Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2026, 5:13 μμ
Η Πόπη Διαμαντάκου γράφει για τη “Μεγάλη χίμαιρα” της ΕΡΤ
Καλλιγραφία χωρίς νόημα γράφει για τη νέα σειρά της ΕΡΤ “Η μεγάλη χίμαιρα” η Πόπη Διαμαντάκου. “Τα δυο επεισόδια που προβλήθηκαν δεν έχουν μόνον αντιτηλεοπτικό αργό, πολύ αργό ρυθμό, δεν μοιάζουν μόνο με συρραφή καρτποσταλικών πλάνων και ατμοσφαιρικών ενσταντανέ, που αν δεν ξέρεις καλά την υπόθεση δεν καταλαβαίνεις τι γίνεται, αλλά κυρίως δεν καταφέρνουν να αποδώσουν αυτό για το οποίο αφιερώνουν τόσο χρόνο…” αναφέρει χαρακτηριστικά, συμπληρώνοντας σε αλλο σημείο της κριτικής της, ότι “Αχρηστες οι τόσες ερωτικές, τολμηρες σκηνές χωρίς το βάρος των συναισθημάτων”. Παρόλαυτα στο τέλος της ανάρτησής της η Πόπη Διαμαντάκου καταλήγει για τη σειρά ότι “θα το δούμε όλο μέχρι το τέλος γιατί έχει πολλά να πει ακόμη”.
Αναλυτικά η ανάρτηση της Πόπης Διαμαντάκου με τίτλο: “Καλλιγραφία” χωρίς νόημα
“Πολύ ωραία σκηνικά, κοστούμια, χώροι, τοπία, ατμόσφαιρα και πρόσωπα, των πρωταγωνιστών, ο πλούτος της παραγωγής σπάνιος για τα ελληνικά δεδομένα, αλλά κρίμα, όλα αυτά δεν αρκούν για να αποδώσουν τηλεοπτικά τον συναρπαστικό Καραγάτση και την πολυδιαβασμένη “Μεγάλη Χίμαιρα”, όταν παραμερίζεται η διόλου εύκολη τηλεοπτική γλώσσα χάριν της ” καλλιγραφίας” της κάμερας. Τα δυο επεισόδια που προβλήθηκαν δεν έχουν μόνον αντιτηλεοπτικό αργό, πολύ αργό ρυθμό, δεν μοιάζουν μόνο με συρραφή καρτποσταλικών πλάνων και ατμοσφαιρικών ενσταντανέ, που αν δεν ξέρεις καλά την υπόθεση δεν καταλαβαίνεις τι γίνεται, αλλά κυρίως δεν καταφέρνουν να αποδώσουν αυτό για το οποίο αφιερώνουν τόσο χρόνο (2 στα 6 συνολικά επεισόδια είναι ήδη πολύ) τον ψυχισμό της Μαρίνας και την κλιμάκωση των συναισθημάτων της από την τραυματική επαφή με τον έρωτα και τις ανικανοποίητες επιθυμίες της ως την συγκλονιστική στιγμή που τον βιώνει στην αγκαλιά του Γιάννη του καπετάνιου και καραβοκύρη που θα παντρευτεί. Αχρηστες οι τόσες ερωτικές, τολμηρες σκηνές χωρίς το βάρος των συναισθημάτων.
Φυσικά και ειναι πολύ ενοχλητική η αλλαγή της ξανθιάς, βόρειας Μαρίνας ( απο την Ρουέν της Νορμανδίας την ήθελε ο Καραγάτσης) σε πολύ όμορφη μελαχρινή Ιταλίδα. Η Fotini θα μπορούσε να είναι και Συριανή, Αθηναία ή Κρητικοπούλα. Εχει τους λόγους του ο Καραγάτσης όταν θέλει την Μαρίνα γαλλίδα, ξανθιά για να μπορεί στη δεκαετία του ‘ 30 να δώσει την αντίθεση ( που τόσο αγαπά και επιμένει σε όλο του το έργο) με τα ελληνικά, νησιώτικά ήθη και την τρομερή Ραίσενα που την αποκαλεί η “ξένη” απ την πρώτη στιγμή. Και η αλήθεια είναι οτι το όλο θέαμα αποκτά ένταση και ο χαρακτήρας της Μαρίνας υπόσταση όταν εμφανίζεται η Καριοφυλιά Καραμπέτη και παίρνει την κάμερα πάνω της. Φαν της Καριοφυλιάς δεν είμαι, με ενοχλεί μερικές φορές η μανιέρα της, αλλά εδώ η εμπειρία και η ποιότητα στην ερμηνεία δίνουν νόημα στο ,”ξένη” όταν το ξεστομίζει με αποστροφή και βρισκόμαστε για λίγο στον πραγματκό Καραγάτση.
Χαρμα οφθαλμών η Fotini Peluso αλλά δεν κερδίζει τον φακό με την ερμηνεία, ίσως δεν φταίει, δεν βοηθάει ο αργός ρυθμός. Ο ρόλος είναι κάπως πειραγμένος, σαν να θέλει να διασκεδάσει φεμινιστικές επιθέσεις: κατοχος διδακτορικού με θέμα την Μήδεια και οχι απλού μπακαλορεά, όπως στον Καραγάτση και στην σκηνή που ντύνεται για την επίσκεψη στη φίλη της όπου θα γνωρίσει τον πρώτο αρραβωνιαστικό της, πετάει την την ωραία φούστα που δοκίμαζε για να φορέσει παντελόνια – αν αυτό μπορεί να πει κάτι.
Ισως στα επόμενα επεισόδια καταφέρει ο σκηνοθέτης Βαρδής Μαρινάκης να δώσει βάθος στην επίπεδη καρτποσταλική του αφήγηση, ίσως συναντηθεί με τον γίηνο Καραγάτση. Το ευχόμαστε και φυσικά θα το δούμε όλο μέχρι το τέλος γιατί έχει πολλά να πει ακόμη”.