Την τελευταία του πνοή άφησε την Πέμπτη (8/1), σε ηλικία 83 ετών, ο Χρήστος Πολίτης, ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους ηθοποιούς της γενιάς του.
Για το ευρύ τηλεοπτικό κοινό ταυτίστηκε ανεξίτηλα με τον «Γιάγκο Δράκο» στη σειρά «Λάμψη», έναν ρόλο που υπηρέτησε επί σειρά ετών και που τον καθιέρωσε ως σταθερή παρουσία στην καθημερινή μυθοπλασία.
Πρωταγωνιστής με μακρά θητεία σε θέατρο, τηλεόραση και κινηματογράφο, ο Πολίτης διέγραψε μια πορεία σπάνιας συνέπειας και εύρους.
Στο σανίδι εργάστηκε αδιάλειπτα από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 έως τα τέλη της δεκαετίας του ’90, συμμετέχοντας σε περισσότερες από 45 θεατρικές παραγωγές. Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε κυρίως την περίοδο 1968–1974, παίρνοντας μέρος σε 18 ταινίες, ενώ στην τηλεόραση δραστηριοποιήθηκε από το 1973 έως το 2005, με πρωταγωνιστικούς ρόλους σε οκτώ σειρές.
Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου (1965), έκανε τα πρώτα του βήματα αμέσως μετά, εμφανιζόμενος στον θίασο του Γιάννη Φέρτη και της Ξένιας Καλογεροπούλου. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με σημαντικούς θιάσους της εποχής, ενώ οι σταθμοί που ακολούθησαν –το Εθνικό Θέατρο και το θέατρο του Κώστα Μουσούρη– τον έφεραν σε ρόλους απαιτητικού ρεπερτορίου και σε παραστάσεις που διεύρυναν το καλλιτεχνικό του αποτύπωμα.
Ιδιαίτερη σημασία είχε η εμπλοκή του με το αρχαίο δράμα: μέσα από τη συνεργασία του με το Εθνικό Θέατρο εμφανίστηκε σε έργα όπως οι «Χοηφόροι – Ευμενίδες» του Αισχύλου και ο «Ιππόλυτος» του Ευριπίδη, συμμετέχοντας μάλιστα και σε διεθνείς διοργανώσεις στο εξωτερικό.
Κομβικό κεφάλαιο της διαδρομής του υπήρξε το «Απλό Θέατρο», του οποίου υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος (1974–1990). Ο θίασος γεννήθηκε με στόχο τη θεατρική αποκέντρωση: πρώτα με περιοδείες σε όλη την Ελλάδα και αργότερα, από το 1982, με τη δημιουργία μόνιμης θεατρικής στέγης στην Καλλιθέα, έξω από τον στενό πυρήνα του αθηναϊκού κέντρου.
Το «Απλό Θέατρο» ανέδειξε έργα ρεπερτορίου και φιλοξένησε κείμενα σημαντικών δημιουργών – από Άρθουρ Μίλερ και Τενεσί Ουίλιαμς έως Λούλα Αναγνωστάκη – ενώ συνδέθηκε και με την πρώτη ουσιαστική γνωριμία ενός ευρύτερου ελληνικού κοινού με το έργο του Τζο Όρτον. Ο κύκλος αυτός ολοκληρώθηκε το 1990, με τη διάλυση του θιάσου.
Παράλληλα, ο Χρήστος Πολίτης συνεργάστηκε με εμβληματικές προσωπικότητες και σχήματα του θεάτρου: Αντιγόνη Βαλάκου, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Αλέκο Αλεξανδράκη, Αλέξη Μινωτή, Αλέξη Σολομό, ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κρήτης, «Άρμα Θέσπιδος» και άλλους. Στο αρχαίο δράμα επέστρεψε το 1986 δίπλα στον Αλέξη Μινωτή στον «Οιδίποδα επί Κολωνώ» και το 1992 στην «Αντιγόνη» του Σοφοκλή. Η τελευταία του θεατρική εμφάνιση καταγράφεται την περίοδο 1997–1998, στο «Το λιοντάρι του χειμώνα» του Τζ. Γκόλντμαν.
Στη μεγάλη οθόνη πρωτοεμφανίστηκε το 1968 με μικρό ρόλο στη «Λεωφόρο του μίσους» του Νίκου Φώσκολου, ενώ ακολούθησαν σημαντικότερες συμμετοχές. Το 1969 τιμήθηκε με το βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία του στην ταινία «Το κορίτσι του 17». Αργότερα, έπειτα από μακρά αποχή, επέστρεψε στον κινηματογράφο το 2022 με συμμετοχή στην ταινία «Broadway» του Χρήστου Μασσαλά.
Η πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση έγινε το 1973 στη σειρά «Τα δίχτυα του τρόμου». Ακολούθησαν συμμετοχές σε παραγωγές όπως η «Βασίλισσα Αμαλία» (1975) και η «Αφροδίτη» (1977). Ωστόσο, ήταν το 1991 που η καθημερινή σειρά του Νίκου Φώσκολου, «Η λάμψη», έμελλε να τον περάσει οριστικά στη μνήμη του κοινού: ο «Γιάγκος Δράκος» έγινε τηλεοπτικό σημείο αναφοράς, ρόλος που κράτησε για 14 χρόνια, μέχρι το καλοκαίρι του 2005 – και αποτέλεσε μία από τις τελευταίες μεγάλες καλλιτεχνικές του καταθέσεις.
Πέρα από τις σκηνικές του υποχρεώσεις, συμμετείχε σε θεατρικές παραγωγές για ραδιόφωνο και τηλεόραση στις δεκαετίες του ’70 και του ’80, καθώς και σε παραγωγές βίντεο στα τέλη των ’80s. Τη δεκαετία του ’90 δίδαξε για δύο χρόνια στη Δραματική Σχολή Αθηνών του Γ. Θεοδοσιάδη, ενώ δοκίμασε περιστασιακά και την ενασχόληση με την πολιτική: υπήρξε υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της Πολιτικής Άνοιξης το 1996 και το 1998 εξελέγη νομαρχιακός σύμβουλος Αθηνών, θέση από την οποία αποχώρησε σύντομα.
Η απώλειά του αφήνει πίσω μια διαδρομή που απλώνεται σε δεκαετίες, με σφραγίδα επαγγελματισμού, θεατρικής παιδείας και ισχυρής παρουσίας στη μικρή οθόνη. Ένας ηθοποιός που υπηρέτησε το ρεπερτόριο, άφησε χαρακτήρες που έμειναν και κράτησε τη θέση του στο συλλογικό τηλεοπτικό αποτύπωμα μιας ολόκληρης εποχής.