουρζουάζια», λεκτικό μείγμα της Μπολιβαριανής Επανάστασης και της ευνοημένης νεοσύστατης αστικής τάξης, συγκροτούσε μια διεφθαρμένη ληστρικά πλουτοκρατική και αδίστακτα άπληστη ολιγαρχία που φύτρωσε και αναπτύχθηκε υπό την προστασία του μηχανισμού των Τσαβομαδουριστών. Σε βάρος ενός κατατρεγμένου από την αμείλικτη καταστολή και καταδικασμένου σε δραματική φτώχεια λαού χωρίς φάρμακα, μισθούς και φωνή, η νέα κοινωνική ελίτ των υπερασπιστών του καθεστώτος πλούτιζε υπό το πρόσχημα του σοσιαλισμού. Απολάμβανε φανταχτερά οικονομικά και λουσάτα ψυχαγωγικά οφέλη στο Μαϊάμι, στην Ισπανία, στον Παναμά. Την ίδια ώρα που 8 εκατομμύρια Βενεζουελάνοι, βυθισμένοι στην ανυπόφορη ανέχεια και τρομοκρατημένοι από τις αμείλικτες διώξεις, τραβούσαν ανυπεράσπιστοι τον δρόμο της μετανάστευσης και της προσφυγιάς.
Στην ίδια προνομιούχα κάστα δεν καιγόταν καρφάκι αν δεκάδες χιλιάδες συμπατριώτες της υπέφεραν από αυθαίρετες συλλήψεις, βασανιστήρια, απαγωγές, εξαφανίσεις, δολοφονίες. Δεν έδινε δεκάρα τσακιστή όταν οι Colectivos (οι συλλογικότητες) -οι φιλοκυβερνητικές ένοπλες παραστρατιωτικές πολιτοφυλακές από μοτοσικλετιστές που φορούσαν κόκκινα μπερέ- εκφόβιζαν, προπηλάκιζαν και απειλούσαν όχι μόνο τους αντιφρονούντες, αλλά και όσους θεωρούσαν ύποπτους για επικριτική στάση απέναντι στο καθεστώς. Πάντα υπό τη συναίνεση, τον συντονισμό και την αγαστή συνεργασία με τις εγχώριες δυνάμεις ασφαλείας. Ολη αυτή η στρατιά φανατικών πραιτοριανών που «βολευόταν» από τα ρέστα των χοντρών deal ναρκωτικών από τα μεγάλα κυβερνητικά αφεντικά ήταν δρομολογημένη στην περίπτωση στραβής και πτώσης του καθεστώτος να παίξει τον ρόλο του αντάρτικου πόλης. Υπό τη συνοδεία αυτής της παρακρατικής ορχήστρας, η προνομιούχα ομάδα των ευημερούντων συνέχιζε ξέγνοιαστη το παράφωνο βιολί της. Τι κι αν υπήρχαν ήδη 254 ανοιχτές υποθέσεις διαφθοράς που αφορούν πολιτικούς και πολίτες της Βενεζουέλας σε 31 χώρες, οι περιουσίες των οποίων ανέρχονται σε δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια; Σιγά μη χολόσκαγαν για την περίπτωση λογοδοσίας τους κολλημένοι και προστατευόμενοι μέσα στο ξέφραγο αμπέλι του Μαδουριστάν.
Αχαλίνωτοι, μετέφεραν ύστερα από λεηλασία των κρατικών κεφαλαίων της χώρας τα περιουσιακά τους στοιχεία σε τραπεζικούς λογαριασμούς στην Τουρκία, στα Αραβικά Εμιράτα, στα offshore νησιά της Καραϊβικής. Αγόραζαν ασύδοτα επαύλεις στη Φλόριντα, ιδιωτικά γιοτ και τζετ. Γέμιζαν τα πάρκινγκ τους με υπερπολυτελή αυτοκίνητα, πρόσθεταν στους στάβλους τους καθαρόαιμα άλογα κούρσας, προμηθεύονταν ξέφρενα ανεκτίμητα μέταλλα, πολύτιμους λίθους, ολόχρυσα τιμαλφή. Επένδυαν το ξεπλυμένο μαύρο χρήμα σε κρυπτονομίσματα, εμπορικά ακίνητα και επιχειρήσεις σε όλο τον κόσμο. Περνούσαν ζωή χαρισάμενη, όταν σύμφωνα με τον ΟΗΕ περίπου 8 ακόμη εκατομμύρια κάτοικοι της χώρας χρειάζονταν επειγόντως ανθρωπιστική βοήθεια.
Αυτό το ολέθριο έργο δεν θα πήγαινε μακριά. Η χωρίς φραγμούς αναιδής αυτοπεποίθηση του ακαταδίωκτου από το ζοφερό δικτατορικό πολίτευμα της Βενεζουέλας με την αβάντα των διεθνών απολυταρχικών καθεστώτων είχε όρια. Η εθιστική παράνοιά του ότι η εκβιαστική χρησιμοποίηση των ναρκωτικών ως όπλο κατά της εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ, όπως την αντιλαμβάνονται οι Αμερικανοί, είχε ημερομηνία λήξης. Το πείραμα Μαδούρο θα πληρωνόταν ακριβά. Πρώτα απ’ όλα γιατί επιβεβαίωνε ότι δεν χρειάζεται κανείς ένα τσούρμο εγκληματίες για να τελέσει έγκλημα. Του αρκεί να διευθύνει ένα διεφθαρμένο και ανελεύθερο κράτος θεσμικής παρακμής για να διαπράττει κατ’ εξακολούθηση κακουργήματα. Γεγονός που δεν θα γινόταν διεθνώς ανεκτό τόσο από τους πολιτικά άξεστους υποκριτές όσο και από τους εκλεπτυσμένους ηθικολογούντες.
Φωτογραφίες: Getty images / Ideal image
Συνεχίζοντας σε αυτό τον ιστότοπο αποδέχεστε την χρήση των cookies στη συσκευή σας όπως περιγράφεται στην πολιτική cookies
Μάθετε περισσότερα εδώ
Αποδοχή